เล่น Book Tag ด้วยคน

อากาศเริ่มอุ่น ทําให้เรานึกถึงเพิงร้านหนังสือ ชื่อ Strand ตรงหัวมุมตะวันออกเฉียงใต้ของ Central Park
ทําเลเพิงมันก็ดี๊ดี มองตรงข้ามสี่เเยกไป ก็มีร้านAppleตั้งตระหง่าน กระจกใสสะท้อนเเสงเเดดเป็นประกาย วิ๊งงงงง เชียว
ใครเป็น Geek เเยกไปร้านApple ส่วนพวกเนิร์ดๆ ก็หลบมาพักพิงจิตใจได้ ที่ Strand



จริงๆเเล้วเราเเวะไปบ่อยๆ เเต่ก็ไม่เคยอุดหนุนหนังสือจากร้านนี้ซักเล่ม
ไม่ใช่ว่าเเวะไปยืนอ่าน เเล้วไม่ซื้อ เเต่เพราะร้านนี้ มีสามสาขา ตั้งเเต่ midtown ลงไปถึงท่าเรือ downtown
เราเเวะไปซื้อในอีกสองสาขา ซึ่งเป็นร้านใหญ่ อยู่ในตึก มีเวลาเปิด-ปิด เป็นทางการ ส่วนเพิงหนังสือ มันปิดร้านเมื่ออาทิตย์ตก (อารมณ์ศิลปิน บวก กลัวโดนปล้น)

เมื่อก่อน เวลาไม่รู้จะอ่านหนังสืออะไรต่อ เราก็มักจะเเวะไปที่เว็บ faylicity เพราะรสนิยมคล้ายคลึงกัน ถ้าคุณโอ คุณเฟย์ เเนะนํามา ส่วนมากก็เป็นหนังสือน่าอ่าน

เดี๋ยวนี้ อ่านหนังสือจบ เราก็โฉบไปที่ร้าน Strand ซึ่งจะมีโต๊ะหนังสือรวมฮิต เเถมลดราคาอีกต่างหาก เราซื้อหนังสือเเบบเดาสุ่มจากโต๊ะนี้ไปหลายเล่มเเล้ว เเต่มาคิดๆดูเเล้วนะ เราก็เป็นพวกชอบอ่านหนังสือขายดี (สังเกตมาว่า หนังสือที่ได้รางวัลอย่าง Man Booker Prize หรือ Pulitzer ก็จะเป็นหนังสือขายดีไปด้วยในตัว เเต่พวกหนังได้รางวัลเยอะๆ คนไม่ค่อยไปอุดหนุนกัน)อาทิตย์ก่อนนู้นไปเที่ยวบ้านเพื่อน ก็ตกใจกับรสนิยมหนังสือที่เกือบจะตรงกันเป๊ะๆ เเต่เราก็สรุปกันไปว่า เเค่ตามอ่านหนังสือ ติดอันดับ New York Times bestseller กับหนังสือรางวัลใหญ่ๆ ก็ไม่รู้ว่าชาตินี้จะอ่านได้ครบทุกเล่มรึเปล่า

ไว้วันหลังจะมาเล่าถึงหนังสือ ที่อ่านไปในปีที่ผ่านมา
เเต่วันนี้ขอเล่น Book Tag ที่ S65 มาโพสท้าไว้ 555



หนังสือเล่มล่าสุดที่เพิ่งซื้อมา
Sputnik Sweetheart/ Haruki Murakami อ่านค้างไว้นานเเล้ว เลยซื้อมากะจะอ่านให้จบ

หนังสือเล่มล่าสุดที่เพิ่งอ่านจบ
The History of Love / Nicole Kruass เกี่ยวกับชาวยิวอพยพหนีสงคราม จากโปเเลนด์มาอยู่Brooklyn ถึงจะเป็นเรื่องราวความรักพลัดพราก เเทรกเกร็ดประวัติศาสตร์ สะท้อนความรันทดของผู้อพยพ เเต่หนังสือโดยรวมก็ไม่ได้หดหู่ซะทีเดียว
คนเขียนเป็นภรรยาของ Jonathan Safran Foer(เขียน Everything is Illuminated ซึ่งก็เป็นเรื่องของยิวพลัดถิ่นอีกเช่นกัน) สรุปว่า สนุกดี น่าเอาไปเเปลเป็นภาษาไทย

หนังสือที่ยังอ่านไ่ม่จบ
One Hundred Years of Solitude/ Gabriel Garcia Marquez ถ้าจะเดินทางไกลๆ เเนะนําเล่มนี้ หนาดี หอบไปเล่มเดียวคุ้ม

หนังสือที่คุณอ่านมากกว่าหนึ่งรอบ
หลายเล่ม เเต่ที่บ่อยมากๆ คือ เเกะรอยเเกะดาว ของมุราคามิอีกนั่นเเหละ

หนังสือที่เปลี่ยนชีวิตคุณ
ตอนเด็ก- โต๊ะโตะจัง เด็กหญิงข้างหน้าต่าง/Tetsuko Kuroyanagi
ตอนโต- Immortality/ Milan Kundera

หนังสือที่ทำให้คุณหัวเราะ
Calvin & Hobbes การ์ตูนมันขํา น้ำตาไหลเลย

หนังสือที่คุณฝันว่าคุณน่าจะเป็นคนเขียน
คําถามนี้ยากจังเเฮะ เราไม่ค่อยคิดว่าเราน่าจะเป็นคนเขียนเรื่องที่คนอื่นเขียนมาเเล้วอ่ะนะ

หนังสือเล่มต่อไปที่อยากอ่าน
Sputnik Sweetheart ไง ไหนๆก็ซื้อมาเเล้ว

เขียนเยอะจังวันนี้ นานๆมีเวลาพิมพ์ไทยได้ อิ อิ

feeling blue

Plus a little soundtrack from Madeleine Peyroux's latest album "Half the Perfect World"

NYC Comic Con ต้อนรับเทศกาลตรุษจีน

เมื่อวันเสาร์ เรากับร. ไปงาน comic convention ประจําปี ของเมืองNew York City ซึ่งจัดขึ่นเป็นเพียงปีที่สอง ถึงเเม้ว่าจะ ไม่มีบารมีเทียบเท่างานรุ่นป๋าอย่าง San Diego Comic Con International เเต่งานทางฝั่งนิวยอร์คปีนี้ ก็มีขนาดใหญ่ขึ้นจากปีที่เเล้วหลายเท่าตัว ขนาดเค้าว่างานไม่ใหญ่ เราก็เดินได้ไม่ทั่วถึงอยู่ดี

