Somewhere in Between

Bluefoot Bloggin'

2009-08-27T14:48:00.000-07:00

From now on I'll be posting new art work and weird stuff regularly on BLUEFOOT BLOG instead. And by regularly, I really mean it :)

A really Long Long Cat Makes A Good Scarf

2009-06-23T15:20:00.001-07:00

A must-have fashion item this season.

A Really Long Long Cat

2009-06-22T17:39:00.000-07:00

This is Lila and her really long long cat. She found him on the street one night and decided to adopt him. The cat loves eating tuna melt sandwich and taking a long walk on the beach.

I'm allergic to cats but luckily cat drawings don't make me sneeze:)

โมเดิร์นด็อก อินเเอลเอ

2009-06-22T00:18:00.000-07:00

เเล้วก็ได้เจอกันอีกครั้ง หลังจากคอนเสิร์ตเล็กๆเป็นกันเองในปีที่ผ่านมา(ระหว่างมาอัดเสียงอัลบั้มใหม่) ครั้งนี้โมเดิร์นด๊อก มาเล่นเป็นการเป็นงานในชื่อ โมเดิร์นด๊อก ทิงนองนอย ยูเอสเอ ทัวร์ จัดที่ The Key Club บนถนน Sunset ดูรายละเอียดทัวร์เมืองอื่นๆ

งานนี้สนุกกว่าเดิมหลายเท่า พี่ป๊อดของน้องๆกระโดดลงจากเวทีมาเต้นท่ามกลางเหล่าเเฟนเพลง ทําเอาเฮียรักษาความปลอดภัย หนักใจกับความเป็นกันเองของคอนเสิร์ตไทย

ลมหายใจ-Moderndog Live At The Key Club from Fawn Veerasunthorn on Vimeo.

ไปดู Conan O' Brien มา วะฮ่ะฮ่ะ

2009-06-02T19:03:00.000-07:00

ตอนที่โคนันยังเป็นพิธีกรรายการ Late Night อยู่ที่นิวยอร์ค เราก็ไม่เคยว่างไปดูซะที
จนเค้าต้องย้ายรายการมาถ่ายที่ ลอสเเองเจลลิส ถึงได้ฤกษ์

รายการวันนี้มีเเขกรับเชิญเป็น Tom Hanks เเล้วก็วง Green Day คุ้มดี อิอิอิ

Magnolia and Victory Blvd.

2009-06-01T15:17:00.000-07:00

หยุดสุดสัปดาห์ บางทีเราก็ขับรถไปเดินเล่นเเถวBurbank ขับขึ้นทางด่วนไปประมาณสิบนาทีก็ถึง เเต่ขากลับนี่เราชอบขับทางธรรมดากลับบ้าน ผ่านทางถนน Magnolia
เพราะมันเหมือนได้ขับผ่านเมืองเล็กๆจากยุค50's ร้านรวงรอบข้าง ส่วนใหญ่เขาสร้างไว้เป็นชั้นเดียว
บนถนนนี้มีร้านขายเบเกอรี่ที่อร่อยมากๆอยู่ร้านนึงชื่อ Porto's คนเเน่นทุกครั้งที่ขับผ่าน ก็เลยได้กินเเค่นานๆครั้ง
่
ขับบนถนนนี้ตอนเย็นๆทีไร ท้องฟ้าสีสวยทุกที

Hopping through the Woods

2009-02-12T23:38:00.000-08:00

ส่วนใหญ่เราเป็นคนชอบสีสดๆ เเเต่เพิ่งไปดูหนังเรื่อง โคโรไลน์ มา สีมันทึมๆได้ใจดี เลยอยากจะลองมั่ง

So I re-do my blog a little.

2008-12-04T00:47:00.000-08:00

I was so confused having two blog at the same time (the other one being Bluefoot Blog)I solved that confusion problem by not posting much at either sites :(

A lot have changed since my last post. Ryan and I went on a trip to Japan and Thailand and we have a lot of drawings and photos coming soon. I'm on to new adventure at Pink Panther as a storyboard artist. I also published a little independent comic book with fellow storyboard artists.

It's weird that I can sum up my 6 months into 3 paragraphs :p

A Gift from Mr. Jackman

2008-05-31T02:04:00.000-07:00

So Hugh Jackman sent me a cake while I was at Six Point Harness today. It was obviously...really Hugh himself who sent it since he signed his name with an additional "xoxo."

Thanks to Carrie Kost for her effort to make my dream birthday happened. Now I shall go give Ryan an explanation.

Mrazin'

2008-04-16T11:11:00.000-07:00

Jason Mraz's new cd is coming out in May. He's one of the artists I would love to animate a music video for.

Happy Malibu

2008-02-25T23:38:00.000-08:00

Point Dume in the Morning.

It was a windy day.

Our ceremony on the cliff with family and friends.

Reception at the Cafe.

เพอร์-เซ็ป-โพ-ลิส

2008-02-15T22:37:00.000-08:00

เพิ่งไปดูPersepolisมา ช้าไปหน่อยเเต่มันก็ยังไม่ออกจากโรงหนัง

หนังเล่าเรื่องราวในมุมมองของเด็กหญิงช่างคิดช่างพูด ผู้เติบโตในอิหร่านระหว่างช่วงปฏิวัติ เปลี่ยนการปกครองภายใต้จักรพรรดิไปเป็นสู่ระบอบประชาธิปไตยภายใต้กลุ่มมุสลิมเคร่งศาสนา
ชีวิตในอิหร่านที่เปลี่ยนเเปลงจาก รองเท้าไนกี้ เดอะบีจีส์ เเละเสรีภาพ ไปเป็นการสวมผ้าคลุมผม วิ่งหลบระเบิด เเละการเหยียดเพศ
ืทําให้เธอเองรู้สึกเเปลกเเยกในบ้านเกิด เเละตัดสินใจอพยพออกจากอิหร่านในที่สุด

เราคิดว่าเป็นการใช้สื่อภาพยนตร์อนิเมชั่นอย่างมีประสิทธิภาพเรื่องนึง ทั้งให้เเรงบันดาลใจเเละก่อให้เกิดความเข้าใจถ่ายทอดจากมนุษย์คนนึง ไปสู่ มนุษย์อีกหลายๆคน เราเป็นคนนึงที่เชื่ออย่างจริงจังว่า
1.อนิเมชั่นไม่ใช่สื่อสําหรับเด็กเพียงอย่างเดียว
2.ประเทศไหนๆก็ตาม ไม่ควรเอากฏศาสนามาเป็นกฏหมาย

อยากให้หลายๆคนได้ดูหนังเรื่องนี้ อาจจะทําให้เราเห็นความเป็นคนในศัตรูมากขึ้นอีกเยอะ
ไม่ว่าเราจะอยู่ฝ่ายไหนก็ตาม

ได้ยินมาว่า สถานฑูตของอิหร่านไม่อนุญาติให้ฉายหนังเรื่องนี่ที่บางกอกฟิลม์
ึคิดว่าถ้าออกเป็นดีวีดีเมื่อไหร่ เดี๋ยวเมืองไทยก็คงมีขาย
ใช่ม้าาาาา

สุขสันต์วันวาเลนไทน์จ้า

2008-02-13T21:34:00.000-08:00

ร.ป่วยมาเกือบอาทิตย์เเล้ว เเต่ก็ยังมีกะใจพาข้าพเจ้าไปทะเล ซึ่งก็ทําให้เราดีใจ๊ดีใจ จนต้องกระโดดสูงๆ...

บางทีก็ทําให้ร.เกิดอาการกังวล..อยู่บ้างลึกๆ

์สุขสันต์วันเกิดท่านพ่อ เเล้วก็ สุขสันต์วันวาเลนไทน์จ้าาาา

เฮฮาเลือกตั้ง

2008-02-05T21:53:00.000-08:00

เมื่อเช้านี้เพื่อนๆเเต่ละคน เดินเข้ามาทํางานโดยมีสติกเกอร์เเปะที่อก ว่า I Voted
ต่างคนต่างก็รอวันอภิมหาอังคาร Super Tuesdayนี้มาหลายเดือนเเล้ว

Super Tuesday เป็นวันที่รัฐส่วนใหญ่ลงคะเเนนรอบ Primary พร้อมๆกันเป็นวันสุดท้าย
ใครชนะรอบนี้มีโอกาสสูงมากๆ ที่จะเป็นตัวเเทนพรรค ไปเเข่งรอบชิง ซึ่งก็จะมีโอกาส 50 เปอร์เซ็นต์ที่จะได้เป็นประธานาธิบดี

รอบเเรก ที่เรียกว่า Primary เป็นเหมือนกับการหยั่งเสียง โดยให้สิทธิ์คนทั่วไปที่ลงทะเบียนเลือกตั้งเเบบสังกัดพรรค(democratหรือrepublicanเท่านั้น ส่วน Independent โหวตได้เพียงบางรัฐ)ไปเลือกตัวเเทนลงเเข่ง1คน จากจํานวนผู้สมัครทั้งหมด (ประมาณพรรคละ6-7 คน) ปกติในปีที่ผ่านๆมา คนทั่วไปไม่ค่อยให้ความสนใจ Primary เท่าไหร่ เพราะถือว่า ไม่ใช่การเลือกประธานาธิบดี จริงๆจังๆ เหมิอนเป็นการเก็งกําลังกันมากกว่า เเต่ปีนึ้ พ่อยกเเม่ยก โผล่มากันพรึบพรับ ใครๆก็รักชาติเป็นกระเเสทั่วประเทศ

เกือบหกเดือนมาเเล้ว ที่พวกเราได้ติดตามข่าวการเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐกันมา ด้วยความเร้าใจ
เวลาผู้ลงสมัคร โต้วาที (debate) ต้องเปิดทีวีดูกันระหว่างทํางาน เหมือนเชียร์บอลกันเลยทีเดียว
บางคนรักชอบผู้สมัครกันถึงคั่นอาสาไปรับโทรศัพท์ตอบคําถามที่ศูนย์เลือกตั้ง บางคนพกสติกเกอร์เอาไว้โปรโมทกับเเจกคนเเปลกหน้าระหว่างกินข้าวเที่ยง บางคนก็หลบตํารวจไปเเขวนป้ายทําเองบนทางด่วน (ไม่เเน่ใจว่า ปีนี้คนฮึกเหิมเรื่องการเลือกตั้ง หรือเพื่อนเรามันบ้าได้ที่)
ที่โต๊ะทํางานเราก็มีสติกเกอร์กับเสื้อเเถมที่เพื่อนๆเเต่ละฝ่ายให้มา เพราะมันไม่รู้ว่าเราไม่สิทธิ์เลือกตั้ง 555

พูดตามตรง ขนาดเลือกตั้งไม่ได้ ยังรู้สึกฮึกเหิมไปด้วยเลย
คนที่นําหน้าอยู่ก็มี4คนหลักๆ ซึ่งเราก็ว่ามันมีความหลากหลายดี มี
ฮิลลารี คลินตัน (dem.)- ถ้าได้รับเลือก จะเป็นผู้หญิงคนเเรกที่ชนะ primary ticket โดดเด่นรื่องประกันสุขภาพ+ประกันสังคม เคยโหวตสนับสนุนสงครามในอิรัก เเต่ประกาศกลับใจไปเมื่อเร็วๆนี้
บารัค โอบามา(dem.)- ถ้าได้รับเลือก จะเป็นAfrican american คนเเรกที่ชนะ primary ticket โหวตคัดค้านสงคราม สนับสนุน การทําเเท้งเสรีเเละประกันสุขภาพ
จอห์น เเมคเคน(gop.)- เคยเป็นเชลยสงคราม ประมาณว่าโดนทรมานในคุก เเต่ก็รอดมาได้ ตอนนี้เลยวางเเผนว่า เราจะถล่มอิรัก อิหร่านต่อไปตราบนานเท่านาน
มิท รอมนีย(gop.)- เป็นคริสนิกายมอร์มอน ประกาศเเผนบริหารประเทศเเบบ CEO ธุรกิจเต็มรูปเเบบ

ส่วนตัวเเล้วเราไม่ได้เชียร์ไอ้สี่คนข้างบนนี้เลย เเต่เราเเอบเชียร์...

"ron paul"
ฮ่าฮ่าฮ่า
คนนี้ ถึงจะบ้าๆบอๆไปหน่อย ตามกระเเสหลัก ก็ไม่ค่อยได้เสียงโหวตจากใครเค้าเท่าไหร่ เเต่ถ้าพิมพ์ชื่อนี้ลงไปใน youtube รับรองได้วีดีโอคลิปออกมาเป็นสิบเป็นร้อย ความคิดหลักๆของเค้าก็คือ "อย่าให้รัฐมาควบคุม เสรีภาพพื้นฐานของประชาชน"
ประมาณว่า ลุงเเกอยากให้รัฐเคร่งครัดกับรัฐธรรมนูญ เก็บภาษีให้น้อย ใช้เงินน้อย ไม่ทําสงคราม ยกเลิกรัฐวิสาหกิจ ยกเลิกประกันสังคม ยกเลิกระบบโรงเรียนรัฐบาล ยกเลิกมันซะหมด เเล้วเปิดระบบการค้าเสรี

เป็นความคิดสุดโต่งจนน่าทึ่ง ถึงเราไม่เห็นด้วยกับหลายอย่างที่เค้าพูด (เช่นว่า ถ้าอยากให้พวกมาเฟียค้าผง เเละตลาดมืด หมดไป ก็ควรจะทําให้ยาเสพติดเป็นสิ่งถูกกฏหมาย...) เเต่ เราก็เห็นด้วยกับการ ไม่ทําตัวเป็นจ้าวโลก เเละรู้จักใช้เงินเเบบเจียมเนื้อเจียมตัว ซึ่งเป็นสี่งที่คนเเถวหน้า4ท่านนั้นไม่ได้ใส่ใจมากนัก

ลองเล่นเกมถามตอบเพื่อดูว่าคุณเเอบเชียร์ใคร

ถึงตอนนี้ผลก็คงทยอยออกมาบ้างเเล้ว พรุ่งนี้คงได้เห็นน้ำตาชายหนุ่มออฟฟิศกันล่ะ หึหึ

I ran so far...

2007-10-23T11:15:00.000-07:00

Iranian president gave a talk recently at Columbia University when he visited New York City for the UN assemble. One of the notorious statements he made during his speech was that "there is no gay in Iran." Shortly afterward, Saturday Night Live (SNL) produced this skit "I-ran So Far" as part of their SNL Digital Short program. What a witty way to respond to the president's statement. Funniest SNL Digital Short so far.

May be I should put in a subtitle? hehehe

Here's the lyric:

They say true love comes only once in a lifetime
and even though we’re from opposite ends of the earth,
my heart tells me you’re the one for me.
Mahmoud

I remember when it started, saw you on the news
you were hating gays, I was eating food
but I was feeling you, and even though I disagreed with almost everything you said
you aint wrong to me, so strong to me, you belong to me
Like a very hairy Jake Gyllenhaal to me
Mahmoud make my heart beat right out of my chest
my mind says no but my body says yes
Nuclear threat, the only threat I see
is the threat of you not coming home with me.
Our love for each other’s like when atoms collide
Can’t express how I feel
Ay yo Adam let’s ride

And Iran, Iran so far away
is your home, but in my heart you’ll stay

He ran, for the president of Iran
we ran together to a tropical island
my man, Mahmoud is known for rilin’
smiling, if he can still do it then I can
they call you weasel, they say your methods are medieval
you can play the Jews I can be your Jim Caviezel
S&M, nestlin’ when we’re wrestlin’
You can be the port that I park my vessel in
So I try to mute the tv but you can still see me
with your sleepy brown eyes, butter pecan thighs
And your hairy butt…
Yeah.

And Iran, Iran so far away
come home, and in my arms you’ll stay

Used to look at the stars and dream
round the world same stars were seen
And a twinkle in your eyes Mahmoud.
Talk smooth to me, without a tie
your pants high waisted, damn so fly.
We can take a trip to the animal zoo
and laugh at all the funny things that animals do
Like Eugene (Levy) you got me straight trippin’ boo
hope you look in my eyes and say I’m trippin’ too
you say Iran don’t have the bomb but they already do
you should know by now, it’s you.

And Iran, Iran so far away
is your home, but in my heart you’ll stay

You crazy for this one Mahmoud
you can deny the holocaust all you want
but you can’t deny that there’s something between us
I know you say there’s no gays in Iran
but you’re in New York now baby
it’s time to stop hiding,
and start living

เรื่องของเรื่อง ก็คือว่า...

2007-08-02T23:49:00.000-07:00

ฤดูใบไม้ผลิมาเยื่อนอีกครั้ง

ดอกไม้ทําให้คนมีความสุข หันไปทางไหน คนก็หัวเราะกันดุ๊กดิ๊ก คิกคัก

เราเป็นคนชอบถ่ายรูปคนเเปลกหน้าเด็กๆในสวน Brooklyn Botanical Garden ช่วงเทศกาลชมดอกซากุระ น่ารักกันทุกคน

ถึงดอกไม้จะบานกันโครมๆ ก็ไม่ได้ทําให้ข้าพเจ้ารู้สึกสงบในจิต
หลายเดือนมาเเล้วที่เฝ้าคิดถึงขอบทะเลฝั่งตะวันตก ประกอบกับรายการที่ทําอยู่ก็ใกล้จะจบลง
จึงตัดสินใจบอกลาเพื่อนๆหน้าตาดีกลุ่มนี้ (ท่าทางเพื่อนเราไม่เศร้า ที่ต้องจากกันเท่าไหร่)

บอกลา ไทม์ สเเควร์ เเหล่งซ่องสุม (เเล้วก็เลยไปบอกลาร้านอาหารเจ้าประจํา เขาจะได้ไม่เสียใจ ว่าทําไมหายหัวไปเฉยๆ)

เเล้วเราก็เก็บของบินข้ามประเทศมากบดาน ที่ ร้อยเอ็ด - ลอส เเองเจลลิส

ตอนนี้ทําการ์ตูนเรื่อง El Tigre อยู่ที่ Six Point Harness ใครอยู่ที่นี่ หรือที่บ้านรับ Nickelodeonได้ กรุณาช่วยอุดหนุน ฉายเช้าวันเสาร์ สิบโมงครึ่ง

ข้างบนเป็นที่ทํางานใหม่ของ ร.
เราพบว่า การ์ตูนเนทเวิร์ค จริงๆเเล้วเป็นร้ายขายขนมดีดี นี่เอง ไม่ว่าวันไหน ก็มี ชอคโกเเลต ลูกอม ชีโตส โค้ก ตุนไว้ตลอด
ทําไมพนักงานมันผอมเเกร่ว กันได้ทุกคน ก็ไม่รู้

หลังจากไปเยี่ยมชมที่ทํางานกันในวันเเรก
ก็ถือโอกาสไปเยี่ยมที่ทํางานเพื่อน

มันทํางาน ระบายสี ของประกอบฉาก ในการ์ตูนทีวีเรื่องใหม่ ประมาณว่าเป็น รีเมค ของ ทิงเกิลเบล (จากปีเตอร์เเพน) ที่ดิสนีย์ ตึกงดงามดี เเถมยังมีรอยมือของเจ้าพ่อ(เราต้องเรียกว่า เจ้าปู่) อนิเมเตอร์รุ่นเเรกๆ Frank & Ollie เเละคนอื่นๆ

ถ้าทํางานที่ดิสนีย์ ไปเทียวดิสนีย์เเลนด์ ฟรี (เพื่อนก็ฟรี)
เราก็เลยตามๆกันไป

พาเหรดน่ารักดี
เเต่คุณพี่คนนี้ ไม่รู้ว่ามันอยู่ในบทมั้ย อยู่ดีดี ก็เตะถ้วยน้ำชาใหญ่เลย (คงจะเรียกร้องความสนใจ)

ข้างล่างนี้ ขอฝากให้เหล่าคนที่เเก่พอจะรู้จัก เเละ รัก Transformers

Construction site on Sunset Blvd. is covered by Transformers ad. Good thing I got the little green traffic light at the bottom for size reference.

Logo on Optimus Prime Truck. Super shiny.
6PH Studios is located near the Arclight Theater in Hollywood (จอหนังโค้งรอบ180องศา น่าจะทําให้ดูหนังยาก เลยยังไม่เคยไปดู) Around the opening week, they brought in couple cars from the movie to get people excited.
I would like to end this longest post with my favorite picture.
I'll translate the rest into English at Bluefoot Blog soon...I hope :D

more character work โฮ่ยยย !

2007-04-14T20:23:00.000-07:00

I guess I'll post my work here too. I'm getting a little confused of where I should post my sketches. Like I said in earlier post that I haven't had time to update my portfolio or my reel since....longggg time ago. So if you guys want to find updated work go to bluefoot blog. It's a combination of my work and Ryan's so you can have twice as much fun browsing through the art work.

Happy Thai New Year! I ate at Thai restaurant as a celebration. hehe

เอางานมาเเปะในบล็อกนี้ด้วยละกัน มีหลายบล็อก เริ่มจะสับสน อย่างที่บอก ไม่ได้อัพเว็บงาน/อนิเมชั่น คลิป ตัวเองมาตั้งนานเเล้ว
งานชิ้นล่าๆ จะเอามาเเปะที่นี่ เเละ ที่ bluefoot blog ซึ่งรวมงานของ ร.ด้วย จะได้ช่วยส่งเสริมงานข้าพเจ้าให้ดูดี ฮ่า ฮ่า

ยังไม่ได้ไปวัดไทย เนื่องในวันสงกรานต์เลย วันนี้ตื่นสายมากๆ (จริงๆเเล้ว ก็ไม่เเน่ใจว่าวัดอยู่ที่ไหน)

สวัสดีปีใหม่ไทยจ้า ปีใหม่ไทย ไปกินข้าวผัดกระเพราที่ร้านไทยมา เจ้าของร้านตื่นเต้น เห็นเป็นคนไทย ผัดมาซะเผ็ด น้ำตาจะไหล

ขอวีซ่าทํางาน วัน April Fool's

2007-04-02T21:18:00.000-07:00

ได้อัพเดทลิงค์ซักที ดีใจจัง
ที่เหลือคืออัพเดทเว็บไซต์ เเต่ก็มีงานเข้ามาเรื่อยๆ ไม่มีเวลาซักที -_-

อ่าน หนึ่งร้อยปีเเห่งความโดดเดี่ยว จบไปเมื่อ April Fool's พอดี ไม่มีเวลาไปหลอกใคร หนังสือสนุกดี เหมือนหนังสือประวัติศาสตร์ ของเมืองที่ไม่มีอยู่จริง อ่านเเล้วนึกถึงเรื่องสิ่งศักดิ์สิทธ์ที่ญาติๆเล่าให้ฟัง บวกกับที่บ้านเพิ่งไปหาหมอดูมา สรุปได้ว่า ครอบครัวอย่างของคุณ Buendiaนี่ มันคงมีอยู่ทั่วโลก

พูดถึง April Fool's
ได้คุยกับน้องสาวสุดที่รักผู้รอผลเอนท์อยู่อย่างใจจดใจจ่อ น้องบอกว่าปีนี้มีคนทําเว็บปลอม ประกาศผลเอเนท(หรือโอเนท จําไม่ได้ซะที)พอเข้าไปเช็คคะเเนนสอบ เว็บมันก็บอกว่า "ฮ่าฮ่าฮ่า ไอ้หน้าโง่"...เว็บมันไม่ได้บอกอย่างนั้นหรอกนะ เเต่ก็ประมาณว่า สุขสันต์วันเเห่งความหลอกลวง
น่าสงสารเด็กรอผลสอบ (โฮะโฮะโฮะ)

วันที่หนึ่งเมษา ยังมีความสําคัญอื่นนอกจากเอาไว้หลอกกันเล่น
เพราะมันเป็นวันเเรกของการสมัครวีซ่าทํางานชั่วคราว หรือ H1B สําหรับเเรงงานต่างชาติในอเมริกา

เด็กนักเรียน ระดับ ปริญญาตรี โท เอก เมื่อจบการศึกษาเเล้ว ทางรัฐบาลจะให้วีซ่าทํางานชั่วคราวเรียกว่า Optional Practical Training เพื่อเป็นการฝึกงานหนึ่งปี หลังจากนั้น ใครอยากทํางานต่อไป บริษัท ต้องรับรองสถานะโดยการสมัคร H1B วีซ่าให้ ซึ่งก็เปิดรับสมัครในวันที่หนึ่งที่ผ่านมา ไปจนกว่าโควต้าจะเต็ม

ปีที่เเล้วเปิดไปเเค่สองเดือนโควต้าก็หมด เด็กสมัครไม่ทันเต็มเมือง (หนีไปเรียนโท กันเพียบ)

คิดๆเเล้วไอ้ระบบเเรงงานต่างชาตินี่ก็เเปลกๆ
เราไปซื้อข้าวกลางวัน เอาผ้าไปซักที่ร้าน ไปซื้อของที่ตลาด เเต่ละเเห่ง คนขายเเทบจะพูดภาษาอังกฤษไม่ได้เลยซักกะเเอะ
เเต่เค้าก็ทํางานอยู่กันได้ไปวันๆ ไม่มีใครจับส่งกลับประเทศ

กับคนที่เรียนจบระดับตรี/โท ทํางานศิลปะ การเงิน วิทยาศาสตร์
หางานได้ เเต่ทํางานไม่ได้
:/

ปล.
รูปไม่เกี่ยวกับกระทู้ วาดไว้ตอนว่างๆ นั่งชอป leg warmers ออนไลน์กับเพื่อน
เสียดายไม่เคยซื้อมาใส่เล่นซักคู่ ตอนไปเที่ยวญี่ปุ่น เห็นขายกันเกลื่อนถนน

เล่น Book Tag ด้วยคน

2007-03-26T18:56:00.000-07:00

อากาศเริ่มอุ่น ทําให้เรานึกถึงเพิงร้านหนังสือ ชื่อ Strand ตรงหัวมุมตะวันออกเฉียงใต้ของ Central Park
ทําเลเพิงมันก็ดี๊ดี มองตรงข้ามสี่เเยกไป ก็มีร้านAppleตั้งตระหง่าน กระจกใสสะท้อนเเสงเเดดเป็นประกาย วิ๊งงงงง เชียว
ใครเป็น Geek เเยกไปร้านApple ส่วนพวกเนิร์ดๆ ก็หลบมาพักพิงจิตใจได้ ที่ Strand

จริงๆเเล้วเราเเวะไปบ่อยๆ เเต่ก็ไม่เคยอุดหนุนหนังสือจากร้านนี้ซักเล่ม
ไม่ใช่ว่าเเวะไปยืนอ่าน เเล้วไม่ซื้อ เเต่เพราะร้านนี้ มีสามสาขา ตั้งเเต่ midtown ลงไปถึงท่าเรือ downtown
เราเเวะไปซื้อในอีกสองสาขา ซึ่งเป็นร้านใหญ่ อยู่ในตึก มีเวลาเปิด-ปิด เป็นทางการ ส่วนเพิงหนังสือ มันปิดร้านเมื่ออาทิตย์ตก (อารมณ์ศิลปิน บวก กลัวโดนปล้น)

เมื่อก่อน เวลาไม่รู้จะอ่านหนังสืออะไรต่อ เราก็มักจะเเวะไปที่เว็บ faylicity เพราะรสนิยมคล้ายคลึงกัน ถ้าคุณโอ คุณเฟย์ เเนะนํามา ส่วนมากก็เป็นหนังสือน่าอ่าน

เดี๋ยวนี้ อ่านหนังสือจบ เราก็โฉบไปที่ร้าน Strand ซึ่งจะมีโต๊ะหนังสือรวมฮิต เเถมลดราคาอีกต่างหาก เราซื้อหนังสือเเบบเดาสุ่มจากโต๊ะนี้ไปหลายเล่มเเล้ว เเต่มาคิดๆดูเเล้วนะ เราก็เป็นพวกชอบอ่านหนังสือขายดี (สังเกตมาว่า หนังสือที่ได้รางวัลอย่าง Man Booker Prize หรือ Pulitzer ก็จะเป็นหนังสือขายดีไปด้วยในตัว เเต่พวกหนังได้รางวัลเยอะๆ คนไม่ค่อยไปอุดหนุนกัน)อาทิตย์ก่อนนู้นไปเที่ยวบ้านเพื่อน ก็ตกใจกับรสนิยมหนังสือที่เกือบจะตรงกันเป๊ะๆ เเต่เราก็สรุปกันไปว่า เเค่ตามอ่านหนังสือ ติดอันดับ New York Times bestseller กับหนังสือรางวัลใหญ่ๆ ก็ไม่รู้ว่าชาตินี้จะอ่านได้ครบทุกเล่มรึเปล่า

ไว้วันหลังจะมาเล่าถึงหนังสือ ที่อ่านไปในปีที่ผ่านมา
เเต่วันนี้ขอเล่น Book Tag ที่ S65 มาโพสท้าไว้ 555

หนังสือเล่มล่าสุดที่เพิ่งซื้อมา
Sputnik Sweetheart/ Haruki Murakami อ่านค้างไว้นานเเล้ว เลยซื้อมากะจะอ่านให้จบ

หนังสือเล่มล่าสุดที่เพิ่งอ่านจบ
The History of Love / Nicole Kruass เกี่ยวกับชาวยิวอพยพหนีสงคราม จากโปเเลนด์มาอยู่Brooklyn ถึงจะเป็นเรื่องราวความรักพลัดพราก เเทรกเกร็ดประวัติศาสตร์ สะท้อนความรันทดของผู้อพยพ เเต่หนังสือโดยรวมก็ไม่ได้หดหู่ซะทีเดียว
คนเขียนเป็นภรรยาของ Jonathan Safran Foer(เขียน Everything is Illuminated ซึ่งก็เป็นเรื่องของยิวพลัดถิ่นอีกเช่นกัน) สรุปว่า สนุกดี น่าเอาไปเเปลเป็นภาษาไทย

หนังสือที่ยังอ่านไ่ม่จบ
One Hundred Years of Solitude/ Gabriel Garcia Marquez ถ้าจะเดินทางไกลๆ เเนะนําเล่มนี้ หนาดี หอบไปเล่มเดียวคุ้ม

หนังสือที่คุณอ่านมากกว่าหนึ่งรอบ
หลายเล่ม เเต่ที่บ่อยมากๆ คือ เเกะรอยเเกะดาว ของมุราคามิอีกนั่นเเหละ

หนังสือที่เปลี่ยนชีวิตคุณ
ตอนเด็ก- โต๊ะโตะจัง เด็กหญิงข้างหน้าต่าง/Tetsuko Kuroyanagi
ตอนโต- Immortality/ Milan Kundera

หนังสือที่ทำให้คุณหัวเราะ
Calvin & Hobbes การ์ตูนมันขํา น้ำตาไหลเลย

หนังสือที่คุณฝันว่าคุณน่าจะเป็นคนเขียน
คําถามนี้ยากจังเเฮะ เราไม่ค่อยคิดว่าเราน่าจะเป็นคนเขียนเรื่องที่คนอื่นเขียนมาเเล้วอ่ะนะ

หนังสือเล่มต่อไปที่อยากอ่าน
Sputnik Sweetheart ไง ไหนๆก็ซื้อมาเเล้ว

เขียนเยอะจังวันนี้ นานๆมีเวลาพิมพ์ไทยได้ อิ อิ

feeling blue

2007-03-08T15:26:00.000-08:00

Plus a little soundtrack from Madeleine Peyroux's latest album "Half the Perfect World"

NYC Comic Con ต้อนรับเทศกาลตรุษจีน

2007-02-26T19:58:00.000-08:00

เมื่อวันเสาร์ เรากับร. ไปงาน comic convention ประจําปี ของเมืองNew York City ซึ่งจัดขึ่นเป็นเพียงปีที่สอง ถึงเเม้ว่าจะ ไม่มีบารมีเทียบเท่างานรุ่นป๋าอย่าง San Diego Comic Con International เเต่งานทางฝั่งนิวยอร์คปีนี้ ก็มีขนาดใหญ่ขึ้นจากปีที่เเล้วหลายเท่าตัว ขนาดเค้าว่างานไม่ใหญ่ เราก็เดินได้ไม่ทั่วถึงอยู่ดี

งานนี้จัดขึ้นที่ Javis Convention Center (ก็คล้ายๆ ศูนย์สิริกิตต์) ยาวเลียบเเม่น้ำ Hudson ไป6-7 ช่วงตึก
เราไปถึงงาน ตั้งเเต่เก้าโมงเช้า เพื่อเตรียมบูทโปรโมทงานของทางสตูดิโอ ตอนเเรกคิดว่า คนไม่เยอะ เพราะมองไปรอบๆ ก็เห็นเเค่ทหารลูกน้องในStar Wars ยืนรอพรรคพวกอยู่อย่างโดดเดี่ยว เเอบเห็นใจว่า มันโดนเพื่อนหลอกให้เเต่งตัวมารอเก้อ รึเปล่าเนี่ย

เเต่เเป๊ปเดียวคนก็เริ่มหนาเเน่น จนถึงหนาเเน่นมากๆ

บูทเราผู้ชายเยอะ ทําให้ฝ่ายหญิง หน้าตาดีเป็นพิเศษ

ประชากรผู้หญิงอีกคนจากที่ทํางาน อาสาเเปลงร่างเป็นตัว Guano ภายนอกอาจจะเห็นว่า Guano ดูอัธยาศัยดี เเต่ Kristin ที่อยู่ข้างใน กําลังจะเป็นลม หลังๆ เลยต้องมีคนมาพยุงเดิน จะได้ไม่เหยียบเด็กๆที่วิ่งกรี๊ดกร๊าด เข้ามาจับพุง

ตอนเที่ยงวัน เรากับเพื่อนๆอนิเมเตอร์อีกสามชีวิต ออกมานั่งวาดรูปคาเเรคเตอร์ให้กับเด็กๆเเฟนรายการ เด็กเล็กๆน่ารัก เข้ามารับรูปวาดกันเป็นระเบียบเรียบร้อย เเต่เด็กอายุ 15ขึ้นไปนี่ ออกเเนวน่ากลัว ได้รูปไปเเล้ว เเต่เดี๋ยวมันก็ไปต่อเเถวกลับมาขออีก จะเอาไปขายเรอะไง (รูปนี้ไม่เกี่ยวอะไรกัน วาดเสร็จเเล้วก็เลยออกมายืน ให้ดูตัวเตี้ยเล่นๆ ข้าง Mikey)

บูทเกมส์ Play Station เอา Guitar Hero มาให้เล่นกันหลังรถ อยากเล่นมั่ง เเต่ฝีมือเราอ่อนด้อยมากๆ

อีกอย่างที่เห็นเเล้วเกิดกิเลส คือ เจ้า mimobot USB port น่ารักน่าชัง ขนาดเล็กประมาณนิ้วโป้ง 2GB ตั้งร้อยเหรียญเเน่ะ

ก่อนกลับบ้าน เดินออกมาที่ลานนอกตึก เห็นฝูงทหารลูกน้อง ยืนกันพร้อมหน้าพร้อมตาเเล้ว รู้สึกอบอุ่นใจ อย่างน้อยไอ้ตัวขาวเมื่อเช้า ก็ไม่โดดเดี่ยวอีกต่อไป

--------------------------

ขอนอกเรื่อง พูดถึง Pan's Labyrinth

เรารักหนังเรื่องนี้มากๆ เพราะนานๆที จะมีหนังที่ทําให้คนดูเข้าใจอย่างเเท้จริงว่า จินตนาการมีพลังมากขนาดไหน
ดูเเล้วก็ชวนให้นึกถึง หนังสือของ Yann Martel ที่ชื่อว่า Life of Pi
ที่พูดว่า รากฐานของศาสนาที่เป็นเครื่องยึดเหนี่ยวจิตใจ อยู่ที่จินตนาการมนุษย์นั่นเเหละ

Pan's Labyrinth เข้าฉายที่นิวยอร์ค มานานเเล้ว
เเต่เราไม่ค่อยอยากเขียน รีวิวหนัง มีหลายเรื่องที่อยากเขียนถึง อย่าง The Fountain หรือ Science of Sleep เเต่กลัวบอกคนอ่านมากเกินไป

เเต่เนื่องจากเมื่อคืนนี้ Pan's Labyrinth ได้Oscarมาหลายตัว เลยอยากเขียนถึงนิดๆหน่อยๆ
หวังว่าคงไม่ได้สปอยล์อะไรมากนัก

เข้าฉายเมืองไทย อย่าลืมไปดู

วาเลนไทน์ valentine

2007-02-14T05:32:00.000-08:00

This card is now featured on ColdHardFlash! I can hardly believe that my work is displayed on the site along with other artists and animators I admire. Really, it makes my day :D

For those of you who browse along from CHF to my blog, which as you can see it's written mostly in Thai, feel free to visit the English version at bluefoot blog or my portfolio

Thx for stopping by!

วันนี้พายุหิมะถล่มเมือง ต้อนรับวันเเห่งความรัก
พายุหิมะคงยังเป็นโสดอยู่ เลยหงุดหงิดกลบถนนซะมิดเลย
เมื่อเช้าเเวะเข้ามาเเปะการ์ด valentine's day ที่ข้าพเจ้านั่งทําหลังขดหลังเเข็ง
เพื่อมิตรรักเเฟนเเพลงทุกคนไว้ให้ดูเล่นกันไปก่อน

ตกเย็นเลยเข้ามาเขียนเพิ่มเติม

ไอเดียเริ่มมาจาก สเก็ตช์เล่นๆบน magna doodle (ของเล่นย้อนยุค ที่เอามาเเขวนไว้บนผนังบ้าน)

The initial sketch. This is where it started, on magna doodle.

มองไปมองมา มันขําๆดี ก็เลยเอามาทําเป็นอนิเมชั่นเล่นๆ

ช่วงที่ผ่านมางานยุ่งหัวฟู เพราะ american greetings (บริษัท ผลิตการ์ด ทุกเทศกาล)มาติดต่อให้ทํา e-card อยู่หลายงานต่อๆกัน หนึ่งในการ์ดเหล่านั้นก็มี การ์ด วันวาเลนไทน์ ของ bluemountain.com ด้วยหนึ่งใบ (อืม...หนึ่งไฟล์ จะเรียกมันว่าอะไรดีนะ)

Click here to see the card we did for bluemountain.com

ตอนเรียนมัธยมเคยฮิตส่ง e-card อยู่เหมือนกัน ผ่าน bluemountain เนี่ยเเหละ
สมัยนั้นยังฟรีอยู่ เดี๋ยวนี้ต้องจ่ายค่าสมาชิก
เรามันพวกงก ชอบคิดว่า "ทําเองก็ได้วะ"
(ความคิดนี้เเวบผ่านมาบ่อยๆ เวลาเดินจตุจักร เเล้วเห็นของน่ารักๆ...เเต่ไม่เคยได้ทําเองหรอกนะ)

ถ้าอยากส่งลิงค์ การ์ดหมีตด ให้เพื่อนๆ ใช้ urlนี้จ้า
http://bluefootstudios.com/vday07/vday07.htm

imeem is awesome

2007-02-07T07:58:00.000-08:00

เเหะๆ ว่าจะเเก้คําผิดที่เขียนไว้ตั้งเเต่อาทิตย์ก่อน ดันเผลอลบหน้านี้ไป....ทํายังไงดี
T_T
เอาเป็นว่าโพสเพลงใหม่อีกเพลงละกันนะ

สวยจัง

2007-01-12T19:05:00.000-08:00

เย็นวันก่อนคริสต์มาส เราชวน ร.ออกไปเดินเล่นนอกบ้าน
ระหว่างทางเดินขึ้นเนินกลับบ้าน อยู่ดีๆฝนน้ำเเข็งก็โปรยลงมา

เกือบเป็นหิมะ เเต่ก็ยังไม่เป็น

ว่าไปก็สวยดี น้ำเเข็งเกล็ดเล็กๆ จับเเสงสีส้มจากเสาไฟฟ้าข้างทาง ดูระยิบระยับ

เเต่ ฝนน้ำเเข็ง มันก็เหมือนทรายเม็ดเล็กๆ ต่างกันตรงที่ว่ามันละลายทันที
ตกลงมาโดนหัวเเค่คันๆเจ็บๆ ยังไม่ทันได้ตั้งตัว มันก็ละลาย..ฟรึบ
ทําให้รู้สึก คัน-เจ็บ-เย็น-เจ็บ ตามลําดับ

กว่าจะเดินถึงบ้าน เสื้อโค้ตเปียกซก หน้าก็ระบมไปหมด

---

เหมือนจะไม่เกี่ยวกัน เเต่มันก็ทําให้เราก็นึกถึงโฆษณาทีวีชิ้นนี้
เวลาหงุดหงิดทีไร ดูวีดีโอคลิปนี้ ก็รู้สึกสงบใจ ทุกที
เราก็เป็นเเค่ฝุ่นผงเล็กๆของจักรวาลเองนะ คิดมากกันไปทําไม

To call for hands of above, to lean on.
wouldn't be good enough ?

นึกชื่นชมกองถ่าย ที่ใจถึง เอาลูกบอลซุปเปอร์เด้ง(อาจจะมีชื่ออื่น เเต่ตอนเด็กๆเรียกมันว่าอย่างนี้)
เป็นพันๆลูก ไปเทลงบนยอดเนินของเมืองซานฟรานซิสโก
มั่นใจได้ยังไง ว่ามันจะออกมาสวยอย่างนี้ ?