งานนี้จัดขึ้นที่ Javis Convention Center (ก็คล้ายๆ ศูนย์สิริกิตต์) ยาวเลียบเเม่น้ำ Hudson ไป6-7 ช่วงตึก
เราไปถึงงาน ตั้งเเต่เก้าโมงเช้า เพื่อเตรียมบูทโปรโมทงานของทางสตูดิโอ ตอนเเรกคิดว่า คนไม่เยอะ เพราะมองไปรอบๆ ก็เห็นเเค่ทหารลูกน้องในStar Wars ยืนรอพรรคพวกอยู่อย่างโดดเดี่ยว เเอบเห็นใจว่า มันโดนเพื่อนหลอกให้เเต่งตัวมารอเก้อ รึเปล่าเนี่ย

เเต่เเป๊ปเดียวคนก็เริ่มหนาเเน่น จนถึงหนาเเน่นมากๆ


บูทเราผู้ชายเยอะ ทําให้ฝ่ายหญิง หน้าตาดีเป็นพิเศษ

ประชากรผู้หญิงอีกคนจากที่ทํางาน อาสาเเปลงร่างเป็นตัว Guano ภายนอกอาจจะเห็นว่า Guano ดูอัธยาศัยดี เเต่ Kristin ที่อยู่ข้างใน กําลังจะเป็นลม หลังๆ เลยต้องมีคนมาพยุงเดิน จะได้ไม่เหยียบเด็กๆที่วิ่งกรี๊ดกร๊าด เข้ามาจับพุง


ตอนเที่ยงวัน เรากับเพื่อนๆอนิเมเตอร์อีกสามชีวิต ออกมานั่งวาดรูปคาเเรคเตอร์ให้กับเด็กๆเเฟนรายการ เด็กเล็กๆน่ารัก เข้ามารับรูปวาดกันเป็นระเบียบเรียบร้อย เเต่เด็กอายุ 15ขึ้นไปนี่ ออกเเนวน่ากลัว ได้รูปไปเเล้ว เเต่เดี๋ยวมันก็ไปต่อเเถวกลับมาขออีก จะเอาไปขายเรอะไง (รูปนี้ไม่เกี่ยวอะไรกัน วาดเสร็จเเล้วก็เลยออกมายืน ให้ดูตัวเตี้ยเล่นๆ ข้าง Mikey)


บูทเกมส์ Play Station เอา Guitar Hero มาให้เล่นกันหลังรถ อยากเล่นมั่ง เเต่ฝีมือเราอ่อนด้อยมากๆ


อีกอย่างที่เห็นเเล้วเกิดกิเลส คือ เจ้า mimobot USB port น่ารักน่าชัง ขนาดเล็กประมาณนิ้วโป้ง 2GB ตั้งร้อยเหรียญเเน่ะ

ก่อนกลับบ้าน เดินออกมาที่ลานนอกตึก เห็นฝูงทหารลูกน้อง ยืนกันพร้อมหน้าพร้อมตาเเล้ว รู้สึกอบอุ่นใจ อย่างน้อยไอ้ตัวขาวเมื่อเช้า ก็ไม่โดดเดี่ยวอีกต่อไป


--------------------------

ขอนอกเรื่อง พูดถึง Pan's Labyrinth

เรารักหนังเรื่องนี้มากๆ เพราะนานๆที จะมีหนังที่ทําให้คนดูเข้าใจอย่างเเท้จริงว่า จินตนาการมีพลังมากขนาดไหน
ดูเเล้วก็ชวนให้นึกถึง หนังสือของ Yann Martel ที่ชื่อว่า Life of Pi
ที่พูดว่า รากฐานของศาสนาที่เป็นเครื่องยึดเหนี่ยวจิตใจ อยู่ที่จินตนาการมนุษย์นั่นเเหละ

Pan's Labyrinth เข้าฉายที่นิวยอร์ค มานานเเล้ว
เเต่เราไม่ค่อยอยากเขียน รีวิวหนัง มีหลายเรื่องที่อยากเขียนถึง อย่าง The Fountain หรือ Science of Sleep เเต่กลัวบอกคนอ่านมากเกินไป

เเต่เนื่องจากเมื่อคืนนี้ Pan's Labyrinth ได้Oscarมาหลายตัว เลยอยากเขียนถึงนิดๆหน่อยๆ
หวังว่าคงไม่ได้สปอยล์อะไรมากนัก

เข้าฉายเมืองไทย อย่าลืมไปดู

วาเลนไทน์ valentine

This card is now featured on ColdHardFlash! I can hardly believe that my work is displayed on the site along with other artists and animators I admire. Really, it makes my day :D

For those of you who browse along from CHF to my blog, which as you can see it's written mostly in Thai, feel free to visit the English version at bluefoot blog or my portfolio

Thx for stopping by!

วันนี้พายุหิมะถล่มเมือง ต้อนรับวันเเห่งความรัก
พายุหิมะคงยังเป็นโสดอยู่ เลยหงุดหงิดกลบถนนซะมิดเลย
เมื่อเช้าเเวะเข้ามาเเปะการ์ด valentine's day ที่ข้าพเจ้านั่งทําหลังขดหลังเเข็ง
เพื่อมิตรรักเเฟนเเพลงทุกคนไว้ให้ดูเล่นกันไปก่อน

ตกเย็นเลยเข้ามาเขียนเพิ่มเติม

ไอเดียเริ่มมาจาก สเก็ตช์เล่นๆบน magna doodle (ของเล่นย้อนยุค ที่เอามาเเขวนไว้บนผนังบ้าน)


The initial sketch. This is where it started, on magna doodle.

มองไปมองมา มันขําๆดี ก็เลยเอามาทําเป็นอนิเมชั่นเล่นๆ

ช่วงที่ผ่านมางานยุ่งหัวฟู เพราะ american greetings (บริษัท ผลิตการ์ด ทุกเทศกาล)มาติดต่อให้ทํา e-card อยู่หลายงานต่อๆกัน หนึ่งในการ์ดเหล่านั้นก็มี การ์ด วันวาเลนไทน์ ของ bluemountain.com ด้วยหนึ่งใบ (อืม...หนึ่งไฟล์ จะเรียกมันว่าอะไรดีนะ)

Click here to see the card we did for bluemountain.com

ตอนเรียนมัธยมเคยฮิตส่ง e-card อยู่เหมือนกัน ผ่าน bluemountain เนี่ยเเหละ
สมัยนั้นยังฟรีอยู่ เดี๋ยวนี้ต้องจ่ายค่าสมาชิก
เรามันพวกงก ชอบคิดว่า "ทําเองก็ได้วะ"
(ความคิดนี้เเวบผ่านมาบ่อยๆ เวลาเดินจตุจักร เเล้วเห็นของน่ารักๆ...เเต่ไม่เคยได้ทําเองหรอกนะ)