วันนั้นหมาเเมวคงตกใจ ยังไม่รวมถึงมด เเละ เเมลงต่างๆ
ที่คงจะรู้สึกเหมือนกับเราในวันนั้น

สวย เเต่..เจ็บชิบ

Ellen's Acres: เด็กป่วน โรงเเรมนรก

2007-01-10T18:35:00.000-08:00

เเละเเล้ว เมื่อวันจันทร์ที่ผ่านมา
Ellen's Acres โชว์ใหม่เอี่ยมจาก Animation Collective ออกฉายทางช่อง Cartoon Network เป็นวันเเรก
ทุกๆครั้งที่ รายการใหม่ออกฉายเป็นวันเเรก (ที่เขาเรียกกันว่า premiere นั่นเเหละ)สตูดิโอจะจัดปาร์ตี้ ให้ทุกๆคนจากทั้งสามออฟฟิศมาร่วมนั่งๆนอนๆ ดูรายการที่ตัวเองทํา โดยพร้อมเพรียงกัน

ครั้งนี้เราจัดงานกันที่บาร์ ตรงข้ามออฟฟิศใน Hell's Kitchen บนถนนหมายเลข 44th
นับว่าเป็นบาร์คู่บุญกับสตูดิโอเรา เอะอะอะไรมันก็ไปเมากันที่นี่ประจํา
เเต่เนื่องจาก Ellen's Acres เป็นรายการสําหรับเด็กเล็กๆ(กลุ่มประมาณอนุบาล -)
พวกที่กะไปเมาเลยเสียฤกษ์ เพราะเราไปจองบาร์กันไว้ตอนเก้าโมงเช้า เพื่อรอเวลาฉายจริงเก้าโมงครึ่ง
(ขี้เมาจริงๆเลย อนิเมเตอร์เนี่ย)

งานนี้มีอาหารเช้าเเบบโรงเเรม (เเปลว่า ตักเองได้เเต่จะมีพนักงานมายืนคุมเชิง หยิบเบคอนออกชิ้นสองชิ้น พี่เเกก็หยิบเบคอนออกมาเติมทันที...ช่างน่าเกรงขามจริงๆ) เเล้วก็เครื่องดื่มเเอลกอฮอล์ผสมน้ำส้ม เดาเอาน่ะ ผสมอะไรไม่รู้ เเต่อร่อยดี

คุณโปรดิวเซอร์ กับอาเฮียผู้กํากับ

ร. ถือกล้อง รอถ่ายรูปชื่อตัวเองหลังรายการ (เป็นเอามาก) เราไม่เคยไป premiere ของรายการตัวเอง (Kappa Mikey) เพราะเข้ามาทําตอน season 2 เเล้ว เลยเเอบตื่นเต้นเเทน ร.เล็กน้อย

------

เรื่องย่อ Ellen's Acres

ครอบครัวของ Ellen ประกอบไปด้วยคุณพ่ออดีตโปรสเกตเตอร์ กับคุณเเม่อดีตทนายทางกีฬา (อาชีพประหลาดทั้งคู่)ย้ายจากเเอลเออันเเสนคึกคัก ไปปักหลักบริหารโรงเเรม Emerald Acresในเมืองเล็กๆในรัฐเนวาดา เนื่องจากเพื่อนเล่นวัยเดียวกันหาได้ยาก หลังเลิกเรียน Ellen จึงใช้เวลาจินตนาการ คน สัตว์ สิ่งของรอบๆ โรงเเรม ไปเป็น สัตว์ประหลาด ไดโนเสาร์ คาวบอย เพนกวิน(เเละอื่นๆ)เเก้เซ็ง บางทีเจ๊ก็เล่นเป็นนักสืบ เป็นนักบินอวกาศ เรียกได้ว่าเขวี้ยงก้อนหินให้ Ellen เธอก็อาจจะอุทานว่า "โอว นั่นคือสะเก็ดดาวเคราะห์น้อยหัวช้าง พุ่งเข้าชนโลก!"

เป็นรายการที่โดนใจเรามาก เพราะตอนเป็นเด็ก หลังบ้านเราก็เป็นพื้นที่เชื่อมอยู่กับโรงเเรมเล็กๆในตัวเมืองชลบุรี
เลิกเรียนปั๊ป ไม่มีอะไรเร้าใจไปกว่าการออกไปสํารวจพื้นที่รอบๆโรงเเรม เหมือนน้อง ellen
เเต่กิจกรรมของกลุ่มเด็กอย่างเรา advanceกว่าเยอะ ตัวอย่างคร่าวๆคือ
-เอาตะปูไปวางหลังล้อลูกค้าโรงเเรม เเล้วรอให้เค้าถอยรถมาเหยียบ
-ซุ่มจับเต่าทองในทุ่งหญ้าข้างลานจอดรถ(หลังจากวางตะปูรถเเล้ว)
-ออกเเมชท์ ท้าต่อยมวยกับพี่พนักงานโรงเเรม
-วิ่งเล่นรอบศาลพระภูมิ

อย่างว่านะ เด็กอเมริกัน มันก็ทําได้เเค่ เล่นกับสัตว์ประหลาด หึ หึ...เป็นเด็กไทย ถึงใจกว่าเยอะ

อยากจะอธิบายคร่าวๆถึงวิธีการทํา

รายการนี้ผลิตด้วยโปรเเกรมFlash เรียกกันว่า symbol based animation ซึ่งเป็นวิธีที่กําลังเป็นที่นิยมในทวีปอเมริกาเหนือ เพราะประหยัดทั้งเวลาเเละงบ(อีกรายการนึงที่ใช้วิธีเดียวกันคือ Foster's Home for Imaginary Friends สนุกมากๆ)ตัวละครเเต่ละตัวจะถูกวาดขึ้นเหมือนกับตุ๊กตากระดาษ (คือเเยกชิ้นส่วน เเขน ขา หัว ปาก ตา กระโปรง..)เเยกเป็นlayerหลายๆชั้น เเต่ละชั้นประกอบด้วยชิ้นส่วนเดียวกันในท่าทางอื่นๆอีก สมมติว่าอยากอนิเมท "เเขนขวา" พอคลิกบนเเขนหนึ่งครั้ง ก็จะเจอ เเขน poseอื่นๆอีกเป็นสิบ(กางเเขน พับข้อศอก กอดอก)มาให้เลือก ซึ่งช่วยทุ่นเวลาอนิเมเตอร์ตาดําๆ ได้มาก อะไรที่ใช้บ่อยๆ ก็ไม่ต้องวาดซ้ำอีก เพราะเก็บไว้เเล้วใน library ส่วนที่ยากที่สุดก็คือ การทําให้ชิ้นส่วนพวกนี้เเสดงออกมาสมจริงสมจังนั่นเเหละ

อนิเมเตอร์ ก็คือนักเเสดงนั่นเอง (หน้าไม่ให้ไปออกทีวี เลยต้องมานั่งวาดเเทน โฮะ โฮะ)

ดูภาพน่ารักๆจากรายการได้ที่ http://ellensacres.com/จ้า

ถูกเเปะซะเเล้ว

2007-01-08T19:02:00.000-08:00

ถูกคุณ Grappa(link อยู่ทางด้านขวามือ) "Tag" วันนี้เลยจะเขียนเล่าถึงตัวเองบ้าง
เพราะตามกฏBlogลูกโซ่นั้น คนที่ถูก "เเปะ"จะต้องเขียนเล่าเกี่ยวกับตัวเอง 5 ข้อ
เเล้วก็ต้องไป "เเปะ" เหยื่อ อีก5 คน ให้กระทําตามอย่างเดียวกัน
เชื่อกันว่า ผู้เเปะจะได้ส่วนกุศล ชีวิตสงบสุข ไร้โรคา

ก่อนเขียน นึกขึ้นได้ถึงตอนหนึ่งของหนังสือ เเกะรอยเเกะดาว (มุราคามิ เขียน, นพดล เวชสวัสดิ์ เเปล)เลยมาให้อ่านเล่นๆ

ในบทที่หนึ่ง "ลึงค์ปลาวาฬ กับสาวสามอาชีพ" ตัวเอกของเรื่อง ("ผม") นัด นางทางโทรศัพท์ ที่เรียกตัวเองว่า หนู
มาทานข้าวเย็นกันเป็นครั้งเเรก "หนู" ขอให้ "ผม" เล่าเรื่องตัวเองให้ฟัง สิบนาที
หลังจากสิบนาทีนั้นผ่านไป หนูพูดว่า "ทุกคราวที่หนูเจอกใครสักคนเป็นครั้งเเรก หนูจะขอให้เขาเล่าอะไรสักอย่างให้ฟังสิบนาที จากนั้น หนูจะประมวลตัวตนที่เเท้จริง ตรงข้ามกับเรื่องที่เขาเล่า..."

โปรดใช้วิจารณญาน

------

1. ชื่อบล็อก Somewhere in between มีที่มาจากเพลง Better Together ของ เฮีย Jack Johnson
If all of these dreams might find there way
into my day to day scene,
I'll be under the impression
I was somewhere in between.
ชอบประโยคนี้ เพราะเห็นด้วยว่า เราทุกคนเดินทางอยู่ในช่วงกึ่งกลาง ระหว่างความจริงกับความฝัน

2. ครั้งหนึ่งตอนเรียนมัธยม หนังสือที่อยากอ่าน หมดสต็อก เเละเค้าบอกว่าจะไม่พิมพ์อีกเเล้ว
ก็เลยค้นเบอร์คนเเปล โทรไปถามว่ายังมีเก็บไว้ให้(หนู)ซื้อมั้ยคะ คนเเปลก็ใจดี ให้หนังสือมาฟรีๆ

3. ชอบวาด มากกว่า เขียน ถ้าวาดเรียงความส่งอาจารย์ได้ คงไม่ตกวิชาการเขียนซ้ำสอง ในมหาลัยT^T

4. เเข่งวิ่ง กีฬาสีโรงเรียน วิ่งนําไปเกือบถึงเส้นชัย หมวกนำโชค(เเถมมากับกระป๋องไมโล)ปลิวหลุดจากหัว
เราดันวิ่งย้อนกลับไปเก็บก็เลยเข้าเส้นชัยเป็นที่สุดท้าย

5. เรียนที่รามาธิบดี มหิดล ไปหนึ่งปีสองเดือน ก่อนที่จะคิดได้ว่า อยากอยู่ฝ่ายบํารุงจิตใจ มากกว่าฝ่ายซ่อมร่างกาย
เลยลาออกไปเรียนศิลปะเเทน

------

จะไปเเปะใครต่อดีเนี่ย
:/

we're gonna dance all night !

2006-12-21T13:49:00.000-08:00

Kappa Mikey's Christmas episode aired last week. So I decide to put a little spin on the characters I animated for the show. Hope you guys enjoy it.

Merry Christmas!

*All rights of characters and animation belong to Animation Collective, New York, NY*

ส่งความสุข :D

2006-12-17T18:45:00.000-08:00

ชื่อภาพ Special Delivery
ขนาด 8 x 10 นิ้ว รวมกรอบ 14 x 18 นิ้ว
Digital Medium

ภาพนี้ได้เเรงบันดาลใจมาจากคําว่า "ส.ค.ส.- ส่งความสุข" หรือการ์ดปีใหม่ของไทยเรา
ส่งความสุขก็มีความหมายได้หลายทาง ทั้งส่งของขวัญ ส่งกําลังใจ
เรามีภาพนี้ติดค้างอยู่ในหัวนานมาเเล้ว ส่วนใหญ่มักจะผุดขึ้นมาระหว่างการเดินไปทํางานตอนเช้าๆ เพราะเราชอบไปสงสัยว่า เเต่ละคนที่เดินรีบๆ ก้าวยาวๆ เค้าคิดอะไรกันอยู่

เราไม่ใช่คนเดินช้า เเต่เดี๋ยวนี้เราพยายามเดินให้มีสติมากขึ้น
จะได้ไม่มัวเเต่คิดจะเดินไปหาความสุข เราอยากให้ความสุขเดินทางไปพร้อมๆกับเรา

---
ภาพนี้จัดเเสดงเมื่ออาทิตย์ที่เเล้ว ที่ Animation Collective Holiday Gallery
เป็นงานเเสดงภาพเขียนของพนักงาน พร้อมๆกับงานปาร์ตี้สิ้นปี
เป็นอันว่าเดินดูงานใน gallery เสร็จเเล้ว ก็ไปเมาไวน์ต่อได้เลย

วิล สมิธ กับเรื่องหนังใหม่ I Am Legend โย่ !

2006-11-29T21:38:00.000-08:00

บ่ายวันอาทิตย์ เราเดินเตร็ดเตร่ อยู่บนถนน หก อเวนิว ตัดกับช่วงถนนหมายเลขสี่สิบปลายๆ
ตั้งใจว่าจะเดินเล่นไปจนถึง Rockerfeller Center ไปดูคนเบียดเสียดเเย่งกันเล่นสเก็ตน้ำเเข็งในอ่าง(ลาน)เล็กๆหน้าตึก
ปรากฎว่า คนน้อยมาก ผิดวิสัย

เมื่อหันไปทางถนนถัดไป ถนนหมายเลขห้า อเวนิว
เเสงไฟสีขาวดวงเท่าบ้านเเยงเข้าตา จนเลนส์เเว่นตาเราเปลี่ยนเป็นสีของเเว่นกันเเดด เเล้วอยู่ดีๆใจก็ฮึกเหิมขึ้นมาทันใด
(ใครเคยตกหมึก คงจะเข้าใจในธรรมชาติของเเสงไฟสีขาวว่า มีอานุภาพดึงดูดทั้งใจคน ใจหมึก)

โฮะโฮะ.. มันต้องมีงานอะไร ซักอย่างเเน่ๆ

เราเดินตามคนกลุ่มใหญ่ ไปหยุดอยู่หน้าโบสถ์ St.Patrick Cathedral
ถนนโล่ง เเต่ดูเละๆ เหมือนระเบิดเพิ่งลงไปหมาดๆ กอหญ้าปลอมกระจัดกระจายอยู่ตามพื้น
มองไปรอบๆ เห็นรอยกระสุน(ปลอม)อยู่ประปราย บนกระจกหน้าร้านเสื้อผ้าเเพงๆ ..รถเเท๊กซี่เปื้อนโคลน... รถเมล์โทรมๆ

อ้า .. อย่างนี้ ถ่ายหนังชัวร์

กลุ่ม PA(พนักงานจับฉ่ายในกองถ่าย)ผู้ชายกล้ามล่ำมากๆ สองสามคน เดินมาต้อนกลุ่มฝรั่งมุงให้กลับไปยืนอยู่บนฟุตบาท
ต้อนไปต้อนมา ข้าพเจ้าใช้วิชาตัวเเบน หลุดออกมายืนริมถนนได้พอดี (ฝึกมานาน สมัยเป็นไทยมุงอาชีพ)

ไม่กี่นาทีถัดมา ผู้กํากับสั่งเดินกล้อง
ฝรั่งมุงสองฟากถนนที่คุยกันจอเเจเมื่อครู่ พากันปิดปากเงียบกริบ
ไทยมุงอย่างเรา เเอบกลั้นหายใจ ตื่นเต้นไปกับเค้าด้วย

เเถ่น เเทน เเท้นนนนน

Life Drawing - ภาพโป๊ !

2006-10-17T21:12:00.000-07:00

ฮ่าฮ่า
โป๊มั้ยเพ่
...

เดี๋ยวนี้ ทุกวันพุธ เรามีนัดไปวาดรูปที่ School of Visual Arts บนถนนหมายเลข 23
โครงการวาดรูปเร็ว (quick sketch เเต่ละภาพ นางเเบบ นายเเบบ จะโพสประมาณ1-3 นาที) จัดขึ้นโดยกลุ่ม ASIFA
ชื่อเต็มๆว่า Association International du Film d'Animation เพื่อให้อนิเมเตอร์ ทั้งมืออาชีพ เเละนักศึกษา ได้มาวาดรูปเร็วๆ พร้อมๆกันได้โดยไม่เสียค่าใช้จ่าย

heyx2 lookx2 ---- it's kappa mikey!

2006-09-26T20:02:00.000-07:00

Kappa Mikey การ์ตูนที่เราทําอยู่ ออกฉายใน ช่อง nickelodeon มาได้พักนึงเเล้ว
ที่ไม่ได้เขียนถึงเพราะว่า กําลังรอให้ ตอนที่ข้าพเจ้า ได้เเหยมมือเข้าไปทํา ออกมาฉายซะก่อน
เเต่สรุปว่า มันไม่ฉายเรียงตอน (0-0)'...วะ ปล่อยให้รอ

ถ้าใครได้ดูทีวีที่อเมริกา รายการนี้ฉายวันอาทิตย์ สิบเอ็ดโมงเช้า (eastern time)
ส่วนทางเอเชีย ยังไม่ทราบตารางเวลาเเน่นอน (รู้สึกว่าเวอร์ชั่นทางญี่ปุ่น กําลังพากษ์เสียงอยู่)
ใครผ่านมาที่บล็อค เเล้วดันอยู่ที่อเมริกาใต้ หรือ ออสเตรเลีย ติดต่อหลังไมค์
ตอนพี่ที่ทํางานเค้าบอกช่วงเวลามา ไม่ได้สนใจฟัง (ก็ไม่รู้จักใครในบราซิลนี่นา)

การ์ตูนเรื่องนี้ เป็นการ์ตูนกึ่งเด็กกึ่งผู้ใหญ่ จัดว่าเป็นเเนวซิท-คอม
คือเนื้อเรื่องไม่ได้ดําเนินไปจาก 1 ถึง 10 เเต่จะเน้นเรื่องราวความสัมพันธ์ระหว่างตัวละคร(บ๊องๆ)กลุ่มนึง

เนื้อเรื่องคร่าวๆ Mikey Simon นักเเสดงจากาสหรัฐอเมริกา เป็นผู้ชนะเลิศจากการชิงโชคสุ่มหานักเเสดงดาวรุ่งคนใหม่ในญี่ปุ่น
mikey ถูกเชิญมาเเสดงเป็นตัวเอกร่วมกับ ทีมนักเเสดงอีก 4 คน ในคณะละคร lilymu ซึ่งเป็นโชว์เเอคชั่นกู้โลก
ปัญหาอยู่ที่ว่า ทุกคน ยกเว้นคุณ โอสุ เจ้าของคณะ lilymu เป็นพวกติงต๊อง บ้องเเบ๊ว สไตล์ อนิเม
เรื่องราวประหลาดๆ บ้าๆบอๆ ก็เลยเกิดขึ้นให้คุณโอสุวุ่นวายใจอยู่เรื่อยๆ

วันหลังจะมาเล่าให้ฟังละกัน ว่าการ์ตูนทีวีตอนหนึ่ง เสียเลือดเนื้อ อนิเมเตอร์ ไปกี่คน

รูปประกอบ : pin เเจกฟรี ตอนที่โชว์นี้ ได้ลิขสิทธ์ฉายเพิ่ม จากช่อง nicktoons มาออกอากาศช่อง nickelodeon

animus อบอุ่นในความเเปลกเเยก

2006-09-25T19:36:00.000-07:00

1.ตอนเช้า

นั่งรถไฟใต้ดินไปทํางาน
วันนี้โชคดีเจอที่นั่งว่างข้างๆ ผู้หญิงคนนึง
นั่งได้สามนาที พอได้หยิบหนังสือขึ้นมาอ่านต่อจากเมื่อวาน
ผู้หญิงหน้าตาเรียบร้อยข้างๆ ก็หยิบไอพอด นาโน ขึ้นมาเปิดเร่งเสียง
เฮ่อ หน้าตาดู mtv'06 เเต่ฟังเพลงยุค '80s
เรื่องสั้นของมุราคามิ เกี่ยวกับการล่มสลายของอาณาจักรโรมันในจินตนาการ ก็มีเพลงประกอบ เป็นทํานอง
ตึก-ฉัก-ตึก-ฉัก-ตึก (นึกเสียง synthesizer ประกอบเอาเองละกัน)

2.หลังเลิกงาน

เดินไปสถานีรถไฟใต้ดินบนถนนหมายเลข 41
เนื่องจากเห็นคนบนดิน เดินหนาเเน่นผิดวิสัย
เรามันคนใจง่าย จึงเดินเรื่อยเปื่อยเลยสถานี ไปหยุดอยู่ในใจกลาง(ค่อนไปทางริมถนน)ของย่านTimes Square
วันนี้ MetOpera จัด ฉาย madame butterfly ในจอทีวียักษ์ 3-4 จอ
๖จอโฆษณาเเบบที่ฉายโค้งเเนบไปกับตัวตึก มีหน้าต่างเป็นช่องๆ ก็ยังอุตส่าห์ฉาย)
ให้คนเดินถนนมานั่ง/ยืน ชมกันตามอัธยาศัย

ชีวิตนี้ไม่เคยมีความพยายามพอที่จะไปดู opera
เเต่มั่นใจว่า เสียตังค์ไปดูoperaในโรงละคร น่าจะได้อรรถรสมากกว่ายืน ฟังไป อ่าน subtitleไป เเละดมกลิ่น ไก่ย่างข้างๆถนนไป เเน่ๆ

3.Virgin Megastore

บอกตัวเองมาหลายครั้งว่า ควรจะรู้จักรอ
เเละไม่ซื้อหนังสือจากร้านซีดีสามชั้นครบวงจร ร้านนี้อีกต่อไป
เพราะถ้าจะซื้อหนังสือ ก็ควรจะอุดหนุนร้านที่รักจะขายหนังสือ

เเต่ก็อดใจไม่ไหว เเวะไปเดินโฉบในเเผนกหนังสือมาหนึ่งรอบ
เราเป็นโรคเเพ้หนังสือปกสวย ไม่ได้เเพ้ในเเง่ที่ว่า เจอเเล้วซื้อเลย
เเต่เจอเเล้วจะหยิบขึ้นมาจับ พลิกไปพลิกมา เเล้วก็สรรเสริญคนออกเเบบปก พอเป็นพิธี

หนังสือสวยประจําวันนี้
นอกจากหน้าปกสวย ข้างในยังสวยกว่า
หนังสือชื่อว่า Animus จัดอยู่ในหมวดหนังสือภาพสําหรับเด็ก
เนื้อเรื่องสรุปสั้นๆว่า

เด็กหญิงพยายามทําความเข้าใจกับความดุร้ายของหมาเกเรตัวใหญ่
ท้ายที่สุด ก็พบว่า ความงดงามของชีวิต ดํารงอยู่ระหว่างสีขาวกับสีดํา
บางครั้งคนเราก็หลีกเลี่ยงความเเตกต่างไม่ได้ไปซะทุกเรื่อง

ในเล่มมี pop up ทําไว้อย่างประณีต สวยงาม
ตอนเราเด็กๆ เราไม่ค่อยมีหนังสือนิทานpop upให้อ่าน
เห็นเเต่ตามรายการเจ้าขุนทอง ที่เค้าเอามาอ่านออกอากาศ
เห็นเเล้วนึกอิจฉาเด็กๆเดี๋ยวนี้

รูปประกอบ : Seonna Hong
Hong เป็น อนิเมเตอร์ ที่ขยันผลิตผลงานในฐานะศิลปินอิสระ ออกมาอย่างต่อเนื่อง
เธอได้รับรางวัล Emmy Award จาก อนิเมชั่น ซีรี่ยส์ เรื่อง Powerpuff Girls, เเละ My Life as A Teenage Robot

* ขออภัยหาก การเขียนชื่อเฉพาะในภาษาอังกฤษบางคํา เราเผลอใช้ตัวอักษรเล็ก เป็นนิสัยไม่ดี ที่เเก้ยากจริงๆ *

ด้วยความระลึกถึง..

2006-09-23T20:23:00.000-07:00

ด้วยความระลึกถึงประเทศไทยภายใต้ระบอบประชาธิปไตยอันมีทักษิณเป็นที่ตั้ง

ว่าจะโพสรูปตอนไปเที่ยวเมืองไทยมาพักใหญ่ๆ (ตั้งเเต่เดือนเมษา ... พักใหญ่มาก)
ก็ได้เเต่ผลัดวันประกันพรุ่ง จนตอนนี้นายกโดนเด้งไปเที่ยวอังกฤษเเบบถาวรเเล้ว
วันนี้จึงได้ฤกษ์จัดเเสดงภาพถ่าย

ไม่นึกเลย ว่าชีวิตคนคนหนึ่ง จะได้มีโอกาสอยู่ดูการปฎิวัติมาถึงสองครั้งในประเทศเดียว

*
*

*

all photographs are copyrighted by fawn veerasunthorn, except for the ones indicated by "*" are taken by ryan green at bluefootstudios.com

heat wave attack

2006-08-03T21:16:00.000-07:00

เมื่อวานเป็นวันที่ร้อนที่สุดของปี
ขนาดเราคิดว่า
เราเป็นคนมีความต้านทานความร้อนพอใช้ได้เเล้วนะ
ยังเหงื่อตก ก้นเปียกเลย (...เวลานั่งทํางานไง)

เมืองเราโดน Heat Wave พัดผ่าน
ความร้อนมีเเต่เข้า ไม่มีออก
ยิ่งซอกระหว่างตึกสูงๆนี่ ระอุมากๆ

นอกจากร้อนโคตรๆเเล้ว
ยังทําให้การจ่ายกระเเสไฟฟ้าขัดข้องไปอีกด้วย
300 ครัวเรือนในเขต Queens
ไม่มีไฟฟ้าใช้มาเกือบ2อาทิตย์เเล้ว (ผอ.การไฟฟ้าที่นี่
เกือบถูกไล่ออกเเน่ะ)
ลิฟท์ที่บ้านเราหยุดทํางาน เพราะอากาศร้อนเกินไป
(ใครช่วยอธิบายทีดิ ว่ามันเกี่ยวกันยังไง)

อาทิตย์ที่เเล้ว
นึกว่าดําเนินชีวิตอยู่ในประเทศโลกที่สี่
(ด้อยพัฒนากว่าโลกที่สาม) คืนนึงรถไฟใต้ดิน
ไฟฟ้าไม่พอใช้ มันก็เลยวิ่งเเบบ อิดๆออดๆ
คนรอขึ้นรถไฟต้องต่อคิวยาวออกมาบนดินเเน่ะ
ร้านขายของบางร้านก็ไม่ขายเครื่องดื่ม
เพราะตู้เย็นเดินเครื่องไม่ได้

สงสัยต้องส่งการไฟฟ้าที่นี่ ไปฝึกงานที่เมืองไทย

วันเสาร์ อาหารเกาหลี เเละหญิงขาใหญ่

2006-07-15T19:14:00.000-07:00

วันเสาร์ ฟีบีมีนัดมาทําผมที่ Flushing เราจึงวางเเผนกันว่า จะไปกินอาหารเกาหลีเเบบดั้งเดิมเเถวๆนั้น
ฟีบีประกาศว่า อาหารเกาหลีที่นี่ ของเเท้เเน่นอน กินเเล้วประมาณว่า ลืมเนื้อย่างเจ้าอื่นๆไปได้เลย

หลังจากกินกันอิ่มเเล้ว
เราพบว่า

1. อาหารต่างชาติ เมื่อไปกินกับคนประจําชาตินั้น จะเกิดความรู้สึกว่า "โอ นี่เเหละ อาหารของเค้าเเท้ๆ"
ทั้งๆที่ เราเองก็ไม่มีความรู้พอจะตัดสินว่า อะไรทําให้อาหารauthentic เเตกต่างจากอาหารเลียนเเบบ รู้เเต่ว่า อร่อย/ไม่อร่อย

2. เมื่อคําเเรกของเนื้อย่างร้านใหม่เข้าปาก เราก็ลืมไปเเล้วว่า เนื้อย่างเจ้าอื่นๆมันรสชาติ เป็นอย่างไร
จึงได้เเต่อือออ ไปว่า "โห สุดยอดจริงๆ"

ดังนั้นเราจึงไม่เคยเเนะนําร้านอาหารให้ใคร (มีคนถามเยอะพอสมควรว่า ร้านอาหารไทยอร่อยๆอยู่ที่ไหน)
บอกได้เเค่ว่า ที่ไปกินวันนั้น ที่ร้านนี้ อาหาร อร่อยดี
เเต่ถ้าไปลอง เเล้วมันห่วย ก็ช่วยไม่ได้

---------------

ระหว่างนั่งรถไฟกลับบ้าน
บังเอิญนั่งติดกับครอบครัวหน้าตาละติน ครอบครัวหนึ่ง
มันเป็นที่นั่งสองที่ เรานั่งชิดหน้าต่าง อ่านหนังสือ the curious incident of the dog in the night-time
หน้าปกสีเเดง ตรงกลาง เจาะรูเล็กๆ เป็นรูปร่างหมาพูดเดิ้ลสีดํา นอนหงายท้อง

ข้างๆเราเป็นเด็กหนึ่งในสามพี่น้อง อายุประมาณ 8 ขวบ (เรามักกะอายุเด็กผิด)
น้องผู้ชายอายุ8ขวบ นั่งเล่นตุ๊กตาผ้า หน้าตาคล้ายกัปตันเเจ็ค สเเปโรล ตุ๊กตาห่อถุงพลาสติกเเปะยี่ห้อ เเมคโดเเนล
เราว่าน่าสนใจดี ที่เด็กจะนั่งบีบจับตุ๊กตา โดยไม่เเกะห่อพลาสติกออก
อาจจะเป็นการละเล่นที่ใช้จินตนาการสูงกว่า การได้จับต้องเนื้อผ้าจริงๆ
หรือไม่ก็ น้องมี phobia กลัวเชื้อโรค...เเต่ถุงก็น่าจะสกปรกพอกัน
เราก็เลยเเอบชําเลืองมองน้อง จนน้องรู้สึกตัว เงยหน้าขึ้นมามอง (คนเรามักมีความรู้สึกไว ว่ามีคนอื่นมองอยู่)
เรายิ้มมุมปาก น้องเลยเฉไฉไปมองหน้าปกหนังสือสีเเดงเเทน

เเค่นั้น เราเเลกเปลี่ยนความสนใจกันสั้นๆ
ก่อนต่างคน จะหันกลับไปทําสิ่งที่ทําค้างไว้
น้องกลับไปบี้ถุงพลาสติก เราหันกลับไปอ่านหนังสือต่อ

---------------

ร.บอกว่า เราชอบวาด ผู้หญิงขาสั้นๆ ใหญ่ๆ
เราว่า ทําไม เราชอบให้ผู้หญิงดูเเข็งเเรง บึกบึน
มีปัญหามั้ย
:D

วาดเรื่อยเปื่อย 1

2006-06-26T14:58:00.000-07:00

กะเวลารถไฟผิดไปนิด เลย มาถึงที่ทํางานตั้งเเต่ไก่ยังไม่โห่
ไม่มีอะไรทําก็เลยวาดรูปเล่น รอผู้ช่วย ผกก.เสด็จมาเเจกงาน

Bodies, the exhibition.

2006-06-25T13:14:00.000-07:00

อาทิตย์ที่เเล้ว เราไปดูนิทรรศการชื่อ bodies มาที่ South Stree Seaport Museum บนถนน Fulton
อ่านจากใบปิดคร่าวๆ เป็นการจัดเเสดง ร่างกายมนุษย์ในอิริยาบทต่างๆ
พอเห็นภาพโฆษณาเป็นหัวใจสดๆ เลยเกิดอาการซีอุยอยากดู

เหตุผลจริงๆคือ งานที่เราทํา (อนิเมชั่น)
มันจําเป็นต้องรู้กล้ามเนื้อส่วนนอก (ที่มองเห็นได้)
เวลาวาดจะได้ไม่ดูตลกๆ เหมือนยัดนุ่นไว้ในน่อง

เลยไปดู เผื่อ อะไรที่ลืมๆไปเเล้ว จะได้ refreshตัวเองขึ้นมาบ้าง

ตอนเดินเข้าไปห้องเเรก มันก็มีเเต่ อวัยวะ กับกระดูก
วางโชว์ไว้ กับคําบรรยายเกี่ยวกับ ระบบหายใจ
ระบบย่อยอาหาร ระบบนู้นระบบนี้
ทําให้เรานึกถึงพิพิธภัณฑ์ที่ศิริราช
ก็หงุดหงิดเล็กน้อย เพราะของเเบบนี้ดูมาเเล้ว
ทําไมตูต้องจ่ายเงิน 25 เหรียญด้วย(วะ)

เเต่พอเราเดินข้ามมาอีกห้อง มันหลอนมากๆ
ทั้งห้องมีเเต่ร่างกายมนุษย์ ยืน เดิน นั่ง กระโดด
ทําทุกอย่างเเบบมนุษย์ปกติ
เพียงเเค่ไม่มีผิวหนังหุ้มร่างกายไว้
เหมือนกับใครซักคนเดินผ่าน รังสีอะไรซักอย่าง
เเล้วถูกสต๊าฟ ไว้เเบบเฉียบพลัน
(นึกถึงที่เคยอ่านกรณี ภูเขาไฟระเบิดปอมเปอี ลาวาร้อนๆไหลลงมาเร็วมากๆ
คนที่กําลังวิ่งหนี ถูกลวกทั้งเป็น ตัวเเข็งอยู่ในท่าวิ่ง...อี๋)

เราก็เเบบ โห ของปลอมเเหงๆ

เเต่พอ ไปเปรียบเทียบเส้นประสาท ที่โผล่มาจากส่วนกระดูกสันหลัง
ของหุ่นหนึ่ง กับหุ่นสอง
มันไม่เหมือนกันเป๊ะๆ เเบบที่เเน่ใจได้ว่าไม่ได้ออกมาจาก เเท่นพิมพ์เดียวกัน
เเล้วเราก็เหงื่อตก..ของจริงนี่หว่า

เราไม่ได้เรียนที่รามานานพอจะ dissectร่างกายมนุษย์ทั้งหมด
เเต่ที่เราได้มีโอกาสได้ทําคือ ส่วนหลัง ตรงกระดูกสันหลัง (ช่วงก่อนลาออกพอดีไง)
dissect เป็นงานที่ยากโคตรๆ ในความเห็นเรานะ
ตอนเพื่อนๆเรามันทําน่ะ เละเทะ จะตาย เส้นนู้นขาด เส้นนี้หาไม่เจอ

ทําออกมาสวยๆเหมือนงานนี้ มันออกจะเกือบเป็นไปไม่ได้

ขอเเปลกระบวนการเตรียมงานจากเว็บไซต์ www.bodiestheexhibition.com
มาดังนี้

ขั้นเเรก หลังจากร่างกายผ่านกระบวนการตามมาตรฐาน(สําหรับผู้ตาย)ของโรงพยาบาลเเล้ว
ทีมเเพทย์ทําการชําเเหละเพื่อเเสดงส่วนกล้ามเนื้อ เส้นประสาท (ตามเเต่ ช่วงเนื้อหาของนิทรรศการ)
จากนั้นจึงเเช่ร่างกายใน อะซีโทน เพื่อ กําจัดน้ำในร่างกายออก
เเล้วจึงนําร่างกายมาเเช่ใน อ่างซีลิโคน หรือโพลีเมอร์ เพื่อปิดทางเดินอากาศต่างๆ
ขั้นสุดท้ายคือการลง เเคตาลีสต์ เพื่อทําให้อวัยวะ เเละ พื้นผิวเเข็งตัว

สรุปว่า...ของจริง

งานนี้มีเด็กๆ มาดูเยอะเหมือนกัน
ดูท่าทางก็ไม่มีใครหวาดกลัว ร้องไห้อะไร
พ่อเเม่ที่พาลูกมา ก็ชี้ นี่ไง เด็กทารกที่เกิดนอกมดลูก
เราก็ เหวอ
จะเทรนลูกเป็นหมอตั้งเเต่ยังอ้อนยังออดเลยเรอะ
(เด็กมันดูไม่น่าจะเกิน 8 ขวบไปได้)

มีอีกอย่างที่เจ๋งดี มันเป็นการเเสดงระบบไหลเวียนโลหิต
เค้าฉีดสารเคมีเข้าไปในเส้นเลือด
ที่ทําให้เส้นเลือดเเข็งตัวเเบบเฉียบพลัน (ประมาณนั้น)
เเล้วก็เลาะเอาอวัยวะออก (ไม่รู้ทําไง)
เหลือเเต่เส้นเลือด
เราเห็นเส้นด้ายยุ่งๆ พันกันไปพันกันมา
ดูเป็นรูปร่างมนุษย์
อ่านป้ายบรรยาย ก็เขียนไว้ว่า ... มนุษย์

ตอนเดินออกมีป้ายสรุปเกี่ยวกับงานนี้
เค้าบอกว่า
คนทั่วไป ไม่ค่อยสนใจจะรู้ว่าร่างกายทํางานอย่างไร
เมื่อไม่รู้ ก็ไม่รักษา
นิทรรศการนี้จัดขึ้นเพื่อให้บุคคลทั่วไป
รู้จัก เเละ รักร่างกายของตนเอง

จะได้ไม่กินเเต่ฟาสต์ฟูด เเล้วนั่งดูทีวีจนตูดเผละ
เพราะตูดเผละเเล้ว ศพไม่สวยนะจ๊ะ
(อันนี้เพิ่มเอง)

31-05-82

2006-05-31T21:00:00.000-07:00

ยังมีชีวิตอยู่

จนถึงวันนี้ ก็มีชีวิตมาได้ 24ปีเเล้ว
ซึ้งพระคุณเเม่..

ที่หายๆไปเพราะว่า
..อะเเฮ่ม..
จะย้ายไปนิวยอร์คซิตี้ศุกร์นี้เเล้ว!
มีเวลาย้ายอาทิตย์เดียว โดยที่ยังต้องทํางานที่เดิมไปจนถึงพรุ่งนี้

อิฉันก็เหนื่อยเป็นนะคะ
ว่าเเล้วก็ไปเก็บของต่อ
ไม่รู้ว่า มาพล่ามอะไรเรื่อยเปื่อยเเถวนี้

HBD-to me :D

Tokyo 101--II

2006-05-07T13:54:00.000-07:00

(ต่อจากวานโน้น)

ช้ำใจจากการโดนหลอกไปกินร้านซูชิทัวร์ลง เมื่อตอนเช้า
เราก็เกิดอาการอยากไปกินอะไร ที่ชาวบ้านร้านตลาดเเท้ๆ(ตลาดญี่ปุ่น)เค้ากินกัน
เดินวนไปวนมาใน อาซากุสะ ซักพัก เจอร้านใต้ดินโดนใจร้านนึง

ที่ว่าโดนใจ คือ ไม่มีอะไรเป็นภาษาที่เราเข้าใจได้เลย
เเม้เเต่ราคาก็เป็นตัวหนังสือญี่ปุ่น!
นักท่องเที่ยวคนอื่นๆเดินผ่านมา เเล้วก็โดนดูดกลืนไปในร้านละเเวกใกล้เคียง ที่มีป้ายเป็นภาษาอังกฤษ
เราเเอบหวั่นใจ ถ้าไอ้ราคายึกยือนั่นเเปลว่า หมื่นกว่าเยน
ไปล้างจานสองวันจะพอค่าอาหารมั้ย

เดินเข้าร้าน ถอดรองเท้าใส่ชั้นไม้ ข้างๆโถงทางเดิน
มองซ้ายมองขวา ไม่มีลูกค้า...
คุณพี่เสื้อขาวโฉบเข้ามาจากมุมฉากไม้ มาต้อนรับเป็นภาษาญี่ปุ่นยาวๆ (อีกเเล้ว)
เราก็พูดภาษาอังกฤษสั้นๆตอบไปว่า "ขอเมนูจ้ะพี่"
หลังจากนั้นก็เป็นการถามตอบ ภาษาญี่ปุ่น-อังกฤษ พักใหญ่
คิดว่าถ้าพูดไทยไป ก็คงมีผลเท่ากัน
คือไม่ได้เนื้อความอะไร กันทั้งคู่
คุณพี่กู้สถานการณ์ด้วยการ ยกถาดชา มาให้ กันเราลุกหนี

"ที่นี่ไม่ดื่มน้ำเปล่ากันเนอะ" -- เราบอกร.
เนี่ยตั้งเเต่มาดื่มเเต่ชา ชาร้อน ชาเย็น ชาเขียว
เเต่ก็เเปลก ไม่ได้รู้สึกอยากน้ำเปล่า หรือโค้ก
มันเป็นไปตามธรรมชาติ มีน้ำชา ก็ดื่มน้ำชา

ระหว่างปรึกษากันว่าจะจิ้มเมนูเอาดีมั้ย เพราะพูดกันไม่รู้เรื่อง
คุณพี่คนเดิม เเบกเมนูใหม่เข้ามาพอดี
ที่บอกว่า เเบก เพราะมันคือป้ายใหญ่ขนาดเท่าป้ายหน้าร้าน

"โหย เมนูจริงใจมากๆเลยพี่" เราเอ่ยปากชม
จากภาษาใบ้ นี่คือเมนูที่มีภาพประกอบ ฉบับเดียวในร้าน
จิ้มสั่งอาหารได้ด้วยความมั่นใจที่สูงขึ้น ห้าสิบเปอร์เซ็นต์
คิดว่าถ้าต้องล้างจานอีกสองอาทิตย์ ก็เต็มใจ
เพราะชื่นชม ความตั้งใจของพี่คนเสิร์ฟ

อิ่มท้อง ก็บอกลาอาซากุสะ
ขึ้นรถไฟมาลง สถานีอุเอโนะ
ร.พูดขึ้นลอยๆว่า คนญี่ปุ่นตัวเล็กจัง
เเล้วขอให้เราถ่ายรูปยืนยันว่า คนญี่ปุ่นตัวเล็กจริงๆ