ถ้าอยากส่งลิงค์ การ์ดหมีตด ให้เพื่อนๆ ใช้ urlนี้จ้า
http://bluefootstudios.com/vday07/vday07.htm

imeem is awesome

เเหะๆ ว่าจะเเก้คําผิดที่เขียนไว้ตั้งเเต่อาทิตย์ก่อน ดันเผลอลบหน้านี้ไป....ทํายังไงดี
T_T
เอาเป็นว่าโพสเพลงใหม่อีกเพลงละกันนะ

สวยจัง

เย็นวันก่อนคริสต์มาส เราชวน ร.ออกไปเดินเล่นนอกบ้าน
ระหว่างทางเดินขึ้นเนินกลับบ้าน อยู่ดีๆฝนน้ำเเข็งก็โปรยลงมา

เกือบเป็นหิมะ เเต่ก็ยังไม่เป็น

ว่าไปก็สวยดี น้ำเเข็งเกล็ดเล็กๆ จับเเสงสีส้มจากเสาไฟฟ้าข้างทาง ดูระยิบระยับ

เเต่ ฝนน้ำเเข็ง มันก็เหมือนทรายเม็ดเล็กๆ ต่างกันตรงที่ว่ามันละลายทันที
ตกลงมาโดนหัวเเค่คันๆเจ็บๆ ยังไม่ทันได้ตั้งตัว มันก็ละลาย..ฟรึบ
ทําให้รู้สึก คัน-เจ็บ-เย็น-เจ็บ ตามลําดับ

กว่าจะเดินถึงบ้าน เสื้อโค้ตเปียกซก หน้าก็ระบมไปหมด

---

เหมือนจะไม่เกี่ยวกัน เเต่มันก็ทําให้เราก็นึกถึงโฆษณาทีวีชิ้นนี้
เวลาหงุดหงิดทีไร ดูวีดีโอคลิปนี้ ก็รู้สึกสงบใจ ทุกที
เราก็เป็นเเค่ฝุ่นผงเล็กๆของจักรวาลเองนะ คิดมากกันไปทําไม

To call for hands of above, to lean on.
wouldn't be good enough ?

นึกชื่นชมกองถ่าย ที่ใจถึง เอาลูกบอลซุปเปอร์เด้ง(อาจจะมีชื่ออื่น เเต่ตอนเด็กๆเรียกมันว่าอย่างนี้)
เป็นพันๆลูก ไปเทลงบนยอดเนินของเมืองซานฟรานซิสโก
มั่นใจได้ยังไง ว่ามันจะออกมาสวยอย่างนี้ ?

วันนั้นหมาเเมวคงตกใจ ยังไม่รวมถึงมด เเละ เเมลงต่างๆ
ที่คงจะรู้สึกเหมือนกับเราในวันนั้น

สวย เเต่..เจ็บชิบ

Ellen's Acres: เด็กป่วน โรงเเรมนรก

เเละเเล้ว เมื่อวันจันทร์ที่ผ่านมา
Ellen's Acres โชว์ใหม่เอี่ยมจาก Animation Collective ออกฉายทางช่อง Cartoon Network เป็นวันเเรก
ทุกๆครั้งที่ รายการใหม่ออกฉายเป็นวันเเรก (ที่เขาเรียกกันว่า premiere นั่นเเหละ)สตูดิโอจะจัดปาร์ตี้ ให้ทุกๆคนจากทั้งสามออฟฟิศมาร่วมนั่งๆนอนๆ ดูรายการที่ตัวเองทํา โดยพร้อมเพรียงกัน

ครั้งนี้เราจัดงานกันที่บาร์ ตรงข้ามออฟฟิศใน Hell's Kitchen บนถนนหมายเลข 44th
นับว่าเป็นบาร์คู่บุญกับสตูดิโอเรา เอะอะอะไรมันก็ไปเมากันที่นี่ประจํา
เเต่เนื่องจาก Ellen's Acres เป็นรายการสําหรับเด็กเล็กๆ(กลุ่มประมาณอนุบาล -)
พวกที่กะไปเมาเลยเสียฤกษ์ เพราะเราไปจองบาร์กันไว้ตอนเก้าโมงเช้า เพื่อรอเวลาฉายจริงเก้าโมงครึ่ง
(ขี้เมาจริงๆเลย อนิเมเตอร์เนี่ย)


งานนี้มีอาหารเช้าเเบบโรงเเรม (เเปลว่า ตักเองได้เเต่จะมีพนักงานมายืนคุมเชิง หยิบเบคอนออกชิ้นสองชิ้น พี่เเกก็หยิบเบคอนออกมาเติมทันที...ช่างน่าเกรงขามจริงๆ) เเล้วก็เครื่องดื่มเเอลกอฮอล์ผสมน้ำส้ม เดาเอาน่ะ ผสมอะไรไม่รู้ เเต่อร่อยดี


คุณโปรดิวเซอร์ กับอาเฮียผู้กํากับ


ร. ถือกล้อง รอถ่ายรูปชื่อตัวเองหลังรายการ (เป็นเอามาก) เราไม่เคยไป premiere ของรายการตัวเอง (Kappa Mikey) เพราะเข้ามาทําตอน season 2 เเล้ว เลยเเอบตื่นเต้นเเทน ร.เล็กน้อย


------

เรื่องย่อ Ellen's Acres


ครอบครัวของ Ellen ประกอบไปด้วยคุณพ่ออดีตโปรสเกตเตอร์ กับคุณเเม่อดีตทนายทางกีฬา (อาชีพประหลาดทั้งคู่)ย้ายจากเเอลเออันเเสนคึกคัก ไปปักหลักบริหารโรงเเรม Emerald Acresในเมืองเล็กๆในรัฐเนวาดา เนื่องจากเพื่อนเล่นวัยเดียวกันหาได้ยาก หลังเลิกเรียน Ellen จึงใช้เวลาจินตนาการ คน สัตว์ สิ่งของรอบๆ โรงเเรม ไปเป็น สัตว์ประหลาด ไดโนเสาร์ คาวบอย เพนกวิน(เเละอื่นๆ)เเก้เซ็ง บางทีเจ๊ก็เล่นเป็นนักสืบ เป็นนักบินอวกาศ เรียกได้ว่าเขวี้ยงก้อนหินให้ Ellen เธอก็อาจจะอุทานว่า "โอว นั่นคือสะเก็ดดาวเคราะห์น้อยหัวช้าง พุ่งเข้าชนโลก!"