สถานีอุเอโนะ
เป็นสถานีเชื่อมกับสายรถไฟใต้ดินหลักหลายๆสาย
ข้างบนสถานีรถไฟ คือสวนสาธารณะอุเอะโนะ
ซึ่งขึ้นชื่อด้านความสวยงาม ในฤดูใบไม้ผลิ

เเต่ที่ขึ้นชื่อกว่า สําหรับชาวต่างถิ่น อย่างเรา
คือการไปดูคนญี่ปุ่นดื่ม กิน เต้น ร้องคาราโอเกะ ใต้ต้นซากุระ ที่สวนอุเอะโนะ

เชื่อว่าภาพนี้คงเเทนระดับความรื่นเริงเเถวๆนั้นได้ดีพอใช้

(อ่านต่อครั้งหน้า)

กลับมาเเล้ว! : Tokyo 101

2006-04-25T20:51:00.000-07:00

กลับมาตั้งนานเเล้ว
เเต่ยังมีอาการนอนเร็วอยู่ สี่โมงเย็นก็ง่วงมากๆ
คาดว่า มาจากอาการขี้เกียจมากกว่า

ว่าจะรอเรียบเรียงเรื่องจากบันทึกเสร็จ
ค่อยมาอัพบล็อก
เเต่ถ้าจะรอนี่ คงไปเขียนเอากลางเดือนหน้า
ที่เขียนมา ก็อ่านลายมือไม่ออก เพราะชอบพักเขียนบันทึกตอนสั่งข้าวกิน
...มันหิว ก็เลยรีบเขียน

เอาเป็นว่า เล่าเรื่องตามภาพละกัน

คนรอบตัวถามว่า ไปญี่ปุ่น จะไปทําอะไร
"โอ เราจะไปสูดอากาศ นั่งชมดอกซากุระ"
เนื่องจากมีเวลาเที่ยวเเค่ระยะสั้นๆ (เเค่สองวัน) ก็ทําใจไว้เเล้วว่า
ถ้าโลภมากอยากเที่ยวครบๆ คงจะได้ใช้ชีวิตส่วนใหญ่อยู่ใต้ดิน มากกว่าบนดิน

วันเเรกโลภมาก
ตื่นตั้งเเต่ตีห้า เเอบภูมิใจว่า เที่ยวอย่างนี้สิคุ้ม! มันต้องตื่นเช้าๆ
ปรากฏว่า ทั้ง Ryokan(โรงเตี๊ยม) พร้อมหน้ากันเเหกตาตื่นตั้งเเต่ไก่โห่ (จริงๆต้องกาโห่ กาเยอะมากๆ ประเทศอะไรไม่รู้)

หน้าตา Andon Ryokan

มีพิธีชงชาทุกวันพฤหัส

ที่ตื่นเร็วเพราะ Frommer's บอกว่า
ตื่นเถิด ...ไปเดินตลาดปลากัน
อาเจ๊ ห้องชั้นสาม มาเเอบดูเรายืนเเปรงฟันอยู่พักนึง
ก็มาสะกิดๆ "จะไปตลาดปลาล่ะสิ หน้าตาเหนื่อยๆนะ"
เกรงใจ ก็คุยไปทั้งๆที่ยังเเปรงฟันอยู่ คือว่าเจ๊เค้าอยากนําเสนอ ร้านขายซูชิสดๆ ถูกๆ ที่ตลาด
"อ๋อ อี อิ อ๊ะ" (ดีสิคะ)

ปัญหาอยู่ที่ชื่อร้านมันเป็นตัวอักษรจีน
"ต้า-ห่าว"
ว่าเเล้วอาเจ๊ ก็เอานิ้วเเตะน้ำจากก๊อก ขึ้นมาเขียนที่ผนัง เส้นตัวอักษรเป็นล้าน
"สะกดอย่างนี้ ไปหาดู"

เเล้วจะหาเจอได้ยังไงเล่า
เจอเเต่ปลาตัวใหญ่พอประมาณ กับร้านขายของเเห้งเต็มไปหมด
นี่มัน อ่างศิลา ชัดๆ!

ลงเอยที่ร้านซูชิหน้าตานักท่องเที่ยวมากๆ
เเต่เป็นที่เดียว(ตั้งเเต่เดินมา ห้าซอย) ที่ดูจะพูดอังกฤษได้
โดนสาวเชียร์เเขก ต้อนเข้าร้าน
"เวลคั่ม เวลคั่ม"

ที่ไหนได้
พี่เค้าก็พูดอังกฤษได้เเต่คํานั้น

เดินเท้ามา สวนดอกไม้ Hama Rikyu
ที่มาเพราะจะไปขึ้นเรือ(ที่นี่เรียก water boat ฟังเเล้วทะเเม่งๆ เรือย่อมเเล่นบนน้ำสิ ทําไมไม่เรียก ferry เนอะ)
ชมเเม่น้ำ Sumida เพื่อต่อไปยัง Asakusa
เดินชมสวนดอกไม้ อีกาตัวใหญ่มากๆ บินว่อนเป็นฝูงเหนือหัว เลยกลายเป็นเดินชมนก เเทนดอกไม้
พอสายอากาศเริ่มหนาว เลยว่าจะหลบเข้าไปที่เรือนไม้กลางน้ำ ซึ่งคาดว่าเป็นพิพิธภัณฑ์

ยังเดินไม่พ้นขอบประตูไม้ ก็มีสาวผิวขาว ผมดํา เเบบญี่ปุ่นดั้งเดิม(ไม่ใช่พวกผิวเเทน ผมทองเเบบเพื่อนเรา) เดินออกมาต้อนรับในชุดกิโมโน

ยังไม่ทันอ้าปากพูด น้องเค้าก็รัวภาษาญี่ปุ่นออกมาเป็นชุด

ยังไม่ทันได้ตอบ ก็มีคุณตา เดินออกมาจากในบ้าน

ยังไม่ทันได้ส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือให้คุณตาทราบ คุณตาก็หันไปรัวภาษาญี่ปุ่นเร็วปรื๋อกับหญิงสาวคนข้างๆ

เเล้วสองคนนั้นก็ยืนคุย คุย คุย ..จากคุยธรรมดา กลายเป็นเถียงกันเป็นวรรคเป็นเวร โดยมีข้าพเจ้ายืนอยู่ตรงกลาง
เป็นการต้อนรับลูกค้าที่มีเอกลักษณ์ดีเยี่ยม

ย่องออกมาเงียบๆ พ้นประตูได้สามเมตร ก็ซิ่งมาท่าน้ำ
กลัวไม่ทันโดยสาร "เรือทางน้ำ"
ต่อเเถวซื้อตั๋วอยู่ ระหว่างนั้นก็เปิด Frommer's เช็คเส้นทางเเก้เซ็ง
หันไปนอกเเถว มีชายหญิงคู่นึงยืนเพ่ง Frommer's เล่มใหญ่ (เป็นของญี่ปุ่นทั้งประเทศ) อยู่เหมือนกัน
เป็นโชคชะตาเเน่ๆ หนึ่งในสองคนนั้น เงยหน้าขึ้นมาพอดี
เเล้วเราก็เเลกรอยยิ้มมุมปากให้กัน
เป็นรอยยิ้มเเบบ "หึ หึ เเกก็โดนหนังสือท่องเที่ยวครอบงําเหมือนกันสินะ"

เดินมาครึ่งวันเเล้ว พบว่า การมาเที่ยวโตเกียวเอง เเบบไร้ทัวร์ ไร้ญาติ
ไม่ต้องไปพกหนังสือหนักๆอย่าง พวก Lonely Planet, Frommer's หรอก
การท่องเที่ยวญี่ปุ่นมีหนังสือเล่มบางๆ ของJapan Travel Bereau ที่สนามบิน
มีทุกอย่าง ทั้งเเผนที่ เเละ จุดน่าสนใจกับคําอธิบายสั้นๆ เวลาเปิด-ปิด

ที่เราต้องการจริงๆก็คือเเผนที่ดีๆ กับประโยคภาษาญี่ปุ่นที่ว่า "ห้องน้ำไปทางไหน"เท่านั้นเองเเหละ
ซึ่งเป็นสองสิ่งที่ Frommer's ไม่มี

เห็นตึกอึทอง
เราก็ถึง Asakusa เเล้ว
ร.บอกว่า ต้องประเทศที่เจริญๆเเล้วเท่านั้น ถึงจะมีความมั่นใจ ทําประติมากรรมเเปลกๆเเบบนี้ออกมาได้
คําว่าเเปลก จริงๆเราเเปลคําพูดมาจากคําว่า controversial ซึ่งหมายความถึง ความเเปลก ที่เป็นความเสี่ยง
มากกว่าที่จะ เเปลก ..เเบบสัตว์ประหลาดสามหัว

(หลังจากที่ ร. มาเห็นเเท็กซี่ สีชมพูเเปร๊ด ที่กรุงเทพ
ร.ก็บอกว่า เออ เมืองไทยเเปลกดีเนอะ เเต่คําว่าเเปลกคํานี้ มาจากคําว่า odd เเทน)

ตึกนี้เป็นตึกของบริษัท เบียร์ อาซาฮี
เพื่อนจั่นบอกว่า ตึกข้างหลัง เป็นสัญลักษณ์ เเก้วเบียร์ กับ ฟองเบียร์นุ่มๆ
เเต่ไอ้ก้อนคล้ายอึ สีทองนี่
"..ไม่รู้เหมือนกันว่ะ"

ก่อนเเยกกับเพื่อนๆที่สถานี Asakusa
มันฝากบอกว่า เที่ยววัดไทย ให้สนุกนะ
ฟังเเล้ว งงๆ อ๋อ "วัดพุทธ" ใช่มั้ย
ที่นี่มีวัดสองอย่าง Templeใช้เรียกวัดทางพุทธ ส่วน Shrine เป็นศาลเจ้าของ ชินโต

Sensoji ไม่ใช่เเค่วัดพุทธ อย่างเดียว
ยังเป็นวัดที่มีคนไทยหนาเเน่นมากๆ อย่างน่าอัศจรรย์ใจ
เดินไปไหนก็ได้ยินเด็กร้องงอเเง หิวข้าวเป็นภาษาไทย (เวลาเที่ยงวันพอดี)

ที่ไหนๆก็มีเซียมซี

ที่ไหนๆก็มีบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์

ที่ไหนๆก็มีตรอกศักดิ์สิทธิ์

...
เชื่อเหรอ?
ล้อเล่นต่างหากนะ
...

Asakusa เป็นเมืองที่ว่ากันว่ายังคงความเก่าเเก่ของสมัย Edo ได้อย่างครบถ้วน
เสียดายไม่ได้เดินลึกกว่านี้ เเต่ก็ยังได้เดินทะลุตรอกซอกซอยบ้าง
เพราะเที่ยงนี้ กะว่า จะกินร้านอาหารญี่ปุ่น เพื่อคนญี่ปุ่น!

(อ่านต่อคราวหน้า)

I'll be back when the flowers bloom

2006-04-04T20:44:00.000-07:00

ตอนนี้ใบไม้ต้นไม้ยังเเห้งๆอยู่เลย
เเต่ต้นหญ้าเริ่มเห็นเเวว จะผลิใบ อยู่รอมร่อเเล้ว

กลับมาอีกที
หลังบ้านคงเป็นสีเขียว วัชพืชเริงร่า เต้นระบํากันเต็มไปหมดเเหงๆ

วันนี้ไม่เขียนมาก
เเต่จะเเนะนําblogของจั่น
เธอไปเที่ยวญี่ปุ่นคนเดียว มาเดือนนึงเเล้ว (ยังมีชีวิตอยู่นะ!)
เเล้วก็ถ่ายรูปงามๆ มาหลายรูป

ตามลิงค์ได้ที่ด้านขวามือครับท่าน
จั่นของขึ้นเขียนblogเป็นภาษาอังกฤษ
เเต่เเค่ดูรูปก็เพลินเเล้วนะฮะ
parsley number

เชิญๆ

ตีนฟ้า พาทัวร์ 0

2006-04-03T18:53:00.000-07:00

เกิดมาเป็นคนเท้าเบอร์ห้ามาตั้งนาน เพิ่งมารู้!
ที่ผ่านมาหลอกตัวเองว่าเป็นคนใส่รองเท้าเบอร์หก มาตลอด
ขี้โกงจริงๆ

หรือเราเองไม่เคยตั้งใจลองรองเท้าจริงๆเลยซักครั้ง
เป็นไปได้ไงเนอะ -_-'
มิน่ารองเท้าที่มีอยู่ก็หลวมๆทั้งนั้น (นึกว่าใส่ๆไปเเล้วมันยืด)

จะไปเที่ยววันพุธนี้เเล้ว
เกิดจิตวิปลาส เออ บริษัทไซด์คิกของเราชื่อ bluefoot นะ
อยากได้รองเท้าสีฟ้าโคตรๆ มาใส่ไปเที่ยวจัง
(ชื่อbluefootจริงๆตั้งมาจาก นกตีนสีฟ้า bluefooted-boobie ที่เกาะกาลาปากอส นกพันธุ์นี้ เป็นนกเด็กเเนว
ดํารงชีวิตอยู่ที่เดียวในโลก ก็ที่เกาะนี้)

เรามันพวกชอบมั่ว ร.เค้าตั้งชื่อเค้ามาดีดี
เราก็...อ่ะ ตีนฟ้า พาทัวร์เกาะติดม็อบไทย

ไปหาซื้อรองเท้าสีฟ้าดีกว่า

ทีนี้ประเทศนี้น่ะ คนเท้าใหญ่ๆกันทั้งนั้น
รองเท้ากีฬาของผู้ใหญ่ที่ขายตามร้าน เล็กสุดก็ยังเป็นเบอร์หกเลย

เราก็เลยต้องสั่งรองเท้าจากอินเตอร์เนท
คนที่นี่เขาคงชินเรื่องสั่งของออนไลน์กันเเล้ว เเต่เราไม่ชิน
ไม่เห็นของกัน ตัวเป็นๆ
ซื้อไม่ลง อิดออดอยู่ตั้งนาน
เเต่ก็ตัดใจสั่งไป ถือเป็นประสบการณ์

รองเท้าคอนเวิร์ส run small กว่าของชาวบ้านชาวช่อง
หมายความว่า ใครที่ปกติ ใส่รองเท้าเบอร์ 8
ถ้าจะซื้อคอนเวิร์ส ต้องไปซื้อเป็นไซส์ 6 เเทน
(อันนี้ไม่นับ คอนเวิร์สปลอม นะ)

ดังนั้นรองเท้าอิฉัน เลยกลายเป็น เบอร์สาม
ตีนคนเเคระ นะนั่น

คอนเวิร์สส่งรองเท้าเบอร์มาอาทิตย์ที่เเล้ว
เปิดกล่อง กลายเป็นรองเท้า เบอร์ สามครึ่ง
เเละอีกข้างเป็นเบอร์ เจ็ด
...

โทรไปชี้เเจง
อธิบายอยู่นานมาก
มันไม่เชิงมาผิดไซส์ มัน..ไม่เข้าคู่กันเลยต่างหาก (เว้ย)

ถ้าผิดขนาด คือ เราสั่ง สาม เเต่จริงๆใส่สี่
อันนี้เค้าจะคิดค่าส่งมาอีกต่างหาก
เป็นค่าโง่

เเต่อันนี้มัน..ผิดจากที่สั่งไปเยอะมากมาก

ตอนเเรกเค้าบอกว่า จะเปลี่ยนต้องรอ สามอาทิตย์
เราก็ ค่ะ ค่ะ โอเคค่ะพี่ ได้ค่ะพี่ รอค่ะพี่
พอวางหู เอ๊ะ จะเดินทางอาทิตย์หน้านี้เเล้วนะ เมื่อกี๊พูดอะไรไม่รู้เรื่องนะ

โทรปรึกษา ร.
ร.บอกว่า ของในโลกนี้จะได้มาง่ายๆ ต้องเปลี่ยนโหมดการพูดเป็นคุณป้าเเก่ขี้บ่น
เเถมเชียร์ให้โทรกลับไปพรรณาถึงความยากลําบากในการไปไปรษณีย์เพื่อส่งรองเท้าคืนโรงงาน
ความผิดหวังที่ไม่ได้ใส่รองเท้ายี่ห้อนี้ ไปเดินโฉบญี่ปุ่น เเถมต้องรอรองเท้าใหม่อีกชาติเศษ เเละอื่นๆ

เราก็เเหม...ไม่อยากโทรเลยนะ
ไปทําให้เค้าลําบากใจ เปล่าๆ
รองเท้าคู่เดียว

เเล้ววิญญานป้าเเก่ๆก็เข้าสิง

โทรไปอธิบายว่า ป้าลําบากนะลูก ส่งมาผิดๆอย่างนี้
เเล้วก็พร่ำบ่นไปเรื่อยๆ เรื่อยๆ เเละ เรื่อยๆ

สามวันถัดมา
รองเท้าคู่ใหม่ก็มาถึงชานบ้าน
ไม่เสียค่าส่ง
รองเท้าคู่เดิมที่ส่งมาตอนเเรก เค้าก็ส่งคนมารับกลับคอนเวิร์ส ด้วยเช่นกัน..ถึงหน้าบ้าน

ป้าเเก่ๆขี้บ่น ครองโลกจริงๆ

...

จากนี้จะลาพักร้อน ไป ไทย - ญี่ปุ่น - ดินเเดง (มุขควายเนอะ)

เขียนรายการทัวรไว้เเล้ว
เเต่คิดว่า กําลังกายคงมีไม่พอ
ยังไง ถ้าโชคดี เจอกันงานหนังสือ วันที่เก้า

Dormant : หนังสั้นของข้าพเจ้าเมื่อ 2004

2006-03-18T14:24:00.000-08:00

ลองใช้บริการ YouTube ดู
เลยขอประเดิมด้วยหนังเรื่องนี้

ถ่ายทําเมื่อปี 2004 (ก็หลายปีเเล้วเนอะ)
กํากับเรื่องนี้กับเพื่อนอีกคนนึง เเล้วก็ตัดต่อเอง
เเต่ให้เพื่อนช่างภาพอีกคนมาเป็นดีพี (คนคุมมุมกล้องนั่นเอง)

ตัวหนังสืออาจจะอ่านยากไปหน่อย (ขออภัย)

เรื่องนี้เป็นการนําบทกลอนของ Emily Dickinson
เกี่ยวกับความรักหม่นๆ มาทําเป็นภาพยนตร์ 16mm ขาว-ดํา
มันก็เอื้อให้เราจัดเเสงเงา ให้มันตัดกันมากๆ
เพื่อให้เนื้อเรื่องส่อไปทางด้านมืดของมนุษย์

เป็นความพยายามทางฟิลม์นัวร์ ของข้าพเจ้า
เพราะส่วนตัวเเล้ว ชื่นชม หนังทางgerman expressionism
เเต่ว่าไม่ค่อยให้ใครได้รู้

ตอนถ่ายเรื่องนี้ ก็ไม่ได้กะให้ภาพมัน distort มาก
เเต่ใช้การไม่เปลี่ยนมุมกล้องเเทน
ให้มันอึดอัด สับสน มึนงง

กว่าจะเอาไอ้เรื่องนี้ลงเทปได้
เสียเหงื่อไปเยอะมาก
เพราะเราไม่มีเครื่องถ่ายฟิลม์ ลงวีดีโอ
ต้องไปฉายบนจอจากเครื่องฉายหนัง เเล้วถ่ายลงเทปอีกที
(-_-)'

Frommer's VS Lonely Planet

2006-03-18T11:45:00.000-08:00

ตกลงใจซื้อหนังสือ City Guide: Tokyo ของ Frommer's มาเเทน Lonely Planet
ตอนเเรกว่าจะให้โอกาส Lonely Planet อีกซักครั้ง
เเต่ก็เกิดใจเเคบขึ้นมากระทันหัน

ครั้งสุดท้ายที่ใช้ หนังสือของโลนลี่ ข้อมูลคลาดเคลื่อนเยอะ
พอได้มาใช้ ฟรอมเมอรส์ ก็มีชีวิตรอดมาได้จากการเดินทางเอง ครั้งที่ผ่านๆมา
(ไม่นิยมซื้อทัวร์..เพราะขี้เกียจไปโดนปล่อยตามเเหล่งช็อปปิ้ง)

หาหนังสือที่น้าตู่เเนะนําไม่เจอ ขนาดไปพลิก ร้าน BN มาเเล้ว
ลืมให้เค้าโทรไปถามสาขาอื่นๆ

เวลาที่ใช้ตัดสินใจซื้อหนังสือนําเที่ยวเนี่ย มันนานกว่าหนังสือนิยายหลายเท่าตัว
ดูๆเเต่ละเล่มมันก็คล้ายๆกัน
เเต่กว่าจะไปรู้ว่าเจ๋งไม่เจ๋งเอาจริงๆ ก็ตอนที่นั่งรถไฟผิดสถานี(ไปเเล้ว)นั่นเเหละนะ