เป็นรายการที่โดนใจเรามาก เพราะตอนเป็นเด็ก หลังบ้านเราก็เป็นพื้นที่เชื่อมอยู่กับโรงเเรมเล็กๆในตัวเมืองชลบุรี
เลิกเรียนปั๊ป ไม่มีอะไรเร้าใจไปกว่าการออกไปสํารวจพื้นที่รอบๆโรงเเรม เหมือนน้อง ellen
เเต่กิจกรรมของกลุ่มเด็กอย่างเรา advanceกว่าเยอะ ตัวอย่างคร่าวๆคือ
-เอาตะปูไปวางหลังล้อลูกค้าโรงเเรม เเล้วรอให้เค้าถอยรถมาเหยียบ
-ซุ่มจับเต่าทองในทุ่งหญ้าข้างลานจอดรถ(หลังจากวางตะปูรถเเล้ว)
-ออกเเมชท์ ท้าต่อยมวยกับพี่พนักงานโรงเเรม
-วิ่งเล่นรอบศาลพระภูมิ

อย่างว่านะ เด็กอเมริกัน มันก็ทําได้เเค่ เล่นกับสัตว์ประหลาด หึ หึ...เป็นเด็กไทย ถึงใจกว่าเยอะ



อยากจะอธิบายคร่าวๆถึงวิธีการทํา


รายการนี้ผลิตด้วยโปรเเกรมFlash เรียกกันว่า symbol based animation ซึ่งเป็นวิธีที่กําลังเป็นที่นิยมในทวีปอเมริกาเหนือ เพราะประหยัดทั้งเวลาเเละงบ(อีกรายการนึงที่ใช้วิธีเดียวกันคือ Foster's Home for Imaginary Friends สนุกมากๆ)ตัวละครเเต่ละตัวจะถูกวาดขึ้นเหมือนกับตุ๊กตากระดาษ (คือเเยกชิ้นส่วน เเขน ขา หัว ปาก ตา กระโปรง..)เเยกเป็นlayerหลายๆชั้น เเต่ละชั้นประกอบด้วยชิ้นส่วนเดียวกันในท่าทางอื่นๆอีก สมมติว่าอยากอนิเมท "เเขนขวา" พอคลิกบนเเขนหนึ่งครั้ง ก็จะเจอ เเขน poseอื่นๆอีกเป็นสิบ(กางเเขน พับข้อศอก กอดอก)มาให้เลือก ซึ่งช่วยทุ่นเวลาอนิเมเตอร์ตาดําๆ ได้มาก อะไรที่ใช้บ่อยๆ ก็ไม่ต้องวาดซ้ำอีก เพราะเก็บไว้เเล้วใน library ส่วนที่ยากที่สุดก็คือ การทําให้ชิ้นส่วนพวกนี้เเสดงออกมาสมจริงสมจังนั่นเเหละ

อนิเมเตอร์ ก็คือนักเเสดงนั่นเอง (หน้าไม่ให้ไปออกทีวี เลยต้องมานั่งวาดเเทน โฮะ โฮะ)


ดูภาพน่ารักๆจากรายการได้ที่ http://ellensacres.com/จ้า

ถูกเเปะซะเเล้ว

ถูกคุณ Grappa(link อยู่ทางด้านขวามือ) "Tag" วันนี้เลยจะเขียนเล่าถึงตัวเองบ้าง
เพราะตามกฏBlogลูกโซ่นั้น คนที่ถูก "เเปะ"จะต้องเขียนเล่าเกี่ยวกับตัวเอง 5 ข้อ
เเล้วก็ต้องไป "เเปะ" เหยื่อ อีก5 คน ให้กระทําตามอย่างเดียวกัน
เชื่อกันว่า ผู้เเปะจะได้ส่วนกุศล ชีวิตสงบสุข ไร้โรคา

ก่อนเขียน นึกขึ้นได้ถึงตอนหนึ่งของหนังสือ เเกะรอยเเกะดาว (มุราคามิ เขียน, นพดล เวชสวัสดิ์ เเปล)เลยมาให้อ่านเล่นๆ

ในบทที่หนึ่ง "ลึงค์ปลาวาฬ กับสาวสามอาชีพ" ตัวเอกของเรื่อง ("ผม") นัด นางทางโทรศัพท์ ที่เรียกตัวเองว่า หนู
มาทานข้าวเย็นกันเป็นครั้งเเรก "หนู" ขอให้ "ผม" เล่าเรื่องตัวเองให้ฟัง สิบนาที
หลังจากสิบนาทีนั้นผ่านไป หนูพูดว่า "ทุกคราวที่หนูเจอกใครสักคนเป็นครั้งเเรก หนูจะขอให้เขาเล่าอะไรสักอย่างให้ฟังสิบนาที จากนั้น หนูจะประมวลตัวตนที่เเท้จริง ตรงข้ามกับเรื่องที่เขาเล่า..."


โปรดใช้วิจารณญาน

------

1. ชื่อบล็อก Somewhere in between มีที่มาจากเพลง Better Together ของ เฮีย Jack Johnson
If all of these dreams might find there way
into my day to day scene,
I'll be under the impression
I was somewhere in between.
ชอบประโยคนี้ เพราะเห็นด้วยว่า เราทุกคนเดินทางอยู่ในช่วงกึ่งกลาง ระหว่างความจริงกับความฝัน

2. ครั้งหนึ่งตอนเรียนมัธยม หนังสือที่อยากอ่าน หมดสต็อก เเละเค้าบอกว่าจะไม่พิมพ์อีกเเล้ว
ก็เลยค้นเบอร์คนเเปล โทรไปถามว่ายังมีเก็บไว้ให้(หนู)ซื้อมั้ยคะ คนเเปลก็ใจดี ให้หนังสือมาฟรีๆ

3. ชอบวาด มากกว่า เขียน ถ้าวาดเรียงความส่งอาจารย์ได้ คงไม่ตกวิชาการเขียนซ้ำสอง ในมหาลัยT^T

4. เเข่งวิ่ง กีฬาสีโรงเรียน วิ่งนําไปเกือบถึงเส้นชัย หมวกนำโชค(เเถมมากับกระป๋องไมโล)ปลิวหลุดจากหัว
เราดันวิ่งย้อนกลับไปเก็บก็เลยเข้าเส้นชัยเป็นที่สุดท้าย

5. เรียนที่รามาธิบดี มหิดล ไปหนึ่งปีสองเดือน ก่อนที่จะคิดได้ว่า อยากอยู่ฝ่ายบํารุงจิตใจ มากกว่าฝ่ายซ่อมร่างกาย
เลยลาออกไปเรียนศิลปะเเทน


------

จะไปเเปะใครต่อดีเนี่ย
:/

we're gonna dance all night !

Kappa Mikey's Christmas episode aired last week. So I decide to put a little spin on the characters I animated for the show. Hope you guys enjoy it.

Merry Christmas!