ปกสมุด ลายเด็กเนิร์ด

2006-03-13T20:47:00.000-08:00

โดนน้องข่มขู่ให้ทําปกสมุดให้มันหน่อย
"จะเอาไปขายเด็กม.4 ที่เพิ่งสอบติดไง เอาเเบบเท่เท่ อ่ะพี่"

ตอนเเรกว่าจะเขียนเป็น มนุษย์ก้านไม้ขีด มีโซ่ล่ามไว้กับโต๊ะเรียน
เเล้วมีตัวหนังสือว่า
"ยินดีต้อนรับสู่โรงเรียนกวดวิชาดูดวิญญาน"

เเต่กลัวเด็กม.สี่ ลาออกไปเรียนอุ๊ สอบ กศน.กันหมด

กระเเสขายสมุดมันลามมาถึงเด็กม.ปลายเเล้วจริงๆ
ฉลาดกันจังเลย
ต่อไปคงเป็นเด็กป.หก ออกเเบบเสื้อห้องกัน
เหมือนเด็กม.สาม

กว่าเราจะได้พิมพ์สมุด พิมพ์เสื้อขาย ก็ตั้งปีหนึ่งเเน่ะ
โชคดีได้เรียนปีหนึ่งเมืองไทย เลยได้ประสบการณ์ ทั้งรับน้อง ทั้งขายสมุด ทั้งขายเสื้อ
พอมาเรียนนี่ ไม่มีซักอย่าง
ทําการบ้านส่งปีเเรกอย่างเดียวก็ไม่มีเวลานอนเเล้ว

มันขายสมุดกันไปทําไม
1. พวกมันเชื่อว่า กําไรจะเพียงพอต่อการจัดงานรับน้อง เลี้ยงข้าวกลางวันน้องเป็นเวลาสามเดือน ซื้อกางเกงเล เเละเสื้อสายเเจกนักเรียนม.ห้า เเล้วก็อาจเหลือไปจัดงานเลี้ยง รุ่นพี่อีกหนึ่งต่อ
2. หรือจะเป็นการโปรโมทรุ่นเเละโรงเรียน ให้กับเด็กที่เผอิญเรียนพิเศษข้างๆ เด็กที่ซื้อสมุดเล่มนี้ไปใช้
3. ให้ความรู้สึกฮึกเหิม ว่า รุ่นเรารักกันมากมาย มีสมุดรุ่น กางเกงรุ่น เข็มกลัดรุ่น ด้วยนะ
4. สมุดตามท้องตลาด ไม่สวย ไม่โดน เลยขอมีส่วนเเบ่งตลาด ตามประสาเด็กเนิร์ด

สนใจอยากช่วยซื้อสมุดน้องๆ (เพื่อไปทําการดังที่กล่าวมาข้างต้น)
ติดต่อได้นะค้า

ออ-สการ์

2006-03-06T20:45:00.000-08:00

วันนี้ไปกินข้าวกลางวัน
ก็คุยเรื่องงานเเจกรางวัลออสการ์ที่ดูไปเมื่อคืน
มีเพื่อนคนนึงไม่ได้ดู เราก็ เฮ้ย 'ไมไม่ดูอ่ะ ตลกดีออก
36 mafia (เเรปเปอร์ที่ออกเเนวbling blingสุดๆ)มันได้ออสการ์ด้วยนะเฟ้ย

เพื่อน(คนนั้น)ตอบมาเรียบๆ
"ไม่ล่ะ ไม่อยากดูหรอก รางวัลที่ส่งเสริมพวกฝ่ายซ้าย(liberal)เเบบนั้น"

"..."
ข้าพเจ้าอึ้งไปสามวิ ก้มหน้ามองกุ้งชุบเเป้งทอด พลางคิดว่า วันนี้เลือกกินอาหารไม่มีคุณภาพอีกเเล้ว

"อืม..."

คือว่าพยายามจะหาคําพูดโต้ตอบที่เหมาะสมเเต่ก็หาไม่ได้
นี่ตูเป็นพวกเดโมเเครต หัวเอียงซ้าย กะเค้าด้วยเหรอฟะ
ชอบทางสายกลางนะ เเต่มันไม่ให้เลือกนี่หว่า

เหตุที่คุณ จ.ไม่ดูออสการ์
เพราะว่า ปีนี้หนังเกย์เข้าชิงเยอะ(brokeback, capote, transamerica ทั้งconspiracy รัฐบาล(syriana / goodnight and goodluck เเละหนังภาษาต่างประเทศ จําชื่อบ่ได้)

หนังพวกนี้ มันขัดกับหลักศีลธรรม เเละเเน่นอน..ขัดกับหนังสือเล่มนั้น

ได้ยินมาเหมือนกันตามทีวี ที่ว่ามีกลุ่มศาสนา ออกมาต่อว่าacademy ที่ปล่อยให้brokeback เข้าชิงภาพยนตร์ยอดเยี่ยม
เดือดร้อนถึง สถาบันต้องออกมาเเจง
ว่าคุณๆคะนี่มันรางวัล ที่เเสดงถึง excellency of Cinema นะเฟ้ย
อย่าสับสน

สุดท้าย Crash ก็ได้รางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยม ไปเเทนคาวบอยเกย์ซะนี่
เรายังเเอบคิดว่า academy คงไม่อยากไปปวดหัวกับพวกคุณๆศีลธรรมสูง
เเต่ก็นะ คนโหวตก็อยู่ LA ซะเยอะ
คง relate กับปัญหาเหยียดผิวใน LA ได้มากกว่า ปัญหาหัวใจของคาวบอยใน ไวโอมิ่ง ล่ะมั้ง

เดี๋ยวเอารูปที่ถ่ายกับgromitมาเเปะดีกว่า สมกับที่ชนะทุกเวทีสาขา Animated Feature Film
Cracking Cheese Gromit!

โอ .. ทําไปได้

2006-03-01T16:42:00.000-08:00

มีคนบ่นๆว่าตามตัวยาก
บล็อกก็ปล่อยให้รกร้าง
ก็อิชั้นทํางานอยู่นี่นา

เฮ้อ
อาทิตย์ที่เเล้วทํางานตั้งเเต่เจ็ดโมงเช้ายันสามทุ่ม เกือบทุกวัน
อย่างกับบริษัทเค้าจะมอบโล่ห์ให้งั้นเเหละ

มาคิดๆเเล้วก็ไม่รู้เหมือนกันว่า ทําไปทําไม
เพราะมันก็เพลินๆดี?

เมื่อสองวันก่อนกระทําการอุกอาจ
คือไปร่วมเซ็นต์ชื่อใน ใบเเสดงความเห็น(บางอย่าง)เกี่ยวกับนาย ก. กับเค้าด้วย
ตอนเขียนไปลงชื่อ ก็คิดเเล้วคิดอีก
กลัวกลับประเทศบ่ได้ อิ อิ
เเต่ไอ้ที่เค้าขายรัฐวิสาหกิจนี่ ก็สาหัสจริงๆอ่ะนะ

พอกลับไปอ่านข้อความเเถลงการณ์ของกลุ่มนักเรียนอีกที (หลังจากที่ส่งชื่อไปเเล้ว)
ก็รู้สึกว่าฟังดูคลุมเครือนะ ไม่มีเหตุผลชัดเจน มารองรับ statements ว่านาย ก. ไม่ดี ไม่เหมาะอย่างไร
เลยฟังดูเหมือนเสียงจากเด็กๆ (ทั้งๆที่ ก็เป็นเด็กที่โตมากเเล้ว กลุ่มนึง)

เขียนเรื่องการเมืองอีกเเล้วนะ
คราวหน้าเปลี่ยนเรื่องมั่งดีกว่า

นับถอยหลัง 35วัน สู่โตเกียว!
ตกลงเรื่องที่พักซักที หลังจากที่เปลี่ยนใจมาสามล้านรอบ
http://www.andon.co.jp/
เว็บสวยดี

อยู่ผิดประเทศ มั้ยเนี่ย

2006-02-05T17:54:00.000-08:00

วันที่ 31 มกรา ที่ผ่านมา

ประธานาธิบดี จอร์จ ดับเบิลยู บุช ออกเเถลง State of the Union ความยาวเกือบหนึ่งชั่วโมงเต็ม
เนื้อหาเป็นการสรุปการทํางานของรัฐบาลในปีที่ผ่านมา เเละเเถมด้วยนโยบายใหม่ของปีนี้

อยู่ที่นี่มาห้าปี เพิ่งได้ดู State of the Union ปีนี้เป็นปีเเรก (เค้าจัดกันทุกปี)

ฟังเพลินๆ นโยบายก็เเนวเดิมๆ
เเต่มีที่เด่นๆอยู่บ้าง อย่างที่ฟังเเล้วก็ต้องหันไปหาคนข้างๆเเล้วอุทานว่า "เฮ้ย จริงดิ"
คือต่อจากนี้ รัฐขอสิทธิ์ดักฟังโทรศัพท์เเละอีเมล์ระหว่างคนในประเทศเเละนอกประเทศ
เผื่อมีใครโทรคุยกับ อัลไคดา จะได้บุกจับได้ทันที

เเต่นโยบายที่ฟังเเล้ว นิ่งไปสามวิ
คือนโยบาย เรียกร้องให้มีระงับการศึกษาวิจัยทางพันธุกรรมศาสตร์มนุษย์
อย่างตัดต่อสเต็มเซลล์ หรือ การทดลองสร้างอวัยวะจากเซลล์เอ็มบริโอ
โดยให้เหตุผลว่า กลัวคนไปทดลองสร้างครึ่งสัตว์ครึ่งมนุษย์ ฝ่าฝืนพระเจ้าอะไรทํานองนั้น

อืม เค้าไม่สนใจนะ ว่าการวิจัย จะช่วยชีวิตคนไข้ได้มากเเค่ไหน มันผิดหลักศาสนา ก็ทําอะไรไม่ได้

นี่ตูข้ามีชีวิตอยู่ในยุคกลางหรือยังไงวะนี่

ไม่ได้เขียนอะไรมาทั้งเดือน

2006-02-04T18:07:00.001-08:00

สวัสดีปีใหม่ ที่เริ่มจะเก่า

ปลายปี มุมานะ อ่าน Wind-up Bird Chronicle ข้ามปี
มาจบเอาตอนต้นมกรา ไม่เป็นอันทําการทํางาน
เป็นหนังสือนิยายของมุราคามิเรื่องที่สอง ที่อ่านเป็นภาษาอังกฤษ

อ่านเล่มนี้จบเเล้ว ก็เกิดความไม่เเน่ใจ
ว่านิยายเรื่องที่ชอบที่สุดของมุราคามิ คือเรื่องไหนกันเเน่
เพราะส่วนผสมเรื่องนี้ ใกล้เคียงกับเรื่องเเกะรอยเเกะดาว

กล่าวคือ

มีชายวัยสามสิบ
ไม่ทํางาน เเต่ก็มีเงินใช้เรื่อยๆ
ในเรื่องมีเเมว
มีเกร็ดประวัติศาสตร์
มีผู้หญิงลึกลับ
มีเรื่องเหนือธรรมชาติ
เเละมีการตามหาคนที่หายไป

จะว่าไปเเล้ว
เรื่องอื่นๆก็อาจจะประมาณนี้
เเต่ไม่ใกล้เคียงกันมากเท่าสองเรื่องที่เขียนถึง
สรุปว่า คนที่ชอบ เเกะรอยเเกะดาว คงจะชอบ wind up bird

- - - - - - -

เรื่องต้นปี

เตรียมเเผนจะกลับไปเที่ยวบ้านที่เมืองไทย
โทรไปจองตั๋วกับทัวร์เถื่อน
ที่ว่าเถื่อนคือ โทรไปทีไร ป้าคนเดิมเป็นคนรับสายทุกที
ทําให้จินตนาการไปว่า ทั้งบริษัท มีป้าคนนี้กับคอมพิวเตอร์หนึ่งเครื่อง
เเต่ก็นะ ตั๋วถูกๆ จะเอาอะไรมาก
ซื้อใน travelocity ราคา สองพันห้า
ซื้อกับป้า เหลือ เก้าร้อย
นี่อุตสาหกรรมทัวร์ มันทํากําไรกันมหาศาลขนาดนี้เลยเรอะ

- - - - - - -

วีซ่าญี่ปุ่น

กลับบ้านครั้งนี้ จะเเวะโตเกียวสองวัน
เป็นเหตุให้ต้องขอวีซ่า
ชีวิตนี้ไม่เคยขอวีซ่าเข้าประเทศอื่น นอกประเทศตัวเองมาก่อน
จะว่าไปเเล้ว ก็ไม่เคยขอวีซ่าเองเลยซักครั้ง (-_-)'

เข้าไปอ่านระเบียบการจากเว็บสถานฑูต
ญี่ปุ่นเคร่งครัดเรื่องคนเข้าเมือง อย่างกับ นักท่องเที่ยว จ้องจะเข้าประเทศไปปล้นฆ่าใครงั้นเเหละ
ต้องมีจดหมายเชิญจากคนญี่ปุ่น หรือ ต้องมีเงินในบัญชี หนึ่งหมื่นห้าพันเหรียญ เป็นอย่างต่ำ
สอบถามเพื่อนฝูง ก็ได้เรื่องราวให้กําลังใจ ประมาณว่า เพื่อนหญิงคนนึงได้โควต้าไปสัมนานักศึกษาเเพทย์ที่ญี่ปุ่น
มีจดหมายเชิญเรียบร้อย พ่อเเม่ก็ไปญี่ปุ่นมาเเล้วหลายครั้ง เธอก็ยังถูกเรียกไปสัมภาษณ์อีก

ไอ้เราก็กังวลไปต่างๆนานา เพราะ ไม่เข้าข่าย requirments อะไรซักอย่างข้างต้น

โทรไปคุยกับสถานฑูต ถึงเพิ่งรู้ว่า ถ้าเดินทาง"ผ่าน"ประเทศ (ในที่นี้ ผ่านไปยังกรุงเทพ)
ขอวีซ่า"ผ่าน"ได้ง่ายๆ ราคา7เหรียญ
โดยยื่นเเค่เอกสารเป็น ตั๋วเครื่องบิน เเละชื่อโรงเเรม

- - - - - - -

ดูหนังดีดี หลายเรื่อง
ยกยอดไปเล่าครั้งหน้า
:D

วันนี้วันที่ 25

2005-12-25T16:30:00.000-08:00

สุขสันต์วันคริสต์มาส เเละ สวัสดีปีใหม่

เพิ่งทําการ์ดเสร็จหมาดๆ
(ยังอุ่นๆอยู่เลย)

กดตามลิงค์นี้นะจ๊ะ
http://bluefootstudios.com/christmascard

สองสามวันนี้ใช้ชีวิตอยู่บนถนนเป็นส่วนใหญ่

24 ธันวาคม สามทุ่มสิบห้า
วัน เเละ เวลา ที่คนอื่นๆ นั่งกินข้าว ดูทีวี เปิดของขวัญ
ข้าพเจ้ากลับมานั่งขับรถบนทางหลวงที่มืดที่สุดในโลก
ก็ใครเค้าจะออกมาขับรถ กันในคืนนี้กันเล่า
นอกจากคนที่ไม่มีครอบครัว กับ คนที่ผิดนัด

หลังจากสัญญาต่างๆที่ให้ไว้กับชาวบ้าน ก็ทําท่าว่าจะเป็นเพียงคําพูดในอากาศ
ความหวังสุดท้ายคือ การที่ไปถึงจุดหมาย ทันเวลาที่ ทุกคนจะเเลกของขวัญ (ห้าทุ่ม)

ทางหลวงสาย 80 ว่างเปล่า
มองตรงไปข้างหน้า เห็นเเค่เส้นประสีขาวพาดบนถนน ในระยะที่เเสงไฟหน้ารถส่องถึง
มองกระจกหลัง มีเเต่ความมืด
คิดๆไปก็สงสัย
นี่เรากําลังจะไปไหนกันเเน่

----

ในที่สุดก็ขับรถถึงที่หมายอย่างปลอดภัย
หกชั่วโมงบนถนน ถ้าไม่ได้ ซีดีอัดชุด โคตรฮิต2 คงหลับในไปหลายรอบ

ขณะขับเข้าเมืองวิลเลี่ยมสพอร์ต นึกขึ้นได้ว่าลืมซื้อของขวัญให้จอห์น
(เเอบอุทานออกมาในรถ "ชิบ...เเล้ว")
โชคดีที่ คุณป้าร้านดังกิ้นโดนัท ที่กําลังจัดปาร์ตี้ระหว่างครอบครัว อยู่ในร้าน
เงยหน้าขึ้นมาเห็นฉันทําหน้าสิ้นหวังอย่างเเรง ขณะอ่านป้ายหน้าร้านว่า "ปิด เวลา สิบเจ็ด นาฬิกา"
(ไม่รู้ว่า เเฟรนชายส์ ดังกิ้น เมืองนี้ เป็นระบบครอบครัว)

คุณป้าชะโงกหน้าออกมาถามว่า เอากาเเฟมั้ยคะหนู
"ไม่เป็นไรค่ะ เเต่อยากขอซื้อเมล็ดกาเเฟ สองถุง เป็นของขวัญให้เพื่อน"

คุณป้า, เป็นหนี้คุณป้าจริงๆ ชื่ออะไรก็ไม่รู้
ขากลับจะเเวะไปอุดหนุนโดนัทสักสองชิ้น

เเอบรู้สึกผิดที่จอห์นได้ของขวัญเป็นกาเเฟดังกิ้น
เเต่ก็ดีกว่าไม่ได้อะไรล่ะมั้ง (-_-)'

หนึ่งในของขวัญปีนี้เป็น ดีวีดี คอนเสิร์ต Jack Johnson : Weekend at the Greek
ดีใจมากมาก

ป่วยยยยยย

2005-12-15T17:45:00.000-08:00

(รูปข้างบนไม่เกี่ยวอะไร กับเรื่องที่จะเขียน)

อยู่ๆก็ป่วย
ปวดหัว เจ็บคอ
ใกล้สิ้นปีทีไร ก็ป่วยทุกที
เป็นเเบบนี้มาสี่ห้าปีติดต่อกัน
ตัดกําลังใจเที่ยวกันเห็นๆ

เนื่องในโอกาสป่วย
จึงเสนอหน้าไปขอใช้ห้อง comfort room ของที่ทํางาน ระหว่างพักกลางวัน
จริงๆเค้ามีไว้ให้ คุณน้าคนท้อง ลงมานอนพักระหว่างเวลาทํางาน
เเต่คนป่วยก็จัดอยู่ในประเภทเดียวกันได้ (เหมือนห้องพยาบาลในโรงเรียน)
ลงไปนอนๆได้สิบนาที พลิกไปพลิกมาก็ยอมเเพ้ เดินออก
คือห้องมันอยู่ข้างๆ ยิม ได้ยินเเต่เสียงคนวิ่ง ตลอดเวลา

กําลังคิดหมั่นไส้อยู่ว่า อะไรจะฟิตกันตลอดเวลาขนาดนั้น
เปิดประตูเดินหัวฟูออกมาในบริเวณยิม เจอ เจ ผจก.โปรเจ็ค เหงื่อโทรมมากๆ
หลุดปากถามว่าไปทําอะไรมา เจ มองมาเเปลกๆ เเล้วบอกว่า ก็ไปวิ่งมาไง

เออ สุขภาพสมบูรณ์กันจริงๆ

(ชิ)
...

อย่างไรก็ตาม
ก็ยังฮึดฝ่าพายุหิมะออกไปช็อป เนื่องในโอกาสสิ้นปี

อิอิ

ซื้อของขวัญให้ชาวบ้านที่เราไม่ค่อยเเคร์ เเต่ต้องให้ตามมารยาท
เป็นเรื่องยากมาก
มันเป็นการเเสดงถึงความคิดสร้างสรรค์ใน การวางตัว
เเบบว่า ของขวัญเล็กๆถูกๆ ให้เห็นความห่างเหินพอประมาณ
เเต่ต้องให้คนรับทึ่งว่า มันไปหา(ของสุดเท่นี่)มาจากไหน(ฟะ)
เหมือนจะบอกว่า จริงๆเเล้วฉันก็เเอบมีความห่วงใยใส่ใจ นะ...