*All rights of characters and animation belong to Animation Collective, New York, NY*

ส่งความสุข :D

ชื่อภาพ Special Delivery
ขนาด 8 x 10 นิ้ว รวมกรอบ 14 x 18 นิ้ว
Digital Medium

ภาพนี้ได้เเรงบันดาลใจมาจากคําว่า "ส.ค.ส.- ส่งความสุข" หรือการ์ดปีใหม่ของไทยเรา
ส่งความสุขก็มีความหมายได้หลายทาง ทั้งส่งของขวัญ ส่งกําลังใจ
เรามีภาพนี้ติดค้างอยู่ในหัวนานมาเเล้ว ส่วนใหญ่มักจะผุดขึ้นมาระหว่างการเดินไปทํางานตอนเช้าๆ เพราะเราชอบไปสงสัยว่า เเต่ละคนที่เดินรีบๆ ก้าวยาวๆ เค้าคิดอะไรกันอยู่

เราไม่ใช่คนเดินช้า เเต่เดี๋ยวนี้เราพยายามเดินให้มีสติมากขึ้น
จะได้ไม่มัวเเต่คิดจะเดินไปหาความสุข เราอยากให้ความสุขเดินทางไปพร้อมๆกับเรา


---
ภาพนี้จัดเเสดงเมื่ออาทิตย์ที่เเล้ว ที่ Animation Collective Holiday Gallery
เป็นงานเเสดงภาพเขียนของพนักงาน พร้อมๆกับงานปาร์ตี้สิ้นปี
เป็นอันว่าเดินดูงานใน gallery เสร็จเเล้ว ก็ไปเมาไวน์ต่อได้เลย

วิล สมิธ กับเรื่องหนังใหม่ I Am Legend โย่ !

บ่ายวันอาทิตย์ เราเดินเตร็ดเตร่ อยู่บนถนน หก อเวนิว ตัดกับช่วงถนนหมายเลขสี่สิบปลายๆ
ตั้งใจว่าจะเดินเล่นไปจนถึง Rockerfeller Center ไปดูคนเบียดเสียดเเย่งกันเล่นสเก็ตน้ำเเข็งในอ่าง(ลาน)เล็กๆหน้าตึก
ปรากฎว่า คนน้อยมาก ผิดวิสัย

เมื่อหันไปทางถนนถัดไป ถนนหมายเลขห้า อเวนิว
เเสงไฟสีขาวดวงเท่าบ้านเเยงเข้าตา จนเลนส์เเว่นตาเราเปลี่ยนเป็นสีของเเว่นกันเเดด เเล้วอยู่ดีๆใจก็ฮึกเหิมขึ้นมาทันใด
(ใครเคยตกหมึก คงจะเข้าใจในธรรมชาติของเเสงไฟสีขาวว่า มีอานุภาพดึงดูดทั้งใจคน ใจหมึก)

โฮะโฮะ.. มันต้องมีงานอะไร ซักอย่างเเน่ๆ

เราเดินตามคนกลุ่มใหญ่ ไปหยุดอยู่หน้าโบสถ์ St.Patrick Cathedral
ถนนโล่ง เเต่ดูเละๆ เหมือนระเบิดเพิ่งลงไปหมาดๆ กอหญ้าปลอมกระจัดกระจายอยู่ตามพื้น
มองไปรอบๆ เห็นรอยกระสุน(ปลอม)อยู่ประปราย บนกระจกหน้าร้านเสื้อผ้าเเพงๆ ..รถเเท๊กซี่เปื้อนโคลน... รถเมล์โทรมๆ

อ้า .. อย่างนี้ ถ่ายหนังชัวร์

กลุ่ม PA(พนักงานจับฉ่ายในกองถ่าย)ผู้ชายกล้ามล่ำมากๆ สองสามคน เดินมาต้อนกลุ่มฝรั่งมุงให้กลับไปยืนอยู่บนฟุตบาท
ต้อนไปต้อนมา ข้าพเจ้าใช้วิชาตัวเเบน หลุดออกมายืนริมถนนได้พอดี (ฝึกมานาน สมัยเป็นไทยมุงอาชีพ)

ไม่กี่นาทีถัดมา ผู้กํากับสั่งเดินกล้อง
ฝรั่งมุงสองฟากถนนที่คุยกันจอเเจเมื่อครู่ พากันปิดปากเงียบกริบ
ไทยมุงอย่างเรา เเอบกลั้นหายใจ ตื่นเต้นไปกับเค้าด้วย


เเถ่น เเทน เเท้นนนนน

Life Drawing - ภาพโป๊ !

ฮ่าฮ่า
โป๊มั้ยเพ่
...

เดี๋ยวนี้ ทุกวันพุธ เรามีนัดไปวาดรูปที่ School of Visual Arts บนถนนหมายเลข 23
โครงการวาดรูปเร็ว (quick sketch เเต่ละภาพ นางเเบบ นายเเบบ จะโพสประมาณ1-3 นาที) จัดขึ้นโดยกลุ่ม ASIFA
ชื่อเต็มๆว่า Association International du Film d'Animation เพื่อให้อนิเมเตอร์ ทั้งมืออาชีพ เเละนักศึกษา ได้มาวาดรูปเร็วๆ พร้อมๆกันได้โดยไม่เสียค่าใช้จ่าย

heyx2 lookx2 ---- it's kappa mikey!

Kappa Mikey การ์ตูนที่เราทําอยู่ ออกฉายใน ช่อง nickelodeon มาได้พักนึงเเล้ว
ที่ไม่ได้เขียนถึงเพราะว่า กําลังรอให้ ตอนที่ข้าพเจ้า ได้เเหยมมือเข้าไปทํา ออกมาฉายซะก่อน
เเต่สรุปว่า มันไม่ฉายเรียงตอน (0-0)'...วะ ปล่อยให้รอ

ถ้าใครได้ดูทีวีที่อเมริกา รายการนี้ฉายวันอาทิตย์ สิบเอ็ดโมงเช้า (eastern time)
ส่วนทางเอเชีย ยังไม่ทราบตารางเวลาเเน่นอน (รู้สึกว่าเวอร์ชั่นทางญี่ปุ่น กําลังพากษ์เสียงอยู่)
ใครผ่านมาที่บล็อค เเล้วดันอยู่ที่อเมริกาใต้ หรือ ออสเตรเลีย ติดต่อหลังไมค์
ตอนพี่ที่ทํางานเค้าบอกช่วงเวลามา ไม่ได้สนใจฟัง (ก็ไม่รู้จักใครในบราซิลนี่นา)

การ์ตูนเรื่องนี้ เป็นการ์ตูนกึ่งเด็กกึ่งผู้ใหญ่ จัดว่าเป็นเเนวซิท-คอม
คือเนื้อเรื่องไม่ได้ดําเนินไปจาก 1 ถึง 10 เเต่จะเน้นเรื่องราวความสัมพันธ์ระหว่างตัวละคร(บ๊องๆ)กลุ่มนึง

เนื้อเรื่องคร่าวๆ Mikey Simon นักเเสดงจากาสหรัฐอเมริกา เป็นผู้ชนะเลิศจากการชิงโชคสุ่มหานักเเสดงดาวรุ่งคนใหม่ในญี่ปุ่น
mikey ถูกเชิญมาเเสดงเป็นตัวเอกร่วมกับ ทีมนักเเสดงอีก 4 คน ในคณะละคร lilymu ซึ่งเป็นโชว์เเอคชั่นกู้โลก
ปัญหาอยู่ที่ว่า ทุกคน ยกเว้นคุณ โอสุ เจ้าของคณะ lilymu เป็นพวกติงต๊อง บ้องเเบ๊ว สไตล์ อนิเม
เรื่องราวประหลาดๆ บ้าๆบอๆ ก็เลยเกิดขึ้นให้คุณโอสุวุ่นวายใจอยู่เรื่อยๆ

วันหลังจะมาเล่าให้ฟังละกัน ว่าการ์ตูนทีวีตอนหนึ่ง เสียเลือดเนื้อ อนิเมเตอร์ ไปกี่คน

รูปประกอบ : pin เเจกฟรี ตอนที่โชว์นี้ ได้ลิขสิทธ์ฉายเพิ่ม จากช่อง nicktoons มาออกอากาศช่อง nickelodeon

animus อบอุ่นในความเเปลกเเยก

1.ตอนเช้า

นั่งรถไฟใต้ดินไปทํางาน
วันนี้โชคดีเจอที่นั่งว่างข้างๆ ผู้หญิงคนนึง
นั่งได้สามนาที พอได้หยิบหนังสือขึ้นมาอ่านต่อจากเมื่อวาน
ผู้หญิงหน้าตาเรียบร้อยข้างๆ ก็หยิบไอพอด นาโน ขึ้นมาเปิดเร่งเสียง
เฮ่อ หน้าตาดู mtv'06 เเต่ฟังเพลงยุค '80s
เรื่องสั้นของมุราคามิ เกี่ยวกับการล่มสลายของอาณาจักรโรมันในจินตนาการ ก็มีเพลงประกอบ เป็นทํานอง
ตึก-ฉัก-ตึก-ฉัก-ตึก (นึกเสียง synthesizer ประกอบเอาเองละกัน)


2.หลังเลิกงาน

เดินไปสถานีรถไฟใต้ดินบนถนนหมายเลข 41
เนื่องจากเห็นคนบนดิน เดินหนาเเน่นผิดวิสัย
เรามันคนใจง่าย จึงเดินเรื่อยเปื่อยเลยสถานี ไปหยุดอยู่ในใจกลาง(ค่อนไปทางริมถนน)ของย่านTimes Square
วันนี้ MetOpera จัด ฉาย madame butterfly ในจอทีวียักษ์ 3-4 จอ
๖จอโฆษณาเเบบที่ฉายโค้งเเนบไปกับตัวตึก มีหน้าต่างเป็นช่องๆ ก็ยังอุตส่าห์ฉาย)
ให้คนเดินถนนมานั่ง/ยืน ชมกันตามอัธยาศัย

ชีวิตนี้ไม่เคยมีความพยายามพอที่จะไปดู opera
เเต่มั่นใจว่า เสียตังค์ไปดูoperaในโรงละคร น่าจะได้อรรถรสมากกว่ายืน ฟังไป อ่าน subtitleไป เเละดมกลิ่น ไก่ย่างข้างๆถนนไป เเน่ๆ

3.Virgin Megastore

บอกตัวเองมาหลายครั้งว่า ควรจะรู้จักรอ
เเละไม่ซื้อหนังสือจากร้านซีดีสามชั้นครบวงจร ร้านนี้อีกต่อไป
เพราะถ้าจะซื้อหนังสือ ก็ควรจะอุดหนุนร้านที่รักจะขายหนังสือ

เเต่ก็อดใจไม่ไหว เเวะไปเดินโฉบในเเผนกหนังสือมาหนึ่งรอบ
เราเป็นโรคเเพ้หนังสือปกสวย ไม่ได้เเพ้ในเเง่ที่ว่า เจอเเล้วซื้อเลย
เเต่เจอเเล้วจะหยิบขึ้นมาจับ พลิกไปพลิกมา เเล้วก็สรรเสริญคนออกเเบบปก พอเป็นพิธี

หนังสือสวยประจําวันนี้
นอกจากหน้าปกสวย ข้างในยังสวยกว่า
หนังสือชื่อว่า Animus จัดอยู่ในหมวดหนังสือภาพสําหรับเด็ก
เนื้อเรื่องสรุปสั้นๆว่า

เด็กหญิงพยายามทําความเข้าใจกับความดุร้ายของหมาเกเรตัวใหญ่
ท้ายที่สุด ก็พบว่า ความงดงามของชีวิต ดํารงอยู่ระหว่างสีขาวกับสีดํา
บางครั้งคนเราก็หลีกเลี่ยงความเเตกต่างไม่ได้ไปซะทุกเรื่อง

ในเล่มมี pop up ทําไว้อย่างประณีต สวยงาม
ตอนเราเด็กๆ เราไม่ค่อยมีหนังสือนิทานpop upให้อ่าน
เห็นเเต่ตามรายการเจ้าขุนทอง ที่เค้าเอามาอ่านออกอากาศ
เห็นเเล้วนึกอิจฉาเด็กๆเดี๋ยวนี้

รูปประกอบ : Seonna Hong
Hong เป็น อนิเมเตอร์ ที่ขยันผลิตผลงานในฐานะศิลปินอิสระ ออกมาอย่างต่อเนื่อง
เธอได้รับรางวัล Emmy Award จาก อนิเมชั่น ซีรี่ยส์ เรื่อง Powerpuff Girls, เเละ My Life as A Teenage Robot

* ขออภัยหาก การเขียนชื่อเฉพาะในภาษาอังกฤษบางคํา เราเผลอใช้ตัวอักษรเล็ก เป็นนิสัยไม่ดี ที่เเก้ยากจริงๆ *

ด้วยความระลึกถึง..