(รูปข้างบน เขียนขึ้นระหว่างดูทีวี วาดเร็วๆ ลงสีเร็วๆ เน้นความสดของเส้นเเละสี สิบนาที)

เวลาที่หายไป

2005-12-05T20:35:00.000-08:00

วันนี้ตื่นช้ากว่าเดิมห้านาที
เป็นการทดลองว่าจะออกจากบ้านเวลาเดิมรึเปล่า

ออกจากบ้านช้ากว่าปกติไป สิบนาที
ทั้งๆที่ทําทุกอย่างเหมือนเดิมเป๊ะๆ
ยืนเหม่อเวลาเเปรงฟัน เต้นระบําเวลาอาบน้ำ
ลงมาข้างล่างเเล้วถึงนึกขึ้นได้ว่าลืมหยิบถุงเท้า
ดื่มน้ำหนึ่งเเก้ว เช็คบัตรเครดิตในกระเป๋าตังค์
มันก็เหมือนทุกวันที่ผ่านมา

เวลาห้านาทีหายไปไหน?

ปล.
จากนี้ต้องขยันหมั่นเอางานมาเเปะบ้างเเล้ว
เก็บไว้ในเครื่อง สีซีดหมด

ระยะห่าง จาก เส้นตาย -- distance from the deadline

2005-11-06T21:16:00.000-08:00

อาจารย์สมจิตต์สอนไว้ตอนม.5 วิชาคณิตศาสตร์
"อย่าไปหวังพึ่งคนอื่น"
หึ หึ
อย่างนี้ก็ทํางานกลุ่มไม่ได้ล่ะสิ
วุ่นวายใจตายเลย

ความพอดีมันอยู่ที่ไหนกันเเน่
เมื่อไหร่ฉันจะทําตัวเด็ดขาดได้ซะทีก็ยังไม่รู้
อยากเป็นคนน่าเกรงขามนะ
ถ้าสูงกว่านี้อีกซัก ไม้บรรทัดนึง มันก็คงช่วยเพิ่มรัศมีความโหดร้ายได้บ้าง

อยากเหี้ยมได้อย่างเจ๊เก็บค่าเเผงที่ตลาดบํารุงราษฎ์จัง
ใครจะกล้ามาพูดจาอ้อมเเอ้ม...เอ่อ ไอ้ฟังค์ชั่นที่ตกลงกันไว้ มันคงเสร็จไม่ทัน..
ไม่มีซะหรอก--โอ หงุดหงิด

ระหว่างรองาน จากคุณๆทั้งหลาย
ก็หยิบหนังที่เช่าไว้ตั้งเเต่วันจันทร์มาดู

Uzak
หนังตุรกี ปีสองพันสอง ใช้ชื่ออังกฤษว่า Distant
หน้าปกดีวีดี มีเเปะรางวัลไว้จนล้นสองบรรทัด รวมทั้ง รางวัลนักเเสดงนํายอดเยี่ยม จากเทศกาลหนังเมืองคานส์

ไอ้เราก็ไม่เคยดูหนังตุรกีซักที เเต่มีความหลังกับหนังตะวันออกกลางว่า มันเนือยๆ ไม่เร้าใจ
ตุรกีนี่ ก็เข้าข่ายยุโรปตะวันออก -- คิดเอาเองมั่วๆว่า น่าจะดําเนินเรื่องเร็วกว่า เพราะอยู่ในเขตที่หนาวกว่า
หรือไม่อย่างน้อยก็อาจได้เห็น hagia sofia ในหนังบ้าง(อยากไปมานานเเล้ว) น่าจะคุ้ม
อะไรเเบบนี้

ดูไปสี่สิบสี่นาทีเเรก..อืม ยังไม่ดําเนินเรื่องไปถึงไหนเลยนะ
นึกถึงหนังการ์ตูนสั้นของดิสนีย์ จากชุดSilly Symphonies ก็มาเเนวเรื่องเดียวกัน
หนูลูกผู้น้อง เดินทางจากบ้านนอกมาหา หนูผู้พี่ ที่อาศัยเป็นคุณหนู อยู่ในบ้านผู้ดีกลางเมืองหลวง
ผิดก็เเต่ เวอร์ชั่นตุรกีนั้น กดดันกว่า เงียบกว่า เเล้วก็มีอารมณ์ขันที่เเปลกกว่า

เป็นหนังที่ถ้าดูๆอยู่ สามารถวิ่งไปเข้าห้องน้ำเเล้วกลับมา มันก็ยังไม่พลาดเหตุการณ์อะไรใหม่ๆ
พยายามดูอยู่ทั้งวัน..ก็ยังดูไม่จบ
ไม่ชอบดู --อ่าน --ชม งานที่เป็นชีวิตจริง Realism มากเกินความพอดี

ไม่รู้ว่า เป็นที่ความเเต่งต่างทางวัฒนธรรม รึเปล่าก็ไม่รู้
คนตุรกี อาจจะเงียบๆ เหม่อๆ
เอาไว้รู้จัก ใครจากประเทศนี้ซักคนสองคน
อาจจะมองหนังเรื่องนี้ต่างออกไป

หวังว่า
.

อู้

2005-10-30T21:13:00.000-08:00

วันนี้เดย์ไลท์เซฟวิ่ง
รัฐบาลเเจกเวลาเพิ่มมาหนึ่งชั่วโมง
เมื่อเช้าตื่นขึ้นมา ก็นอนกลิ้งเกลือกกรี๊ดกร๊าดอยู่ซักพัก
ก่อนจะไปเเก้เวลานาฬิกาทุกเรือนในบ้าน ย้อนกลับมาหนึ่งชม.

กะว่าจะเริ่มทํางานเช้าๆ จะได้เสร็จไวๆ
วันนี้วันอาทิตย์อากาศดี กะว่าจะออกเดินไปซื้อผัดไทยกินตอนเย็นๆ
ทํางานเสร็จคงซะ สามโมง เป็นทุน ค่าผัดไทยเจ๊นิดา

กินข้าวเช้า ครึ่งชั่วโมง
ดูดิสเคอเวอรี่เเชนเเนลเรื่องยุงเขตร้อน (ดูทําไมวะ)อีกชั่วโมง
อืม ที่เป็นตุ่มเวลาโดนยุงกัด เพราะน้ำลายยุงหรอกหรือ (เรียนไปเเล้วรึเปล่าเนี่ย จําไม่ได้)

ห้าโมง..งานยังไม่เสร็จ

วางเเองคอร์พอยท์ผิด เริ่มอนิเมทไปซักพักใหญ่ ค่อยสํานึกได้
จากผัดไทยnorth marketสุดหรู เลยต้องไปนั่งผัดมาม่ากินเเทน

สามทุ่มพักไปดูทีวี
ไม่มีอะไรดู..งานชิ้นนี้โคตรเฮี้ยน
หงอยๆกลับมาทํางานต่อ

เที่ยงคืน
ก็ยังไม่เสร็จ ยิ่งคิดว่าเเท้จริงเเล้วมันคือเวลาตีหนึ่ง เลยยิ่งง่วง
นั่งหน้ามุ่ยๆอยู่หน้าคอม ก็ดันโดนคนปากห.มา เเชทมาเเซวว่า
เฮ้ย ไม่ได้ทํางานม้างงง
นั่งเล่นsomewhere in betweenอยู่ละสิ

ฮะฮะ

ก็ใช่น่ะสิ

มองเขา มุมเรา

2005-10-23T17:21:00.000-07:00

ช่วงนี้ ที่ทํางานต้องข้องเเวะกับบริษัทจากอินเดียบ่อยๆ
ส่วนมากก็มีเรื่องให้ปวดหัว กับอินเดียเกือบทุกวัน
เลยเช่าหนังสารคดีมาดูเล่น Born into Brothels
เป็นสารคดีที่ถ่ายทําในประเทศอินเดีย

มั่วเอากับตัวเองว่า นี่คงเป็นการเสริมสร้างความเข้าอกเข้าใจ ระหว่างเรากับคนอินเดีย

หนังเริ่มเรื่องที่ ช่างภาพหญิงอเมริกัน เดินทางไปอินเดีย
เพื่อถ่ายรูปวิถีชีวิต คุณโส ในซ่องย่านโซนัคจิ เมืองกัลกัตตา
เเต่จะไปเดินโท่งๆถ่ายภาพ ก็อาจถูกอํานาจมืดเบียดเบียน
เซน่า จึงไปเเฝงตัวเช่าบ้านพักอยู่ในละเเวกโคมเเดง เเละเปิดบ้านเป็นอาสาสมัคร สอนเด็กๆละเเวกนั้นถ่ายภาพ

ในเมื่อผู้ใหญ่ถือกล้อง ไปส่องผู้ใหญ่ด้วยกัน ก็อาจเกิดความบาดหมาง
เด็กๆวิ่งไปวิ่งมากับกล้อง คนไม่ถือสา

เมื่อชีวิตประจําวันของเด็กๆสิบขวบเหล่านี้
ต้องเกี่ยวข้องกับ ปัญหา โสเภณี เเมงดา เเรงงานเด็ก
รูปที่เด็กๆถ่ายจากชั้นเรียนถ่ายภาพของเซน่า
ก็เลยจริงใจ ไร้เดียงสาจนน่าเศร้า

เเต่หนังก็ไม่ได้โชว์เเค่ด้านมืดนะ
ด้านสว่างมันมาทีหลังไง
สว่างยังไงไม่บอกดีกว่า 55

ดูหนังเเล้วก็สงสัย ทําไมเราไม่คิดเรื่องนี้ขึ้นมาก่อนเค้าวะ (เเหะๆ .. พาลน่ะ)

ไปเช็คที่เว็บไซต์ kids-with-cameras.org ดูเมื่อวาน
เป็นโครงการที่ตั้งขึ้นมาหลังจากหนังออกฉาย
เพื่อช่วยเหลือเด็กๆของโครงการโดยการขายภาพถ่ายของพวกเขาเป็นทุนการศึกษา

ไม่มีโครงการมาตั้งสาขาประเทศไทยมั่งเนอะ
ดูหนังเเล้วก็รักเด็กขึ้นมาอีกนิดนึง (จากเมื่อก่อน ที่ชอบกินตับเด็ก)

เเต่ก็ยังไม่ชอบผู้ใหญ่อินเดีย บางคนอยู่ดี
((เมื่อไหร่จะทําตัวน่ารักซะทีล่ะคะลุง))

บ้านเมืองเราสมัยนี้....

2005-10-09T14:24:00.000-07:00

เพื่อนจัดงานเลี้ยงเล็กๆ ขึ้นบ้านใหม่
มันก็จัดเเจงทําจดหมายเชิญ เเนบมากับอีเมล์
ในจดหมาย ไม่ได้บอกเเค่ที่อยู่ เเต่ส่งรูปถ่ายดาวเทียมมาให้ดูด้วย เพื่อบอกจุดที่จะเอารถไปจอด
หืออ..ไปเอาภาพนี้มาจากกูเกิ้ลเรอะ...?

เเละเเล้ว
ฉันก็เกิดอาการอยากรู้ว่า
ไอ้ภาพถ่ายดาวเทียมมันถ่ายไปถึงเมืองไทยด้วยรึเปล่า

กว่าจะหาตัวอําเภอของชลบุรีเจอ ก็ทําให้ปวดขมับตุบๆ
หลังคาบ้านมองยังไงก็เหมือนๆกันไปหมด ภาพถ่ายดาวเทียมก็ไม่มีจังหวัดบอกไว้
เกือบจะเลิกมองหาบ้านพ่อเเม่ซะเเล้ว
เเต่หน้าจอก็เลื่อนไปหยุดที่โรงเรียนมัธยมต้นเก่าพอดี

เฮ้ยยยยย นั่นมันสระน้ำโรงเรียนนี่นา โรงพละ...รูปปั้นร.ห้าด้วย
เเล้วตรงนั้นมันศาลากลาง..ใช่มั้ยเนี่ย

โชคดีที่โรงเรียนเก่า อยู่ติดทะเล
ฉันเลื่อนหน้าจอขึ้นตามชายฝั่งมาจากทางจันทบุรี
สุดท้ายก็เจอกับสถานที่คุ้นหน้าคุ้นตา

ตื่นเต้นสุดๆ

จากโรงเรียน ฉันตั้งสมาธิ หาทิศเหนือใต้
สมมติในใจว่า ขับรถไปรับน้องสาวจากโรงเรียน กลับบ้าน
เเล้วฉันก็พบตัวเอง สนุกกับการขับรถหลอกๆ บนเเผนที่อีเลคโทรนิคส์

จากโรงเรียน
ฉันขับรถไปตลาด สมมติว่า น้องอยากเเวะซื้อขนมก่อนกลับบ้าน
ขับไปร้านเครื่องเขียน ซื้อกระดาษ กับพู่กันสีน้ำ
ขับรถไปหาย่ากับอา ที่บ้านเก่า เเล้วเเวะร้านขายส่งน้ำอัดลม
ซื้อโค้ก ลังใหม่ ไปตุนไว้ที่หลังบ้าน
เติมน้ำมัน ปั๊ม ปตท.
เเล้วก็กลับบ้าน

กลับถึงบ้านได้
จึงถ่ายรูปไว้เป็นหลักฐานจากท้องฟ้า

สวัสดีน้องๆที่บ้าน
หลังคาบ้านเรายังเป็นสีฟ้าสดเหมือนเดิมเลยนะจ๊ะ

ขายรถได้เเล้วนะจ๊ะที่รัก

2005-10-01T13:47:00.000-07:00

ถ้าอยากรู้ว่า เวลานั้นผ่านไปเร็วขนาดไหน

ให้ดูที่วันหมดอายุ นม
ตอนซื้อก็คิดว่ายังมีเวลาดื่มอีกยาวไกล
เเป๊ปๆ เปิดตู้เย็นมาอีกที
บูดไปเเล้ว
เดือนนึงเเล้วหรือ(วะ)นี่!

---

เพิ่งขายรถคันเก่า -aka.สนูปปี้(คิดๆเเล้วก็อนาถนะ .. ตั้งชื่อรถ)
ขายไปหมาดๆ
รอยเเดดเผาคอนกรีตรอบๆที่ ที่รถเคยจอดยังไม่ทันจาง

ซื้อมา หนึ่งพัน ขายไป หนึ่งพัน

อะไรวะ เสียเเรงเป็นลูกสาวพ่อค้า!!

ช้าก่อน..พ่อ
อย่าเพิ่งโวยวาย
รถหนูเนี่ยเเทบจะขับไม่ได้เเล้ว เเอร์เสีย ซีดีโดนโละไปเป็นช่องโหว่เลย
เอาเป็นว่า ขนาดตั้งชื่อรถเอาฤกษ์เอาชัย
สรุปเเล้ว รถก็..สภาพน่าเศร้าอยู่ดี

ตอนที่มีคนเอาเงินสดมาซื้อ
รับเงินเข้าบ้าน หากระดาษเขียนใบเสร็จ
รู้สึกผิดยังไงไม่รู้
รถมันไม่ดีนะ ยังอยากซื้อไปอีกเหรอ

นี่ฉันสร้างศัตรูรึเปล่าเนี่ย
อีกหน่อยต้องย้ายบ้านหนีหรือรึเปล่าวะ

ขอให้คุณลูกค้าโชคดี
ถือซะว่า เป็นกรรมเก่าของเราสอง ก็เเล้วกันนะ

มื้อสุดท้าย

2005-09-27T20:03:00.000-07:00

อากาศเย็นเหมือนหน้าหนาวเเถวบ้านเรา

อากาศเย็นทีไร นึกถึงปีใหม่ ทุกที

ปีใหม่ของฉันไม่มีหิมะ

มีเเต่ลมทะเล กับ ม่านหมอกโรยตีนเขา

---

ข่าวตอนเช้า

นักโทษคดีฆาตกรรม ถูกตัดสินประหารชีวิต หลังจากติดคุกมาเก้าปี

อาหารที่นักโทษสั่งเป็นมื้อสุดท้าย

คือ ชีสเบอร์เกอร์ มันฝรั่งทอด เเละน้ำอัดลม

ฟังเเล้วก็เกิดสงสัยว่า

ถ้าเป็นตัวฉัน

..

จะกินอะไรเป็นมื้อสุดท้าย?

ไม่ใช่ว่า กําลังวางเเผนจะไปฆ่า หั่น ใคร อะไรเทือกนั้น

เเค่สงสัย

2005-09-25T13:25:00.000-07:00

วันเสาร์

ไปร่วมงาน Via Colori|Street Painting
ปีนี้ได้เพนท์บนพื้นที่หก คูณ หก ฟุต เช่นเคย

ปีที่เเล้วหลังจากจบงาน ก็ตั้งปณิธานไว้ว่า
ปีหน้าจะเตรียมตัวให้พร้อมสองเดือนล่วงหน้า
พอมาปีนี้จริงๆ
กว่าจะได้นั่งคิด นั่งวาด ก็เช้าวันเสาร์ เหมือนเดิม

เหมือนที่ทินกร หุตางกูร เขียนไว้
คนเราใช้เวลาตัดสินใจจริงๆ เพียงสองวินาที
อีกสามร้อย หกสิบสี่วัน ยี่สิบสามชั่วโมง ที่เหลือ
คือเวลาไตร่ตรอง

จนตกบ่ายนั่นเเหละ
ถึงค่อยยุรยาตร ออกไปถึงสถานที่จริง
เเล้วก็รีบเขียนกัน อย่างกับโรงงานนรก

เจ้าข้างๆ เป็นศิลปินช่างคุย
ชวนคุยนู่นคุยนี่
ไอ้เราก็รีบๆ กลัวเเสงหมด ได้เเต่ตอบ อือ ออ
ไม่อยากลงสีกลางเเสงเทียนนี่นา
มันโรเเมนติกไป .. ฉันมันคนจิตใจอ่อนเเอ

น้องชายบอกว่า ให้วาดหลุมสิ เป็น op art
หรือไม่ก็ Crime Scene รูปoutlineคนนอน
ไอ้เราก็ขําๆ บ้าเรอะ
เเต่ก็...มีคนทําทั้งสองอย่างจริงๆด้วยอ่ะ
คอนเซ็ปท์สากลมั้งวี

สังเกตได้ว่า
คนส่วนใหญ่ชอบภาพเหมือนจริง (realism)
เห็นภาพนกยูง ก็กรูกันเข้าไปชื่นชม
อู้ยยย เหมือนจังเลย อย่างกับภาพถ่ายเเน่ะ

เหมือนภาพถ่าย เเล้วจะเพ้นท์ไปทําไม (วะ)คะ

--------

วันอาทิตย์

ย้อนกลับไปเช็คว่านามบัตรหมดรึยัง
36ใบหายเกลี้ยง ((ดีใจ))
หยิบออกมาเติมอีกฟ่อน เเล้วก็นั่งกินหนมคุมเชิงเเถวๆนั้น

ปรากฎว่ามีเเต่เด็กๆมาหยิบ
จะบอกน้องๆว่า เฮ่ยบัตรเเพงนะเฟ้ย อย่าหยิบทิ้งหยิบขว้างเด่ะ
ก็เกรงใจผู้ปกครอง

คืนนี้เขาจะลบภาพทิ้งเเล้วล่ะ
เเต่ถ่ายรูปเก็บไว้ตั้งเเต่เย็นวันเสาร์เเล้ว

ปีหน้าฉันจะเตรียมพร้อมกว่านี้!

โหลดรูปเสร็จจะเอามาเเปะอีก
ของคนอื่นๆ บางอันมันสวยกว่า หมดอารมณ์โหลด

วันนี้เลยขอหลงตัวเองซักวัน...นะจ๊ะที่รัก

ว่าด้วย ลาว คําหอม

2005-09-22T19:24:00.000-07:00

จั่น,

หลังจากที่เราคุยกันวันนั้น เรื่อง ลาว คําหอม คือนักเขียนไทยที่ดีที่สุด ?
เราก็ไปนั่งจ้องชั้นหนังสือน้อยๆของเรา
(ตอนนี้อ้วนขึ้นเล็กน้อยเเล้ว จากหนังสือที่จั่น, เพื่อนผู้มีอุปการะคุณ, เเละท่านพ่อส่งมา)

เราเเทบจะไม่มีหนังสือภาษาไทยที่เขียนโดยคนไทยเลยล่ะ

เราเลือกหนังสือที่เราโคตรชอบออกมา
ก็เจอเเต่ มิลาน คุนเดอรา ฮารุกิ มุราคามิ
อ้อ เราก็ชอบสมัญญาเเห่งดอกกุหลาบนะ (เล่มนี้ที่เราอ่านอยู่สองปีไงล่ะ)
เเต่ไม่อาจพูดได้ว่า เราชอบ อุมเเบรโต้ เอโก้

เเต่เมื่อมานั่งนึกๆถึงชั้นหนังสือของพ่อ
เราก็เริ่มไม่เเน่ใจว่า วันนั้นที่บอกว่า ลาว คําหอม ดีที่สุดนั้น เป็นคําพูดที่หนักเเน่นรึเปล่า

เราจะตัดสินใจได้ยังไงว่า นักเขียนคนไหน คือ คนที่ดีที่สุด
ในเมื่อ การเขียนมันก็มีทั้ง เรื่องสั้น นิยาย บทละคร เเละอื่นๆ

พูดถึงเรื่องสั้น
เรามานั่งนึกๆดูเเล้ว
เราว่า วินทร์ เลียววาริณ ก็เขียนดี
ทินกร หุตางกูร
คมสัน นันทจิต
เเละเราคิดว่าปราบดา หยุ่น (ที่เเกเข้าใจผิดว่าเราติดใจหน้าตา) บางทีก็เขียนได้โคตรดี เช่นกัน

เเต่เราว่า
เราชอบที่ เวลาเราอ่านงานของ ลาว คําหอม เเล้ว
เราลืมไปเลยว่า เรื่องสั้น ใน ฟ้าบ่กั้น เขียนขึ้นเมื่อ เกือบ ห้าสิบปีที่เเล้ว?
นั่นเป็นส่วนนึงที่พวกเราถึงกับพูดว่า เขาเป็นนักเขียนที่ดีที่สุดรึเปล่าวะ

ภาษาที่ไม่ตายไปตามกาลเวลา

นึกเสียดายที่คิดไปว่า มันเป็นหนังสืออ่านนอกเวลา
คงจะน่าเบื่อ
เราอ่านหนังสือเก่าๆ ส่วนมากก็จะงงๆ
เนื่องจาก ช่องว่าง มันกว้างเกินไป

ปล.