ด้วยความระลึกถึงประเทศไทยภายใต้ระบอบประชาธิปไตยอันมีทักษิณเป็นที่ตั้ง

ว่าจะโพสรูปตอนไปเที่ยวเมืองไทยมาพักใหญ่ๆ (ตั้งเเต่เดือนเมษา ... พักใหญ่มาก)
ก็ได้เเต่ผลัดวันประกันพรุ่ง จนตอนนี้นายกโดนเด้งไปเที่ยวอังกฤษเเบบถาวรเเล้ว
วันนี้จึงได้ฤกษ์จัดเเสดงภาพถ่าย

ไม่นึกเลย ว่าชีวิตคนคนหนึ่ง จะได้มีโอกาสอยู่ดูการปฎิวัติมาถึงสองครั้งในประเทศเดียว

*
*

*








all photographs are copyrighted by fawn veerasunthorn, except for the ones indicated by "*" are taken by ryan green at bluefootstudios.com

heat wave attack

เมื่อวานเป็นวันที่ร้อนที่สุดของปี
ขนาดเราคิดว่า
เราเป็นคนมีความต้านทานความร้อนพอใช้ได้เเล้วนะ
ยังเหงื่อตก ก้นเปียกเลย (...เวลานั่งทํางานไง)

เมืองเราโดน Heat Wave พัดผ่าน
ความร้อนมีเเต่เข้า ไม่มีออก
ยิ่งซอกระหว่างตึกสูงๆนี่ ระอุมากๆ

นอกจากร้อนโคตรๆเเล้ว
ยังทําให้การจ่ายกระเเสไฟฟ้าขัดข้องไปอีกด้วย
300 ครัวเรือนในเขต Queens
ไม่มีไฟฟ้าใช้มาเกือบ2อาทิตย์เเล้ว (ผอ.การไฟฟ้าที่นี่
เกือบถูกไล่ออกเเน่ะ)
ลิฟท์ที่บ้านเราหยุดทํางาน เพราะอากาศร้อนเกินไป
(ใครช่วยอธิบายทีดิ ว่ามันเกี่ยวกันยังไง)

อาทิตย์ที่เเล้ว
นึกว่าดําเนินชีวิตอยู่ในประเทศโลกที่สี่
(ด้อยพัฒนากว่าโลกที่สาม) คืนนึงรถไฟใต้ดิน
ไฟฟ้าไม่พอใช้ มันก็เลยวิ่งเเบบ อิดๆออดๆ
คนรอขึ้นรถไฟต้องต่อคิวยาวออกมาบนดินเเน่ะ
ร้านขายของบางร้านก็ไม่ขายเครื่องดื่ม
เพราะตู้เย็นเดินเครื่องไม่ได้



สงสัยต้องส่งการไฟฟ้าที่นี่ ไปฝึกงานที่เมืองไทย

วันเสาร์ อาหารเกาหลี เเละหญิงขาใหญ่

วันเสาร์ ฟีบีมีนัดมาทําผมที่ Flushing เราจึงวางเเผนกันว่า จะไปกินอาหารเกาหลีเเบบดั้งเดิมเเถวๆนั้น
ฟีบีประกาศว่า อาหารเกาหลีที่นี่ ของเเท้เเน่นอน กินเเล้วประมาณว่า ลืมเนื้อย่างเจ้าอื่นๆไปได้เลย

หลังจากกินกันอิ่มเเล้ว
เราพบว่า

1. อาหารต่างชาติ เมื่อไปกินกับคนประจําชาตินั้น จะเกิดความรู้สึกว่า "โอ นี่เเหละ อาหารของเค้าเเท้ๆ"
ทั้งๆที่ เราเองก็ไม่มีความรู้พอจะตัดสินว่า อะไรทําให้อาหารauthentic เเตกต่างจากอาหารเลียนเเบบ รู้เเต่ว่า อร่อย/ไม่อร่อย

2. เมื่อคําเเรกของเนื้อย่างร้านใหม่เข้าปาก เราก็ลืมไปเเล้วว่า เนื้อย่างเจ้าอื่นๆมันรสชาติ เป็นอย่างไร
จึงได้เเต่อือออ ไปว่า "โห สุดยอดจริงๆ"

ดังนั้นเราจึงไม่เคยเเนะนําร้านอาหารให้ใคร (มีคนถามเยอะพอสมควรว่า ร้านอาหารไทยอร่อยๆอยู่ที่ไหน)
บอกได้เเค่ว่า ที่ไปกินวันนั้น ที่ร้านนี้ อาหาร อร่อยดี
เเต่ถ้าไปลอง เเล้วมันห่วย ก็ช่วยไม่ได้


---------------

ระหว่างนั่งรถไฟกลับบ้าน
บังเอิญนั่งติดกับครอบครัวหน้าตาละติน ครอบครัวหนึ่ง
มันเป็นที่นั่งสองที่ เรานั่งชิดหน้าต่าง อ่านหนังสือ the curious incident of the dog in the night-time
หน้าปกสีเเดง ตรงกลาง เจาะรูเล็กๆ เป็นรูปร่างหมาพูดเดิ้ลสีดํา นอนหงายท้อง

ข้างๆเราเป็นเด็กหนึ่งในสามพี่น้อง อายุประมาณ 8 ขวบ (เรามักกะอายุเด็กผิด)
น้องผู้ชายอายุ8ขวบ นั่งเล่นตุ๊กตาผ้า หน้าตาคล้ายกัปตันเเจ็ค สเเปโรล ตุ๊กตาห่อถุงพลาสติกเเปะยี่ห้อ เเมคโดเเนล
เราว่าน่าสนใจดี ที่เด็กจะนั่งบีบจับตุ๊กตา โดยไม่เเกะห่อพลาสติกออก
อาจจะเป็นการละเล่นที่ใช้จินตนาการสูงกว่า การได้จับต้องเนื้อผ้าจริงๆ
หรือไม่ก็ น้องมี phobia กลัวเชื้อโรค...เเต่ถุงก็น่าจะสกปรกพอกัน
เราก็เลยเเอบชําเลืองมองน้อง จนน้องรู้สึกตัว เงยหน้าขึ้นมามอง (คนเรามักมีความรู้สึกไว ว่ามีคนอื่นมองอยู่)
เรายิ้มมุมปาก น้องเลยเฉไฉไปมองหน้าปกหนังสือสีเเดงเเทน

เเค่นั้น เราเเลกเปลี่ยนความสนใจกันสั้นๆ
ก่อนต่างคน จะหันกลับไปทําสิ่งที่ทําค้างไว้
น้องกลับไปบี้ถุงพลาสติก เราหันกลับไปอ่านหนังสือต่อ


---------------

ร.บอกว่า เราชอบวาด ผู้หญิงขาสั้นๆ ใหญ่ๆ
เราว่า ทําไม เราชอบให้ผู้หญิงดูเเข็งเเรง บึกบึน
มีปัญหามั้ย
:D

วาดเรื่อยเปื่อย 1

กะเวลารถไฟผิดไปนิด เลย มาถึงที่ทํางานตั้งเเต่ไก่ยังไม่โห่
ไม่มีอะไรทําก็เลยวาดรูปเล่น รอผู้ช่วย ผกก.เสด็จมาเเจกงาน

Bodies, the exhibition.

อาทิตย์ที่เเล้ว เราไปดูนิทรรศการชื่อ bodies มาที่ South Stree Seaport Museum บนถนน Fulton
อ่านจากใบปิดคร่าวๆ เป็นการจัดเเสดง ร่างกายมนุษย์ในอิริยาบทต่างๆ
พอเห็นภาพโฆษณาเป็นหัวใจสดๆ เลยเกิดอาการซีอุยอยากดู

เหตุผลจริงๆคือ งานที่เราทํา (อนิเมชั่น)
มันจําเป็นต้องรู้กล้ามเนื้อส่วนนอก (ที่มองเห็นได้)
เวลาวาดจะได้ไม่ดูตลกๆ เหมือนยัดนุ่นไว้ในน่อง

เลยไปดู เผื่อ อะไรที่ลืมๆไปเเล้ว จะได้ refreshตัวเองขึ้นมาบ้าง

ตอนเดินเข้าไปห้องเเรก มันก็มีเเต่ อวัยวะ กับกระดูก
วางโชว์ไว้ กับคําบรรยายเกี่ยวกับ ระบบหายใจ
ระบบย่อยอาหาร ระบบนู้นระบบนี้
ทําให้เรานึกถึงพิพิธภัณฑ์ที่ศิริราช
ก็หงุดหงิดเล็กน้อย เพราะของเเบบนี้ดูมาเเล้ว
ทําไมตูต้องจ่ายเงิน 25 เหรียญด้วย(วะ)

เเต่พอเราเดินข้ามมาอีกห้อง มันหลอนมากๆ
ทั้งห้องมีเเต่ร่างกายมนุษย์ ยืน เดิน นั่ง กระโดด
ทําทุกอย่างเเบบมนุษย์ปกติ
เพียงเเค่ไม่มีผิวหนังหุ้มร่างกายไว้
เหมือนกับใครซักคนเดินผ่าน รังสีอะไรซักอย่าง
เเล้วถูกสต๊าฟ ไว้เเบบเฉียบพลัน
(นึกถึงที่เคยอ่านกรณี ภูเขาไฟระเบิดปอมเปอี ลาวาร้อนๆไหลลงมาเร็วมากๆ
คนที่กําลังวิ่งหนี ถูกลวกทั้งเป็น ตัวเเข็งอยู่ในท่าวิ่ง...อี๋)

เราก็เเบบ โห ของปลอมเเหงๆ

เเต่พอ ไปเปรียบเทียบเส้นประสาท ที่โผล่มาจากส่วนกระดูกสันหลัง
ของหุ่นหนึ่ง กับหุ่นสอง
มันไม่เหมือนกันเป๊ะๆ เเบบที่เเน่ใจได้ว่าไม่ได้ออกมาจาก เเท่นพิมพ์เดียวกัน
เเล้วเราก็เหงื่อตก..ของจริงนี่หว่า

เราไม่ได้เรียนที่รามานานพอจะ dissectร่างกายมนุษย์ทั้งหมด
เเต่ที่เราได้มีโอกาสได้ทําคือ ส่วนหลัง ตรงกระดูกสันหลัง (ช่วงก่อนลาออกพอดีไง)
dissect เป็นงานที่ยากโคตรๆ ในความเห็นเรานะ
ตอนเพื่อนๆเรามันทําน่ะ เละเทะ จะตาย เส้นนู้นขาด เส้นนี้หาไม่เจอ

ทําออกมาสวยๆเหมือนงานนี้ มันออกจะเกือบเป็นไปไม่ได้

ขอเเปลกระบวนการเตรียมงานจากเว็บไซต์ www.bodiestheexhibition.com
มาดังนี้

ขั้นเเรก หลังจากร่างกายผ่านกระบวนการตามมาตรฐาน(สําหรับผู้ตาย)ของโรงพยาบาลเเล้ว
ทีมเเพทย์ทําการชําเเหละเพื่อเเสดงส่วนกล้ามเนื้อ เส้นประสาท (ตามเเต่ ช่วงเนื้อหาของนิทรรศการ)
จากนั้นจึงเเช่ร่างกายใน อะซีโทน เพื่อ กําจัดน้ำในร่างกายออก
เเล้วจึงนําร่างกายมาเเช่ใน อ่างซีลิโคน หรือโพลีเมอร์ เพื่อปิดทางเดินอากาศต่างๆ
ขั้นสุดท้ายคือการลง เเคตาลีสต์ เพื่อทําให้อวัยวะ เเละ พื้นผิวเเข็งตัว

สรุปว่า...ของจริง

งานนี้มีเด็กๆ มาดูเยอะเหมือนกัน
ดูท่าทางก็ไม่มีใครหวาดกลัว ร้องไห้อะไร
พ่อเเม่ที่พาลูกมา ก็ชี้ นี่ไง เด็กทารกที่เกิดนอกมดลูก
เราก็ เหวอ
จะเทรนลูกเป็นหมอตั้งเเต่ยังอ้อนยังออดเลยเรอะ
(เด็กมันดูไม่น่าจะเกิน 8 ขวบไปได้)

มีอีกอย่างที่เจ๋งดี มันเป็นการเเสดงระบบไหลเวียนโลหิต
เค้าฉีดสารเคมีเข้าไปในเส้นเลือด
ที่ทําให้เส้นเลือดเเข็งตัวเเบบเฉียบพลัน (ประมาณนั้น)
เเล้วก็เลาะเอาอวัยวะออก (ไม่รู้ทําไง)
เหลือเเต่เส้นเลือด
เราเห็นเส้นด้ายยุ่งๆ พันกันไปพันกันมา
ดูเป็นรูปร่างมนุษย์
อ่านป้ายบรรยาย ก็เขียนไว้ว่า ... มนุษย์

ตอนเดินออกมีป้ายสรุปเกี่ยวกับงานนี้
เค้าบอกว่า
คนทั่วไป ไม่ค่อยสนใจจะรู้ว่าร่างกายทํางานอย่างไร
เมื่อไม่รู้ ก็ไม่รักษา
นิทรรศการนี้จัดขึ้นเพื่อให้บุคคลทั่วไป
รู้จัก เเละ รักร่างกายของตนเอง

จะได้ไม่กินเเต่ฟาสต์ฟูด เเล้วนั่งดูทีวีจนตูดเผละ
เพราะตูดเผละเเล้ว ศพไม่สวยนะจ๊ะ
(อันนี้เพิ่มเอง)

31-05-82

ยังมีชีวิตอยู่

จนถึงวันนี้ ก็มีชีวิตมาได้ 24ปีเเล้ว
ซึ้งพระคุณเเม่..

ที่หายๆไปเพราะว่า
..อะเเฮ่ม..
จะย้ายไปนิวยอร์คซิตี้ศุกร์นี้เเล้ว!
มีเวลาย้ายอาทิตย์เดียว โดยที่ยังต้องทํางานที่เดิมไปจนถึงพรุ่งนี้

อิฉันก็เหนื่อยเป็นนะคะ
ว่าเเล้วก็ไปเก็บของต่อ
ไม่รู้ว่า มาพล่ามอะไรเรื่อยเปื่อยเเถวนี้

HBD-to me :D