วันนี้หัดเล่นไพ่โปกเกอร์เป็นครั้งเเรก
ได้ beginner's luck ชนะไปมือนึง ที่เหลือเเพ้เรียบ
เเต่ไม่ได้กินตังค์กันหรอกนะ
เล่นกระชับมิตร ระหว่างงานสังสรรค์สํานักงาน
หลังจากไปตบวอลเลย์มาหนึ่งเกม

สนุกดีเหมือนกัน

ขับรถสองเเถวส่งเเต๋วเรียนราม

2005-09-19T16:11:00.000-07:00

ขับรถบนทางด่วนตอนเย็นๆ
ได้ไปจอดติดรถพ่วงสองตอนคันใหญ่ มีตัวหนังสือเขียนไว้ข้างหลัง

"student driver"

อืม.. เพิ่งหัดขับ .. ก็มือใหม่หัดขับสินะ
มีโรงเรียนสอนขับรถบรรทุกด้วยเรอะ
เล่นมุขอะไรรึเปล่า(วะ)

---

เมื่อก่อนก็เห็นป้ายหลังรถบรรทุกทํานองนี้เหมือนกัน
เเต่ส่วนใหญ่ไม่มีอย่างเรียบๆ ตัวอักษรดําบนพื้นขาวเเบบนี้
มันมักจะมากับ รูปหัวใจ ตัวหนังสือหางตวัด เเล้วก็ข้อความหักมุมหวานๆ ซื่อๆ คมๆ

อาชีพของที่บ้านทําให้ได้มีโอกาสพบปะกับเหล่าคุณลุงรถบรรทุกบ่อยๆ
ทั้งคนขับรถ ทั้งเจ้าของรถ
ช่วงปีหลังๆ กิจการรถทัวร์ทางจังหวัดชายฝั่งตะวันออกเมืองไทย
เกิดกระเเส pimp รถทัวร์กันเอิกเกริก
รูปข้างรถทัวร์เรา ไม่ได้มีเเต่รูปวิวอย่างเดียว มีทั้งเเนวกราฟฟิค
เเนวเหนือจริง เเนวคาวบอย เเนวอาร์ต นูโว เเละอื่นๆ
(น่ากลัวที่สุด คือ รถทัวร์ลายดิสนีย์-ปลอม)

เจ้าของรถ คงคาดว่าพ่นสีสวยๆเเล้ว
คนนั่งจะได้ลืมว่าเบาะข้างในรถ ก็ยังเก่าเหมือนเดิม

พ่นสีรถซะสวย
เลยไม่มีที่ว่างติดสติกเกอร์ให้ คน(รักปรัชญารถบรรทุก)อย่างเราอ่าน

---

ระหว่างรถค่อยๆคืบไปข้างหน้าอย่างช้าๆ
ฉันเเซงรถกระบะคันซ้าย เบียดเข้าไปตีคู่กับรถพ่วงคันหน้า
ปรากฏว่าข้างรถมีป้าย นักเรียนหัดขับ ติดอยู่อีกสองป้าย
ระหว่างกลาง มี ชื่อมหาวิทยาลัยเเห่งหนึ่งติดอยู่
โรงเรียนสอนขับรถพ่วง ภาควิชาอะไรซักอย่าง

มันเป็นนักเรียนหัดขับรถบรรทุกจริงๆด้วย!

คนต้องหัดขับรถบรรทุกกันเป็นจริงเป็นจังอย่างนี้เชียวเรอะ

ด้วยความสงสัย เลยไปค้นดูโรงเรียนสอนขับรถบรรทุก
ต่อไปนี้ เป็นตัวอย่างบทเรียน
เอามาฝาก เผื่อใครอยากไปเรียน

Winter Driving
Full Air Brake Course
Load Distribution
Border Crossing Procedures
Trip Planning
เเละอื่นๆ

ตอนนี้มีความชื่นชมคนขับรถบรรทุกเพิ่มมาระดับนึง

จากภาพ
นักเรียนหัดขับรถ จากสถานการณ์จําลอง
ที่ John Wood Community College

อําลา mini ipod อย่างเป็นทางการ

2005-09-07T20:10:00.000-07:00

เช้านี้

อากาศเย็น เเดดจ้า
ครอบครัวผู้อพยพจาก หลุยเซียน่า เดินทางมาถึงโคลัมบัส
ที่นี่เป็นหนึ่งในหลายๆเมืองที่เปิดบ้านต้อนรับผู้ประสบภัย

อาทิตย์ที่ผ่านมา มีข้อโต้เถียงเล็กๆเกิดขึ้นระหว่างสถานีข่าว เเละกลุ่มผู้ประสบภัย
เรื่องมีอยู่ว่า สื่อใช้คําว่า refugee ซึ่งเเปลว่าผู้อพยพ
เเต่ทางกลุ่มเเย้งว่า พวกเขาเป็นประชาชนที่เกิดเเละโตในประเทศนี้เหมือนกับคนอื่นๆ
ไม่ควรใช้คําว่า refugee ที่ส่วนมากจะเป็นการอ้างถึง ผู้อพยพลี้ภัยต่างชาติ

ในวันถัดมา ทีวีทุกช่องก็พร้อมใจกันเปลี่ยนมาเรียกผู้ประสบภัยว่า evacuee
เเปลตรงๆตัวว่า ผู้ที่ย้ายออกจากพื้นที่อันตราย
เเต่เเปลสั้นๆ มันก็เเปลว่า ผู้อพยพ อยู่ดี

คําๆเดียว ในสถานการณ์ที่เปราะบาง คงมีค่ามหาศาล

-------------

ตอนบ่าย

ทํางานอยู่ดีๆ ก็ได้ยินเสียงเเซ่ซ้องสรรเสริญ
ดังเป็นทอดๆมาจากโต๊ะ(คอก)หัวเเถวในหมู่นักออกเเบบ

ipod ออกเครื่องใหม่มาอีกเเล้ว

ipod nano

เครื่องเล่น mp3 ยี่ห้อ Apple รุ่นนี้ บางเท่าดินสอ
สิ่งที่เเตกต่างจากรุ่นก่อน คือ ขนาดเล็กลง
ราคาเเพงขึ้น มีหน้าจอสี เอาไว้โชว์รูป

คงที่ประชากรมากมายในโลกนี้
ที่ต้องการเดินฟังเพลง เเละ จ้องรูปกิ๊กบนหน้าจอ ipodเล็กจิ๋ว ในเวลาเดียวกัน

อาทิตย์หน้านี้ เราคงได้เห็นคนเดินถนน เสียบหูฟังสีขาว
ในมือขวาถือ ipod nano
คู่กับมือซ้าย ที่ถือ โทรศัพท์ motorola รุ่น razor บางเฉียบอย่างกับกระดาษ กันขวักไขว่

เเละอีกซักสองสามอาทิตย์ถัดมา
บริษัทใดบริษัทนึง ก็คงจะจัดเเจง เอา ipod มารวม กับ มือถือ

ทีนี้พวกเราจะได้
คุยกับเเฟน พร้อมกับฟังเพลง เเละ มองรูปสาวๆที่โหลดมาจากอินเตอร์เนท
กันเพลินไปเลย

หึ หึ

Go Bucks!

2005-09-05T18:58:00.000-07:00

อเมริกันฟุตบอลระหว่างมหาวิทยาลัยเปิดฤดูกาลเป็นวันเเรกเมื่อเสาร์ที่ผ่านมา
ตอนเช้าได้ยินเสียงเพลงเดินสวนสนามของ Ohio State University โหมโรงข้ามสิบช่วงตึกมาถึงหลังบ้าน

ฉันงัวเงียออกจากบ้านไปซื้อข้าวกิน
เหมือนตกอยู่ในความฝัน
ผู้คนสวมเสื้อสีเเดงมีตรา OSU เดินกันคึกคัก
ผู้คนที่ว่า ไม่ใช่เด็กมหาลัย เเต่เป็น ลูกเล็กเด็กเเดง ยัน คุณปู่คุณย่า
ฉันยืนต่อเเถวจ่ายเงิน สวมเสื้อสีดํา หราอยู่คนเดียว
เกิดวิตกจริตว่า ทีมตรงข้ามที่จะเเข่งกันวันนี้ มีสีประจําทีมว่าอะไรวะเนี่ย
หวังว่าไม่ใช่สีดํา

ฉันพอจะเข้าใจว่า คนที่เคยเรียนที่มหาวิทยาลัยนี้
ก็คงจะเกิดอาการรักสถาบันเมื่อถึงเวลาออกศึกเป็นธรรมดา

เเต่พวกที่ไม่ได้เกี่ยวอะไรด้วย
ทีมเเพ้ เเล้วเสียอกเสียใจ ออกไปทําลายข้าวของ เผารถราษฏร
ความรักชนิดนี้ ซับซ้อนเกินกว่าฉันจะเข้าใจได้

นึกถึงเพื่อนๆสมัยเรียนมัธยมต้น
อดหลับอดนอน เชียร์บอลต่างชาติ กันจนขอบตาคล้ำ

ไอ้ฉันก็พยายามตามกระเเส งดละครหลังข่าว ไปเชียร์บอล
เเต่ก็พบว่าไม่มีอะไรที่สามารถยึดเหนี่ยวฉันกับทีมฟุตบอลได้จริงจัง มากไปกว่าหน้าตาของผู้เล่นบางคน
ในเมื่อเป็นความรักที่ฉาบฉวย
ฉันก็สมัครใจจะหยุดมันลงเเค่นั้น

ขออวยพรให้ทีมฟุตบอล OSU Buckeye โชคดีมีชัย
เเข่งที่บ้านทีไร ก็ให้ชนะมันทุกเเมตช์ไป
ปีนี้จะได้ไม่มีรถใครถูกเผา

0

2005-09-02T18:37:00.000-07:00

วันศุกร์

รัฐบาลส่งกองกําลังทหารพร้อมอาหารเเละน้ำดื่ม
ช่วยเหลือผู้ประสบภัยในเขตนิวออร์ลีนส์ที่รออยู่ตั้งเเต่วันอังคาร
ข่าวลือว่า เรามีกองกําลังรักษาความปลอดภัยไม่พอในสามวันที่ผ่านมา
เพราะทหารส่วนใหญ่ ประจําอยู่ที่อิรัก

ผู้สื่อข่าวยิงคําถามไปที่ทําเนียบขาว ถึงความล่าช้าในการช่วยเหลือ
ตัวเเทนทําเนียบขาวอ้างว่าไม่ได้รับรายงาน เรื่อง การอพยพคนไปอยู่ที่ซุปเปอร์โดม จนกระทั่งวันพุธ
ทั้งๆที่ทีมข่าวเกือบทุกสํานักในประเทศ ไปตั้งศูนย์บัญชาการอยู่ที่นั่นตั้งเเต่วันอังคาร

- - - - - - - - -

ฉันออกจากบ้านเเต่เช้า
ท้องฟ้าสีฟ้าใส ผืนดินเเห้ง
วันนี้เป็นวันเเรกที่ฝนไม่ตก นับตั้งเเต่วันเสาร์ที่ผ่านมา

3.2.1..

2005-09-01T19:11:00.000-07:00

วันพุธ

8:39

ขณะขับรถไปทํางานตอนเช้า เพื่อนโทรมา
"เเกได้ข่าวทางวิทยุมั้ย ว่าราคาน้ำมันจะขึ้นอีกเเกลลอนละห้าสิบเซ็นต์วันนี้เวลาเก้าโมงตรง"

ฉันเหลือบมองนาฬิกาข้างวิทยุ

"อืมขอบใจ ตอนนี้มีอยู่ครึ่งถัง เเต่เดี๋ยวจะบึ่งไปเติมก่อนเข้าตึก"
"เร็วๆนะเเก ข่าวจริงนะเว้ย มันจะขึ้นเป็นเเกลลอนละสามเหรียญเเล้วนะ"

"โม้เเล้วเเก...เเล้วใครจะขับรถกันวะ มิต้องเดินไปทํางานกันหมดเหรอ"

8:53

ฉันเลี้ยวรถออกจากทางด่วน
มองป้ายราคาน้ำมันลิบๆ
เบนซิน 2.53 เหรียญ
เฮ้ย...เมื่อวานราคาน้ำมัน 2.39 เอง
อยากเตะตัวเองจริงๆ ที่ดันขี้เกียจเติม

รถยนต์ในปั๊มน้ำมันBP จอดต่อเเถวยาวออกมาถึงถนนใหญ่
เเอบปลอบใจตัวเองน่าจะเติมทันน่า อีกเกือบสิบนาที
เติมไว้ตอนนี้ พอมันขึ้นเป็นสามเหรียญจริงๆ จะได้ไม่รู้สึกโง่

ปั้มน้ำมันเชลอีกฟากของถนน เริ่มปลดป้ายราคาลง
ทําให้รถอีกจํานวนนึงเปลี่ยนใจย้ายมาเติมปั๊มเดียวกับฉันอีก หก เจ็ดคัน
ซักพัก มีคนตะโกนว่า ปั้มเชลน้ำมันหมดเเล้ว
ผู้คนตกอกตกใจ เเต่ก็ทําอะไรไม่ได้ นอกจากขยับรถให้เข้าไปใกล้คันหน้าอีกคืบนึง

9:09

รถคันข้างหน้า เป็นคุณนายร่างเล็กขับรถSUVคันยักษ์
เติมน้ำมันนานมาก จนฉันต้องออกจากรถเดินไปถามว่า ปั๊มนี้เสียรึเปล่า(วะ)คะ
คุณนายหันมาเลิกคิ้วมองฉันเเปลกๆ เเล้วก็กลับไปนั่งจ้องราคาน้ำมันบนหน้าจอที่วิ่งขึ้นพรวดๆ
ตามจํานวนเเกลลอนที่รถยักษ์ของเธอสูบออกไป

ฉันมองไปรอบๆ คุณเเม่บ้านเดี๋ยวนี้หันมาขับรถใหญ่ๆกันทั้งนั้นเลย
รถตู้ รถกระบะ รถโฟร์วีลล์ (ไม่รู้ว่าต้องพาลูกไปบุกป่าเข้าดงที่ไหน)

ในที่สุดฉันก็ได้เติมน้ำมัน
คุณนายคนก่อนเติมน้ำมันไป 56 เหรียญ
ฉันขนลุก เเล้วตรูต้องจ่ายเท่าไหร่ฟะเนี่ย

920

มาทํางานสาย
อาย ไม่อยากบอกใครว่าไปร่วมขบวนป่วนปั๊มกับชาวบ้านมาด้วย
เดินเข้ามาที่โต๊ะ (จริงๆเเล้วเป็นคอก)
เพื่อนก็ยิงคําถามเเรกมาเลย

"เเกเติมเต็มถังรึเปล่า"

-------------

วันนี้นั่งดูข่าวตอนเย็น
ราคาน้ำมันขึ้น ก็เพราะสายการขนส่งน้ำมันทางภาคใต้ของอเมริกาถูกตัดขาด ด้วยเฮอริเคน คาทรินา
ทําให้รัฐอย่าง อลาบามา หลุยเซียนา ไม่มีน้ำมันใช้ในเวลานี้
อยากเขียนถึง นิวออร์ลีนส์ ได้ยินข่าวน่ากลัว มามากเหลือเกิน หดหู่เขียนไม่ลง
ฉันเพิ่งได้ยินข่าวเต็มๆก็วันนี้
(สองวันก่อน ไม่รู้เอาหัวไปมุดรูไหน)

พรุ่งนี้จะไปดูว่าจะช่วยบริจาคอะไรได้มั่ง

รับรถลูกรัก

2005-08-30T20:26:00.000-07:00

เมื่อวาน ฉันไปรับลูกสนุปปี้กลับจากอู่

อู่ที่บอกฉันว่า
ซ่อมได้ ซ่อมเเล้ว
ลูกรักหายป่วยเเล้ว
เเต่สนุปปี้ก็ต้องไปมีจุบจบบนทางด่วนในวันถัดมาอยู่ดี

เมื่อวานราวสามทุ่ม ฉันจึงต้องออกไปรับลูกกลับบ้าน
ในสภาพที่ คิดว่าจะใส่ตะกร้าล้างน้ำ ขายต่อก็คงลําบาก

ระยะทางจากอู่ซ่อมรถ ถึงบ้าน ประมาณสิบนาที
เเต่โชคดี ติดไฟเเดงไปประมาณสามล้านสี่เเยก
ทําให้การเดินทางที่ควรจะเป็นเเค่ ประคับประคองรถที่ป่วยเกินเยียวยา กลับมาจอดประดับบ้าน
กลายเป็นการผจญภัยระทึกขวัญ
เป็นการนั่งเหงื่อตก อยู่บนระเบิดเวลา
จะเหยียบคันเร่งมากก็กลัวเครื่องรับไม่ไหว
จะปล่อยให้น้องสนุป คลานไปเรื่อยๆ ก็หวั่นเครื่องจะดับ

ร้านรวงสองข้างทาง ที่ยังคงส่องเเสงนีออนริบหรี่ประดับถนน
ก็มีเเต่ประเภท โรงรับจํานํา ร้านค้าเล็กๆ เเละ ผับ บาร์ มืดๆ

คนไร้บ้านนั่งจับกลุ่มคุยกันตามทางเท้าหน้าร้านขายของชํา ที่มีเหล็กดัดติดประดับประตู หน้าต่าง
ควันบุหรี่ลอยอ้อยอิ่งอยู่ใต้หลอดไฟสีขาวซีด
ไม่มีบ้าน เเต่ไม่ขาดบุหรี่

ทุกครั้งที่ต้องหยุดรถตามไฟจราจร
ความกลัวว่าจะมีใครในหมู่คนพวกนั้น เดินข้ามถนนเข้ามาทัก เริ่มมีมากกว่าความกลัวเรื่องเครื่องยนต์
ฉันเป็นคนพูดไม่เก่ง เกรงว่าหากต้องปราศัยกันเเล้ว
ฉันจะเป็นฝ่ายอ้ำอึ้ง จนต้องเสนอเงินให้เป็นการเเลกเปลี่ยนความเป็นส่วนตัว

เดาเอาว่า เจ้าของร้านชํา ก็คงกลัวไม่น้อยไปกว่าฉัน
ไม่งั้นคงไม่งัดเหล็กดัดมาติดซะอย่างกับ งานสถาปัตยกรรมสมัยนูโว

ฉันสงสัยเหลือเกิน...
เเล้วพวกเหล่า ลุง ป้า ไร้บ้าน จะกลัวอะไรบ้าง
กลัวหิว กลัวหนาว กลัวงาน

นั่งจมความคิดไปกับรถที่เดินเครื่องสั่นเหมือนจ้าวเข้าไปซักพัก

ฉันคิดคําถามไว้ถามพวกเขาได้เเล้ว

"ลุงคะ
ลุงกลัวโดนปล้นมั้ยคะ?"

คํานํา

2005-08-29T19:33:00.000-07:00

ตามนิสัยเดิมๆ
หลังจากสมัครบล็อคเเล้ว
ก็เกิดอาการปอดเเหกไม่ยอมเขียน

เป็นบ้าอะไรไม่รู้

พอคำเขียนกลายเป็นของสาธารณะ
ฉันก็มักจะเกร็งเขียนไม่ออก
ทั้งวัน นั่งนึกหาประโยคสวยๆมาเเปะ
พยายามสร้างภาพว่า เป็นมนุษย์จําพวกที่พัฒนาทักษะการเขียนเเล้ว

จะเขียนสักพัก เอาให้อยู่ตัว
ก่อนจะเสนอหน้าไปบอกชาวบ้าน

-ฉันมีบล็อคกับเขาเเล้วนะ!

อากาศดีเเล้วเราค่อยเจอกัน

2005-07-26T14:04:00.000-07:00